Het is ook vandaag weer een waterige boel hier …
Laat ik mijn weblog daar dan ook maar bij aanpassen …
Deze tak zag ik woensdagmiddag drijven in een ven op landgoed de Slotplaats bij Bakkeveen …
Ik wens jullie verder een dromerige, hopelijk droge zondag.
Je hebt van die dagen met een gouden randje. Gisteren was zo’n dag.
Omdat het mooi weer was en mijn benen goed aanvoelden, besloot ik aan het begin van de middag weer eens naar het Diakonieveen te rijden. Vlak voordat ik er was, zag ik een ree in de berm staan. Terwijl ik de auto tot stilstand bracht, bleef het beestje rustig staan grazen …
Bijna drie minuten lang bleef de ree rustig staan grazen, regelmatig ging daarbij het kopje omhoog, zodat het schrandere dier de omgeving in zich op kon nemen. Er ontging haar duidelijk niets. Een paar maal stonden we oog in oog, na enkele ogenblikken boog ze zich dan weer voorover om haar maaltijd voort te zetten. Totdat er vanuit het pad aan de rechterkant een paar mensen met een hondje de weg overstaken. Daar was de ree niet op gesteld, met enkele soepele sprongen was ze verdwenen in het bos …
Een klein half uurtje later liep ik door het Diakonieveen. In het beboste deel zag ik de onderstaande paddenstoelen staan. Ieder jaar zit ik er weer tegenaan te hikken om de eerste paddenstoel de fotograferen, dat wilde ik dit jaar maar eens zien te voorkomen. “Klik,” zo, die herfsthobbel is maar vast genomen …
Het duurde langer dan ik had gehoopt en verwacht, voordat ik bij het bankje op de oever van een van de vennetjes aankwam. En toen ik het bankje eindelijk in zicht kreeg, bleek het helaas nog bezet te zijn ook. Toen ik op een paar meter afstand van het bankje een foto van het vennetje had genomen, zag ik wie er op het bankje zaten: het stel met het hondje.
“Als u een mooie foto wilt maken, dan moet u dat hier vandaan doen,” zei de vrouw in mijn richting, terwijl zij en de man opstonden, “u gaat toch voor de hoofdprijs, neem ik aan …?” voegde ze er met een lach aan toe.
“Die hoofdprijs heb ik al binnen,” zei ik, terwijl ik de man en de vrouw de foto’s van de ree liet zien. Toen ik vertelde dat er aan die fotosessie een eind was gekomen toen de ree hun hondje had gespot, maakte de vrouw uitgebreid excuses. Dat was wat al teveel van het goede, zo liet ik hen weten, ik was al lang blij dat ik even op het bankje kon zitten …
Terwijl het stel met het hondje verder liep, genoot ik van het uitzicht dat ik vanaf het bankje had. Man man … wat een fantastisch mooi plekje. Je zou hier toch een hutje timmeren en er nooit meer weg gaan …
Het was er voortdurend een komen en gaan van juffers en libellen. Alles wat paren kon, leek op de valreep voorafgaand aan het echte herfstachtige weer, nog te willen paren …
Het enige minpuntje dat ik kan bedenken, is dat het bankje helaas geen rugleuning heeft. Dat noopte mij er na een tijdje dan ook toe om toch maar weer op te staan en de terugweg te aanvaarden. Dat bleek nog moeilijk genoeg, want mede vanwege het wat geaccidenteerde terrein in het Diakonieveen werd het nog een hele kuier om weer bij de auto te komen, maar het is weer gelukt …
Toen ik aan het eind van de middag met een bak koffie op het terras zat na te genieten van de fotokuier, verscheen er weer een juffertje dat een lekker fotogeniek plekje opzocht: op een van de druivenbladeren, mooi scherp afgetekend tegen de strakblauwe lucht …
En alsof dat alles nog niet genoeg was, zag ik een paar minuten later een gehakkelde aurelia door de tuin fladderen. Ook deze prachtige vlinder bleek belangstelling te hebben voor onze druif …
Nadat hij een tijdje had zitten pronken op een van de bladeren, dook hij helemaal weg in een tros druiven. Dat was voor mij het sein om de camera eerst maar eens een tijdje terzijde te leggen. Het was een prachtige dag vol cadeautjes …
Vorige week zaterdag was het voor de verandering eens lekker zonnig weer met alleen wat vriendelijke wollige wolken die rustig voortdreven. Het leken me prima omstandigheden om weer eens een wat langere fotokuier te maken aan de zuidkant van het Weinterper Skar …
Al snel passeerde ik het eerste vennetje, waar een paar dode bomen met hun voeten in het water staan. Een meter of vijftig verderop staat een bankje, daar heb ik een pauze ingelast om mijn benen even wat rust te gunnen …
Vlak bij het bankje trof ik twee vuurjuffers koraaljuffers aan die samen een paringsrad vormden (met dank aan Geert voor de determinatie). Die moesten natuurlijk nog even samen op de foto voordat ik eens een tijdje lekker ging zitten genieten van de rust en het uitzicht …
Toen ik een kwartiertje later weer voldoende kracht in mijn benen had verzameld, heb ik mijn kuier voortgezet. Omdat ik het bankje vrij makkelijk had weten te bereiken, besloot ik nog maar even door te lopen naar het meest zuidelijke ven. Daar kreeg ik al snel weer een paar parende juffertjes in beeld …
Terwijl ik wat langs de waterkant slenterde, zag ik op een bepaald moment een juffertje voorbij drijven dat zich leek te willen bekwamen in de rugslag. Omdat het de kleine drenkeling allerminst goed afging heb ik hem maar uit het water gevist en op een zonnig plekje op een plant gezet, zodat hij wat kon opdrogen …
Er vlogen maar enkele libellen rond, en als die al eens even ergens gingen zitten, dan waren ze alweer vertrokken voordat ik ze fatsoenlijk in beeld had kunnen nemen. Ook de meeste juffers lieten zich maar moeilijk in beeld vangen, gelukkig trof ik echter ook nog een gewillig exemplaar ….
