Voordat we donderdagavond naar Paesens-Moddergat gingen om daar van de zonsondergang te genieten, hebben we ’s middags een tijdlang rondgekeken bij de haven van Lauwersoog (kaartje Google Maps) …
Bij de monding van de haven waren een paar meeuwen op zoek naar wat hartige versnaperingen, één van de meeuwen wist na enige tijd een klein zeesterretje te verschalken …
Het smaakte blijkbaar goed, want meteen nadat hij het hapje had weggewerkt, scharrelde hij verder om te kijken of er nog meer lekkers te vinden was …
Vandaag een jaar geleden kwam de maximumtemperatuur ’s middags uit op 17, 3 ºC. Van 20 t/m 25 maart kwam de gemiddelde maximumtemperatuur toen uit op 15,1ºC. Daar kunnen we nu alleen maar van dromen …
Op dit moment is de temperatuur in ons tuintje opgelopen tot 0,2 ºC, maar als gevolg van de gure oostenwind voelt het aan alsof het bijna 10 graden vriest. De gemiddelde maximumtemperatuur over de laatste vier dagen ligt nu op 1,7 ºC …
Voor de zoveelste keer sinds begin december ligt er een laagje ijs op de vijver, en dus lijken de vissen weer gevangen te zitten onder een glazen dak…
Ondanks de kou heb ik toch maar weer even de tijd genomen om wat foto’s te maken van de prachtige structuren op het ijs. Van afstand gezien lijkt het vaak een egaal gladde oppervlakte, maar van dichtbij gezien blijkt dat geenszins het geval te zijn. Door de structuren ontstaat er een soort gebroken spiegel, waar ik altijd erg van kan genieten … pure kunst …
Eigenlijk zou ik nog even naar de westkant van de Leijen moeten rijden, want door de harde oostelijke wind, de lage temperatuur en opspattend water zullen er aan lager wal vast mooie ijzige kunstwerkjes ontstaan, maar het is me toch echt te koud. Ik stel me tevreden met de ijzige maartse kunst in eigen tuin …
We rollen hier van het ene feestje in het andere. Nadat we vrijdagavond ter viering van mijn verjaardag -die overigens al in augustus was- een prachtig concert van Slagerij van Kampen hadden bijgewoond, hebben we gistermiddag in kleine familiekring Aafje’s verjaardag twee dagen in ’t vooruit gevierd …
Tijmen en Pepijn stortten zich meteen op de autootjes en de ruim 50 jaar oude garage, waar ik zelf als kind nog mee heb gespeeld. Erg lang duurde dat samen spelen overigens niet, want het komt bij Pepijn erg precies hoe er met de auto’s wordt gespeeld, en dat ligt Tijmen niet echt …
Pepijn doet niets liever dan de auto’s in een lange rij van het ene punt naar het andere verplaatsen. Eerst gaat alles keurig in de rij naar beneden om elders een tijdelijks parkeerplek te krijgen, daarna wordt op dezelfde wijze de terugreis georganiseerd. Met uiterste precisie krijgen alle auto’s na enige tijd weer een plekje in de garage. Daarna begint het geheel weer opnieuw en nog dan nog eens , etc …
Toen de oranjekoek werd geserveerd, wilde Pepijn zijn spel wel even onderbreken, want behalve op auto’s is hij ook gek op oranjekoek. Hij liet het zich dan ook goed smaken …
Toen de beide mannen vervolgens het plan opvatten om maar even naar het vlakbij ons huis gelegen speeltuintje te gaan, besloot ik daar toch maar even achteraan te hobbelen …
Pake zal zich wel weer te snel bezorgd maken natuurlijk, maar ik vind zowel de schommels als het glijbaantje eerlijk gezegd net wat te hoog om Pepijn daar alleen zijn gang te laten gaan …
De dag werd afgerond met het samen voeren van de vissen …
Concerten, feestjes en partijen … toen ik een jaar of vijftien geleden nog volop actief was in het jeugd- en jongerenwerk maakte het me allemaal niets uit. Een nachtje slapen, de volgende ochtend even onder de douche, dan was ik weer het heertje. Dat ligt tegenwoordig toch allemaal net even anders. Ik kan er nog steeds evenveel van genieten, maar het herstel van diverse uitspattingen duurt tegenwoordig helaas aanzienlijk langer.
