Kennismaking met de krijtrotsen

– Virtueel naar Frankrijk 2 –

Hoewel we de reis nog in de benen hadden, begon het kort na de lunch al te kriebelen om de directe omgeving van het huis maar eens te verkennen. Het huis waar we te gast waren staat op pakweg 25 meter van de rand van de krijtrotsen. Je hebt er een fenomenaal uitzicht over de Atlantische Oceaan …

Via een clandestien paadje daalden we af naar zeeniveau. Al voordat we op het strand waren, hadden we achter ons voor het eerst zicht gekregen op de krijtrotsen die zich naar het zuiden uitstrekten. Een stukje verderop zagen we onder ons hoe een deel van het officiële wandelpad, zo te zien tevens deel van de bescheiden lokale kustverdedigingswerken, door een recente storm deels was weggeslagen …

Via een wat vreemd aangelegd betonpaadje bereikten we op zeker moment het strand. Maar niet voordat ik mijn camera eens goed had losgelaten op het kunstwerk dat weer en wind hier hadden gevormd. Maar dat is voor morgen …

– wordt vervolg –

Virtueel naar Frankrijk

– Virtueel naar Frankrijk 1 –

Tot 2005 waren Aafje en ik echte Frankrijkgangers. Daar kwam verandering in nadat ik eind 2004 de diagnose MS had gekregen en we van de neuroloog het welgemeende advies kregen om de warmte maar niet meer op te zoeken. In de loop der jaren begon ik aan den lijve te voelen waarom hij die waarschuwing had gegeven. Ruim 15 jaar nadien is de coronatijd een mooi moment om terug te blikken op onze eerste en laatste trip naar Frankrijk sindsdien.

Nadat we een half jaar aan de gedachte waren gewend, nodigden vrienden ons uit om een week bij hen door te brengen in hun huis aan de Noord-Franse westkust. En zo togen we eind mei 2005 vóór het losbarsten van de zomerwarmte naar het Franse tweelingdorp Ault-Onival. Het mooie grote huis met het leien dak aan het eind van de straat werd ons verblijf gedurende die week …

Het weer was bij aankomst een stuk minder mooi dan de eerste foto doet vermoeden, die foto is dan ook pas twee dagen later gemaakt. Tijdens onze reis was het grijs en licht regenachtig geweest, en dat was bij aankomst weinig anders. De foto’s hieronder waren de eerste foto’s die ik die week heb gemaakt. Er zouden nog vele volgen …

Het was dan wel grijs en kil weer, de plek en het uitzicht waren fenomenaal. En ik was ondanks het weer onder de indruk van het kleurenpalet dat zich in de weidsheid voor me uitstrekte. En dit was nog maar het begin …

– wordt vervolg –

Terug op de fiets

Jetske kwam gistermiddag op de proppen met een aantal foto’s, waarop ik op de fiets te zien ben. Voordat we in 2009 op Terschelling waren, had ik mijn fiets al een tijdlang aan de kant gezet, omdat mijn benen de trappers steeds moeilijk rond konden krijgen. De kennismaking met de gehuurde e-bike bracht daar verandering in. In die drie dagen op Terschelling heb ik meer gefietst dan de vier jaar ervoor. Deze foto laat zien, dat ik op die e-bike zelfs weer een surplace kon maken …  😉

Terug thuis hebben we de kogel binnen een maand door de kerk gejaagd. Mede omdat Aafje gebruik kon maken van een fietsplan op haar werk, konden we een mooie e-bike aanschaffen. Daarmee heb ik die zomer diverse ritjes rondom Drachten gemaakt. Erg ver begaf ik me nooit van huis. Hoewel het licht fietst op zo’n gloednieuwe e-bike, heb je met MS altijd een zeker gevoel van onzekerheid. Je weet nooit wanneer een vrijwel alle kracht absorberende vermoeidheid je kan overvallen. En dan is het ook op een e-bike zwaar trappen. Maar niet ver van huis heb ik die zomer weer diverse mooie plekjes bezocht waar ik al lang niet meer was geweest, omdat ze met de auto niet bereikbaar zijn …

Nadat ik een jaar later een schub kreeg – zeg maar een achteruitgang van de MS – waarvan ik nooit helemaal ben hersteld, kwam er een eind aan mijn fietsavonturen. Sindsdien gaat Aafje dagelijks op de e-bike naar haar werk en heb ik de beschikking over de auto. In 2011 heb ik op Terschelling nog eens een e-bike gehuurd, maar dat was geen succes. Daarom hebben we tijdens onze laatste korte vakantie op Terschelling in 2017 de auto maar meegenomen …

Orchideeën in de duinen

– Een virtuele vakantie 26 –

Sneller dan verwacht reden we weer in de duinen. Onderweg kwamen we langs een orchideeënveldje waar het dinsdagochtend plensde van de regen toen we daar passeerden. Van fotograferen was op dat moment ter plekke dus niets gekomen. Dit buitenkansje moesten we dus ook maar even meepakken. Een luidkeels “Ho …” mijnerzijds was voldoende om onze kleine karavaan halt te doen houden. Een kenner ben ik niet, maar vermoedelijk zijn het gevlekte orchissen …