Het lijkt me om een watersnuffel te gaan, maar daar ben ik zoals meestal wanneer het om determinatie van juffertjes gaat allerminst zeker van. Mooi was het beestje in elk geval wel, en hij zat op een goed plekje met een lekker vage achtergrond …
Uiteindelijk heb ik de blik maar weer noordwaarts gericht, want die kant moest ik op om weer bij het bankje te komen. Maar voordat het zo ver is, zal ik hier morgen in het kader van Skywatch Friday nog wat foto’s laten zien van dit vennetje en de wolken die er mooi in werden weerspiegeld …
Vanmiddag heb ik tussen de buien door even een fotokuiertje gemaakt aan de zuidkant van de Duurswouderheide …
Terwijl ik daar stond te genieten van de ganzen en van de wolkenpartijen die aan de noordkant van de heide voorbij trokken, kreeg ik ineens het gevoel dat ik werd uitgedaagd …
“Hé .. jij daar … ken jij wel kringetjes blazen dan …?” leek me vanuit de wolken te worden toegeroepen …
Nou kon ik altijd goed kringetjes blazen, al zeg ik het zelf, op een windstille dag lukte het me zelfs buitenshuis wel eens. Maar zo groot en met zoveel wind … nee, dat was me nog nooit gelukt …
En ik was ook niet van plan om het op dag 15 van mijn stoppen-met-roken actie te proberen … Stoer, hè!?
Gelukkig loste het kringetje in de lucht snel op, zodat ik me weer met andere zaken kon bezighouden …
Terwijl een volgende bui naderbij kwam, heb ik me nog maar even gericht op de ganzen die al gakkend voort dobberden op het meest zuidelijke ven …
En dan nog even dit:
Er is een kans dat we in Nederland en België vanavond gedurende korte tijd een meteorenregen kunnen zien, gevormd door de jaarlijks terugkerende zwerm van de Draconiden. Het maximum valt in de periode tussen 18.00 en 23.00 uur Nederlandse tijd en de meest waarschijnlijke tijd van de echt piek is rond 22.00 uur. Voor meer informatie kun je hier terecht.
Nadat ik vorige week foto’s had gemaakt van een gewone pantserjuffer die verstrikt was geraakt in de tentakels van een kleine zonnedauw, besloot ik gistermiddag bij de Merskenheide op zoek te gaan naar een dergelijk tafereel ten einde dat op video vast te leggen. Ik had weer geluk …
De kleine zonnedauw is een vleesetend plantje dat zeer bedreven lijkt te zijn in het lokken en vangen van waterjuffers. Gistermiddag stuitte ik op een plantje dat meerdere pantserjuffers in haar kleverige tentakels gevangen hield. Eén van de juffertjes vocht voor het leven en wist die strijd uiteindelijk met een beetje hulp te winnen …
Uiteindelijk heb ik van de video-opnamen een 3:20 minuut durend filmpje kunnen smeden …
Maandag was een prachtige dag voor een wandeling in het Weinterper Skar …
Monday was a beautiful day for a walk in the nature area Weinterper Skar …
Er dreven mooie zomerse wolken over het kalm kabbelende water van het meest zuidelijke ven …
Friendly summer clouds floated above the calm rippling water of the most southern small lake …
Een paar watersnuffels werkten aan hun nageslacht …
A couple of dragonflies were working on their offspring …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Prettig weekend!… – … Enjoy your weekend!
Nadat ik de libel bij het vennetje bij de Merskenheide had vereeuwigd, was het tijd om de rug even te rechten en even te genieten van de wolken die op het wateroppervlak werden weerspiegeld. Op zoek naar een volgend onderwerp deed ik een paar stappen tussen de graspollen door. Lang hoefde ik niet te zoeken, want toevallig was ik er getuige van hoe een juffertje een smakelijk hapje ving …
Om het juffertje – volgens mij een gewone pantserjuffer – niet te storen tijdens de maaltijd, sloop ik heel voorzichtig dichterbij, zodat ik vanuit verschillende hoeken een paar fraaie portretfoto’s kon maken …
Het juffertje bleef wonderlijk genoeg rustig aan die ene grasspriet hangen, terwijl ze intussen ook haar prooi – zo te zien een groene cicade – in een stevige wurggreep hield …
Tja, zo is de natuur: eten of gegeten worden …
Hoe het afgelopen is, weet ik niet, ik had geen tijd om dat af te wachten, want ook een stukje verderop werd het diner geserveerd …
Afanja's Weblog 