Afijn, ik rommel me wel weer door de week heen.
Voor de mensen die nog nooit hadden gehoord van Slagerij van Kampen of daar een heel verkeerd beeld van hebben, sluit ik vandaag af met een video-opname van één van mijn favoriete nummers van deze slagwerkgroep: “Call me a train”. Laat je meevoeren op een denderende treinreis …
Zodra hij buiten was zette Pepijn gistermiddag koers naar de vijver. Daar klampte hij zich meteen vast aan het hekje dat we vorige week speciaal voor zijn komst bij de vijver hebben geplaatst …
Een tijdlang was hij -veilig achter het hekje- volledig gefocust op de “… isjes in de water … water nat …”
Toen ik donderdagmiddag ten oosten van Aldeboarn over de Beetsterdyk huiswaarts reed, zag ik een grote zilverreiger door het laaggelegen polderland links van de weg stappen. Om het schuwe dier niet meteen te laten schrikken, besloot ik nog een stukje door te rijden en de auto iets verderop rustig in de berm te laten uitrollen. Daarna ben ik stapvoets achteruit gereden, totdat de reiger en ik ongeveer tegelijkertijd bij een sloot arriveerden. Daar was ik getuige van de volgende scène, waarin de zilverreiger een visje wist te verschalken …
Vissen is nooit mijn hobby geweest. In mijn jongste jaren ging ik wel eens met een schoolvriendje vissen, maar dat verveelde me vaak al snel. De ander ving altijd meer dan ik, en als ik al eens wat ving, dan was het vrijwel altijd zo’n kreng van een stekelbaars waar je je handen aan open haalde. En dan dat gepruts om het haakje weer uit zo’n beestje te krijgen …
Nee, laat de vissen maar lekker zwemmen. Ik zit liever aan de waterkant met mijn camera dan met een hengel. Ik vang beestjes liever op de foto …
Maar even een praatje met een paar vissers kan op z’n tijd wel aardig zijn. Gistermiddag diende zich bij een petgat in De Deelen weer eens zo’n praatje aan. Zodra ik binnen gehoorsafstand was, hoorde ik een tweetal al wat oudere vissers breed gesticulerend praten over de naderende fotograaf. “Nou kan die rare vangst van jou mooi even op de foto, jongen …,” hoorde ik. Ik voelde een gevalletje ‘visserslatijn’ aankomen, daarom besloot ik het gesprek maar te openen met: “Goeie mannen, wol it wat bite …?”
De man rechts op de foto vertelde dat hij een voorntje had gevangen, voor de rest hadden ze nog geen vis gezien. “Maar …,” zo vervolgde hij, “mijn maat heeft wel een heel bijzondere bijvangst vandaag …”
De man links op de foto was intussen bezig met een wit emmertje. “Ik zal er even wat schoon water in doen, dan kunt u er wel een foto van maken, als u daar aardigheid aan hebt …”
Wel, daar had ik zeker aardigheid aan, toen ik de inhoud van het emmertje zag …
De mannen vermoedden dat het een zoetwaterkrab was. Mij leek het gezien de vorm meer een zoetwaterkreeft, en dat beeld wordt ook bevestigt door foto’s van zoetwaterkrabben en zoetwaterkreeften op internet. De kans is groot dat het een exoot is, die hier van nature niet thuis hoort. Veel informatie heb ik nog niet kunnen vinden over zoetwaterkreeften, maar volgens natuurbericht.nl hoeven we bepaald niet blij te zijn met deze ‘verrijking’ …
Van het vissen en de bijvangst ging het gesprek vrijwel automatisch over op onderwerpen als De Deelen, het mooie weer en fotografie. Het toeval wilde namelijk dat de kreeftenvanger in zijn wat jongere jaren zelf ook veel bezig was geweest met fotografie …
Als ik mij stoeltje had meegenomen, hadden we het waarschijnlijk nog wel een uurtje pratend kunnen houden. Maar hoe gezellig het ook was, het leek me toch maar beter om mijn weg te vervolgen, want ik was nog maar aan het begin van mijn kuiertje. Later volgen er nog wel eens een paar plaatjes van deze zonnige najaarskuier door De Deelen …
Afanja's Weblog 