Het heeft even geduurd, maar vanmiddag heb ik in het Weinterper Skar dan toch eindelijk het eerste juffertje van 2013 kunnen fotograferen …
En wat voor één … Wel, in Fryslân zeggen we dan: “In hiele moaienien” oftewel: een hele mooie …
Tot het tegendeel is bewezen, wil ik het in dit geval maar houden op een variabele waterjuffer …
Nou ja …, dat moet je niet al te letterlijk nemen natuurlijk … Maar zo lang je zelf regelmatig wat slingers kunt en wilt ophangen om het leven wat kleur en fleur te geven, dan is het ook met een chronische ziekte nog steeds de moeite waard …
Eén van de apps op mijn iPad wees me er onlangs op dat het vandaag -donderdag 23 mei 2013- 20.000 dagen geleden is, dat ik op de wereld ben gezet …
Op deze 20.000-ste dag van mijn leven heb ik gekozen voor wat fijne en kleine roze slingers, die ik gistermiddag in het Weinterper Skar letterlijk op mijn pad aantrof: de bloemetjes van het heidekartelblad …
Om te laten zien hoe klein en fijn de bloemetjes van het heidekartelblad (Pedicularis sylvatica) zijn, heb ik er maar weer even een aansteker bij gelegd …
Het heidekartelblad staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen. In het Weinterper Skar doen ze het ondanks -of juist dankzij- het koude voorjaar op dit moment erg goed …
Zo, en nu zal ik mezelf eens een feestelijke borrel inschenken, want een ander doet het toch niet … 🙂
Het is nog steeds koud hier …
It’s still cold in the Netherlands …
In de ochtenduren is er her en der nog steeds wel wat ijs te zien…
In the morning hours you can still see some ice at some places…
Maar we hadden deze week in elk geval weer regelmatig zon en een strakblauwe lucht…
But we’ve had some sun and clear blue skies again this week, and that’s a great …
Nu nog wat zachte lucht en regen om de natuur weer tot leven te wekken …
Now we’re just waiting for some warmth and rain to awake nature …
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
En rust roest …
Dat geldt ook en zeker wanneer je zoals ik behept bent met MS. Er zijn nog steeds mensen die denken dat MS een spierziekte is, maar dat is een hardnekkig misverstand. MS is een ziekte in het centrale zenuwstelsel, waarbij het misgaat in de aansturing van de spieren, en dan in mijn geval met name in de aansturing van de beenspieren. Het gevolg daarvan is dat het lopen af en toe nogal wankel gaat, en dat het ook al snel vermoeiend is. Om ervoor te zorgen dat ik behalve met de aansturing van mijn benen ook nog problemen krijg met de kracht in mijn benen, is regelmatige en gedoseerde beweging van groot belang. En juist daar is de schoen de laatste weken toch wel wat gaan wringen. Het aanhoudende grijze weer en het feit dat Aafje de afgelopen twee weken kerstvakantie had, lokte me maar zeer weinig naar buiten … eigenlijk te weinig …
Hoewel het ook vandaag weer grijs en druilerig was, heb ik mezelf er vanmiddag toch maar toe gedwongen om weer eens op pad te gaan. Echt aanlokkelijk was het niet, maar het is toch altijd nog beter dan het alternatief waarmee de neuroloog dreigt: als ik niet aan mijn dagelijkse ommetje toekom, dan dreigt een aangepast programma in de sportschool …
Goed, tot zover de aanleiding voor deze grijze kuier. Gezien de weersomstandigheden leek het me wel wat om even bij het meest zuidelijke ven in het Weinterper Skar te kijken. Misschien zou ik daar wat weerspiegelingen in grijstinten kunnen vangen …
Toen ik aan mijn kuier over het duidelijke pad begon, verliet de boswachter het terrein net per auto. Dat gaf mij de gelegenheid om een alternatieve route te kiezen: tussen de twee vennen door dwars over de heide, zodat ik het meest zuidelijke ven weer eens vanaf de andere kant zou kunnen bekijken …
Het werd een hele klauterpartij, want het laatste stuk rond het ven was erg nat. Hier en daar moest ik behoedzaam van pol naar pol stappen, maar het loonde de moeite. Echt fijne weerspiegelingen zaten er niet in, daarvoor ontstonden er net wat teveel kleine golfjes op het wateroppervlak. Maar ondanks de grijsheid bood het ven vanaf de noordwest kant best een aardige aanblik …
Gelukkig had ik mijn plastic tasje weer keurig opgevouwen in mijn broekzak zitten, zodat ik op weg terug naar de auto nog even droog op het natte en vooral koude bankje aan het pad kon zitten …
Met pijnlijke en vermoeide benen kan ik intussen tevreden terugblikken op deze kuier, want niet alleen de opgedane beweging, maar ook de foto’s stemmen gezien de omstandigheden best tot tevredenheid. Nu maar afwachten hoe mijn benen hier morgen op reageren, maar dat zien we dan morgen wel weer.
