Ik had de schapen en de ooievaar nog maar net achter me gelaten, toen ik iets verderop een torenvalk in een boom langs de weg zag zitten …
Meteen liet ik het gas los. Stapvoets liet ik de auto tot vlak blij de boom uitrollen. Bijna onder de boom kwam de auto zachtjes tot stilstand. Dat leverde het probleem op, dat ik door de enigszins gekleurde voorruit moest fotograferen. De torenvalk zag er wat bleekjes uit, maar het viel me niet tegen. De vogel keek me eens een paar maal aan en keek daarna weer rustig om zich heen, terwijl hij tussentijds zijn veren schikte. Hoe dan ook, ik was er blij mee, want er waren me dit jaar al meerdere torenvalkjes ontkomen …
Ik begin de terugblik op oktober in de wachtkamer van de afd. Neurologie in het plaatselijk ziekenhuis. Na een intakegesprek en een looptest in september was mijn nieuwe neuroloog bereid om me een relatief nieuw medicijn voor te schrijven. Daar plukte ik vanaf oktober de revenuen van. Er ging al na korte tijd zogezegd een wereld voor me open, omdat ik er vrijwel meteen een stuk stabieler mee kon lopen dan voordien …
Gaandeweg de maand heb ik geprobeerd mijn fotokuiertjes heel voorzichtig wat te verlengen. In de Jan Durkspolder lukte het o.a. om een torenvalk op de windmotor aan de Westersânning te kieken. Bij het Witte Meer bekroop me even de neiging om te onderzoeken waar het vlonderpad langs het Witte Meer uitkomt, maar dat leek me toch nog niet verstandig …
Verder ben ik weer eens van voor tot achter in de Ecokathedraal gekomen, en zelfs nog wat verder. Ook de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ bij de Leijen is weer binnen mijn bereik gekomen. Het is dan alleen wat jammer als je als derde in de kleine hut komt, terwijl de eerste twee niet bereid zijn om het mooiste plekje even te delen. Paddenstoelen waren wat dat betreft makkelijker onderwerpen, en daar heb ik dan ook veelvuldig gebruik van gemaakt in oktober en november …
Na een warme zomer volgde een zachte herfst, in de laatste week van oktober was het ronduit warm. In ons tuintje werd de hoogste temperatuur op 28 oktober bereikt: 19,2°C, in Eindhoven verscheen die dag 24,6°C op de thermometers. Afijn, onder het motto ‘Een kinderhand is gauw gevuld’ was ik al heel blij met die 19,2°C. De gemiddelde temperatuur kwam in oktober uit op 13,1°C, ca. 3 graden warmer dan het langjarig gemiddelde in oktober voor de periode 1971-2000. Met gemiddeld over het land 38 mm neerslag was het ook een erg droge maand. Dankzij ruim 20 mm regen op 1 oktober hadden wij aan het eind van de maand met in totaal 52 mm weer niks te klagen …
Op één van de vele mooie oktoberdagen zag ik een torenvalk zitten op het platform van de windmotor in de Jan Durkspolder. Rustig liet ik mijn auto uitrollen tot vlak bij de windmotor …
Het valkje gaf me net genoeg tijd om een overzichtsfoto en twee ingezoomde foto’s te maken. Daarna vond hij het welletjes en steeg hij op om op jacht te gaan. Even kon ik hem nog volgen, daarna was het gedaan, want ik stond nogal in de weg op de smalle weg …
In een kalm tempo reden we verder langs de zeedijk. Bij het zien van een verleidelijk op een paal zittende torenvalk liet Jetske de auto rustig uitrollen tot we naast de torenvalk tot stilstand kwamen. Tegelijkertijd en had ze het raampje aan haar kant zachtjes naar beneden laten suizen, zodat ik de kans kreeg om de torenvalk netjes te fotograferen. Wonderlijk genoeg wilde de vogel daar zelf ook wel even aan meewerken …
Jetske had pech, haar camera lag onhandig ver weg achter in de auto. Een moeizame poging om het apparaat te bereiken had tot gevolg dat de vogel zich van zijn paal verhief om iets verderop in het gras neer te strijken. Ook daar bleef hij voor Jetske niet lang genoeg zitten …
Zodra de vogel was gevlogen kon Jetske haar camera pakken en op een wat handiger plekje wegleggen. De houten paal met porseleinen potjes die we vervolgens aan mijn kant van de weg aantroffen, was voor Jetske onvoldoende aanleiding om ook meteen gebruik te maken van haar nu voor het grijpen liggende camera, meen ik me te herinneren …
De torenvalk die ik hier gisteren en ook vorige week al voor het voetlicht bracht, was echt een voorbeeldig model …
Nadat hij vanaf zijn prominente plekje in de top van een boom mogelijk ergens in het gras iets had gezien, vloog hij op. Enkele tientallen meters verderop bleef hij speurend naar prooi enige tijd biddend in de lucht hangen. Korte tijd later dook hij naar beneden, waar hij buiten zicht van de camera misschien een versnapering kon bemachtigen …
In de kerstdagen ben ik mijn foto-archief van dit jaar eens ingedoken om te bekijken wat daar nog in zit aan nog niet gepubliceerde foto’s …
Daarbij kwam ik onder andere deze serie tegen van een torenvalk, die het uiterste topje van een boom had uitgezocht om zijn jachtgebied in het oog te houden …
Natuurlijk zat de torenvalk weer op een paal aan de verkeerde kant van de weg … Tegenlicht, jammer … “Maar ik zal jou wel een poepje laten ruiken,” dacht ik, terwijl ik probeerde de juiste camera-instelling te kiezen.
En dat was blijkbaar ook precies wat hij dacht, toen ik even later afdrukte.
Meteen daarna was de vogel gevlogen …
Afanja's Weblog 