Net als vorige week zaterdag heb ik aan het begin van de middag weer even een fotokuiertje gemaakt in het Weinterper Skar. Vorige week heb ik gekozen voor een kuiertje aan de zuidkant, waar ik o.a. een hagedisje aantrof op een dode boomstam langs het pad. Om de afwisseling er wat in te houden, heb ik vandaag weer eens een kijkje genomen bij de dobbe aan de noordkant van het gebied …
Ik was weer niet voorzichtig genoeg toen ik de dobbe via het paadje benaderde, nog voordat ik mijn camera erop had kunnen richten, ging de reiger die er regelmatig staat te vissen er vandoor. Er restte me weinig anders dan eerst maar even lekker te gaan zitten op het bankje en te genieten van het uitzicht …
Geert liet vorige week op zijn weblog Geertsines foto’s zien van een hagedisje dat op het bankje bij de dobbe zat, ‘de bankzittersgeneratie‘ noemde Geert de huidige hagedisjes. Met dat beeld in gedachten, zat ik nu toch wat anders op het bankje. En jawel, het duurde maar even toen ik een klein hagedisje over het lange gras naast het bankje naar boven zag klauteren …
Voorzichtig schoof ik zo ver mogelijk naar de linkerkant van het bankje, zodat ik voldoende afstand had om scherp te kunnen stellen op het rechter uiteinde van het bankje …
Het duurde maar even voordat het hagedisje naast me op het bankje zat …
Hij draaide zich eens lekker om en bleef geruime tijd lekker naast me in het zonnetje liggen, af en toe kruisten onze blikken elkaar zelfs even …
Plotseling schrok hij blijkbaar ergens van, want hij was ineens verdwenen. Voor mij was dat een goed moment om even de benen te strekken en wat langs de waterkant te struinen, daar heb ik me even overgegeven aan de rustgevende rimpelingen op het water …
Toen ik even later weer terugkeerde bij het bankje, zat het hagedisje op de achterste zitplank. Zoals hij daar nu in het zonnetje zat, leek het erop dat het beestje aan het vervellen is. Heel bijzonder om dat nu ook eens te kunnen zien …
Nadat ik gistermiddag enige tijd lekker in zon en wind op het bankje aan de zuidkant van het Weinterper Skar had gezeten, liep ik op de terugweg langs de dode boom die daar al jaren naast het pad ligt …
Onwillekeurig bleef ik even stil staan, omdat ik het gevoel had, dat er iets was …, dat er iets bewoog …
Ineens zag ik het, er zat een heel klein hagedisje op de boomstam. Heel voorzichtig richtte ik mijn camera om een eerste foto te maken …
Daarna deed ik behoedzaam een pasje naar voren en boog ik wat voorover om het beestje nog net wat beter in beeld te kunnen krijgen …
Terwijl ik uiterst geconcentreerd bezig was, klonk vlak achter me ineens een zacht en ongetwijfeld vriendelijk bedoeld “Hoi” van een passerende fietser, die vanuit het niets leek te zijn verschenen. Ik schrok me rot, en daar schrok de hagedis op zijn beurt weer van. Het was meteen einde oefening …
Toen ik wat was bijgekomen van de schrik, riep ik voor de vorm nog maar even “Hoi” terug naar de fietser, die intussen al bijna bij het hek was aangekomen. Hoe ik vervolgens ook nog bleef turen naar de boomstam, het hagedisje kwam niet meer terug. Mij restte niets anders dan mijn weg maar te vervolgen in de richting van de auto.
Bij de weg heb ik zoals gewoonlijk eerst even een tijdje op één van de afsluitbomen gezeten. Daar kreeg ik zoals zo vaak weer even gezelschap van een heidelibel die wel even wilde poseren …
Toen ik even later in de auto stapte en achter de bomen vandaan reed, viel mijn oog meteen op een dikke zwarte rookpluim, die vanuit Drachten in oostelijke richting over het land dreef. Een luchtfoto die gistermiddag op Twitter voorbij kwam, laat die zwarte rookwolken mooi zien …
Omdat ik toch in Drachten moest zijn, het is tenslotte mijn woonplaats, heb ik voor de verandering eens een ommelandse oostelijke route genomen. Ik ben weliswaar niet echt sensatiebelust, maar als ik onderweg even een brand(je) mee kan pikken, dan wil ik daar wel even een ommetje voor maken …
Omdat diverse wegen en kruispunten waren afgezet om de brandweer van Drachten, Beetsterzwaag en Burgum, die met ongeveer 15 wagens waren uitgerukt, ruim baan te geven, viel het nog niet mee om op de plek des onheils te komen. Maar de aanhouder wist het ook nu weer te winnen …
De dikste rook vermijdend, kwam ik uiteindelijk toch bij de rotonde Berglaan-Zuiderdwarsvaart. Daar werd duidelijk dat een groot leegstaand bedrijfspand, waar ooit een garage met benzinestation en later nog een keukenzaak in hadden gezeten, al vrijwel volledig in de as was gelegd …
Het pand was omwonenden al jaren een doorn in het oog. De eigenaar vond sloop blijkbaar te duur en liet het gebouw langzaam, maar zeker verkrotten. De afgelopen jaren hebben er al diverse brandjes gewoed, en nu was het dan uiteindelijk toch een zaakje van “in de brand, uit de brand” geworden …
Bij het zien van dit soort beelden heb ik toch altijd weer bewondering voor de mannen en vrouwen van de vrijwillige brandweer, die met gevaar voor eigen lijf en leden toch steeds weer paraat staan en uitrukken bij brand en ander onheil …
Even flink hoesten en proberen weer op adem en krachten te komen, en dan de handschoenen weer aan om de brand weer te lijf te gaan …
Aan het eind van de middag kon de brandweer het sein ‘brand meester’ geven. Daarna kwam het vastgelopen zaterdagmiddagverkeer in en rond het centrum van Drachten langzaam weer op gang …
Nadat ik voldoende blauwe knopen had gefotografeerd, heb ik vrijdagmiddag een tijdje tegen het hek staan leunen dat halverwege het zuidelijke pad in het Weinterper Skar staat …
Ik stond er nog maar net, toen er amper een halve meter bij me vandaan een libel neerstreek op één van de robuuste palen. Ik hoefde maar een klein stapje opzij te doen om een paar foto’s van hem te kunnen maken …
Omdat er als gevolg van het maaiwerk langs het eerste deel van het pad geen bloemetje en geen beestje meer te zien was, besloot ik nog maar even door te lopen naar het bankje bij de vennetjes …
Eenmaal bij het bankje aangekomen, zat er een libel op me te wachten. Nadat ik de bovenstaande foto van hem had gemaakt, vloog het beestje op toen ik op het bankje ging zitten. Al snel streek hij echter weer op de leuning neer, waar hij me nieuwsgierig leek op te nemen. Op mijn beurt richtte ik mijn camera weer op de libel, die zich dit rustig liet welgevallen …
Eigenlijk zou dit bankje moeten kunnen vertellen over wat zich er zoal afspeelt, want een paar dagen eerder kreeg Geert op hetzelfde plekje gezelschap van een prachtige levendbarende hagedis …
Nadat ik me een tijdje had vermaakt met de libel en mijn benen weer wat tot rust waren gekomen, liep ik terug naar de weg. Om deze fotokuier op passende wijze af te sluiten, zat er op de afsluitboom ook nog eens een libel op me te wachten …
Voor zover ik het kan beoordelen, ging het kijkend naar de ‘snor’ in alle gevallen om steenrode heidelibellen die me een prettige middag bezorgden.
Afanja's Weblog 