Koelte bij de salamanders

Met een maximumtemperatuur rond de 22°C was het hier gisteren een fijne zomerdag. Daar heb ik dan ook dankbaar gebruik van gemaakt door even een ritje en een kort fotokuiertje te maken. Met temperaturen boven de 25°C, donderdag mogelijk oplopend tot tropische waarden, zal het daar de komende dagen niet meer van komen …

’s Ochtends is het op het terras bij de vijver in de salamanders nog goed uit te houden. Water brengt niet alleen extra leven naar de tuin, het geeft ook altijd het idee van verkoeling. De salamanders krijg ik momenteel trouwens nauwelijks nog te zien. De krabbenscheer doet het ook dit jaar weer zó goed, dat er met alle nieuwe loten nu eigenlijk alweer teveel krabbenscheer in de vijver zit. In ieder geval wel zoveel, dat de salamanders zich er heel goed in en onder kunnen verstoppen.

Gelukkig heb ik half mei, toen de krabbenscheer nog klein was, wat foto’s van die leuke diertjes kunnen maken. Ze lijken elkaar voortdurend op te zoeken, en soms gaan ze heel nieuwsgierig en speels samen een op iets nieuws af, zoals het bloemblaadje op de derde en vierde foto hieronder …

Maak er een mooie dag van en hou ’t hoofd koel. 🙂

Een meikever met bokshandschoen

Zo af en toe zie ik eens een foto van een beest of beestje bij een medeblogger voorbij komen, waarvan ik denk: ‘Die zou ik ook nog wel eens voor de lens willen hebben …’ Terwijl ik met een kopje koffie naar buiten liep, zag ik woensdagochtend ineens een voorbeeld van zo’n beestje op het terras …

Hoewel ik er nog nooit eentje in het echt had zien, herkende ik hem meteen als een meikever. Nu weet ik natuurlijk niet hoe een meikever zich normaal gesproken gedraagt, maar deze maakte een wat versufte indruk en zag er niet echt fit uit. En dat was ook niet vreemd zag ik, toen ik hem vanaf de andere kant bekeek. Het beestje leek een soort van bokshandschoen om één van zijn linkerpoten te hebben …

Desondanks zag ik dat hij na een minuut of vijf in beweging kwam en in een bedaard tempo over het terras begon te lopen. Gerustgesteld liep ik even later naar binnen om een vers bakje koffie te halen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Toen ik terugkwam, was de kever gevolgen …

Zomer aan de Leijen

Een telefoontje komt onderweg maar zelden gelegen. A belde vorige week precies op het juiste moment, ik was net uit de auto gestapt om een kuiertje te maken bij de Leijen. Terwijl ik vanaf het amper 10 meter verderop staande bankje zicht had op de trots van de Tike, hebben we enige tijd genoeglijk zitten bijpraten …

Daarna was het tijd om in beweging te komen en de korte kuier naar de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ te maken …

Het paadje werd links en rechts omzoomd door een keur aan bloemen. De bloem van één van de gele lissen werd goed bewaakt door een soldaatje …

Het meertje lag er stil en verlaten bij. In één van de bomen midden in het water zat een aalscholver. Omdat hij net op het randje van het bereik van mijn camera zat, kon ik daar verder niet veel mee …

Een fuut dobberde rustig aan de kijkhut voorbij zonder mij ook maar een blik waardig te keuren. Een futendansje zoals twee jaar eerder op dezelfde plek, zat er helaas niet in. Saai, hoor …

Nog dichterbij was het wateroppervlak goeddeels bedekt met bloemen en bladeren van de waterlelie. Op het eerste gezicht een mooi beeld …

Als ik wat verder inzoom, ziet het er echter een stukje minder mooi uit. Het warme weer van de laatste weken is een katalysator voor algengroei. Het zal niet lang meer duren voordat de eerste zwemverboden i.v.m. blauwalg worden afgekondigd, vrees ik …

De zwevende glazen bol

Ik neem jullie even mee terug naar vrijdag 4 juni. Op die warme dag zweefde er hier een glazen bol door de tuin. Nadat hij enige tijd had rond gezweefd en zo ongeveer alle hoeken en gaten had aangedaan, landde hij te midden van de bloemen op het heuveltje zachtjes in het vogelbadje …

Daar dobberde hij een tijdlang zachtjes rond. Bijzonder om te zien hoe hij het water nauwelijks in beweging bracht. Een paar bloemetjes van de grote muur leken uit pure bewondering een buiging te maken voor die vreemde bol …

Zodra hij uitgebadderd was, verhief hij zich uit het water om terug te keren naar het punt waar hij aan zijn rondreis was begonnen … het statief van mijn camera …

Peter Grey vroeg zich af hoe het kan dat die bol zweeft. Ik kon het niet laten om te antwoorden, dat dat de magie van de digitale fotografie is. En dat is ook zeker niet gelogen. Maar ik heb er ook bij gezegd, dat ik de magie nog wel eens zou onthullen. Vandaag is het zo ver …

De truc is verrassend simpel. Je legt de bol op zijn glazen voetje op een camerastatief of een ander vast punt. Daarna maak je vanuit verschillende standpunten en met meer of minder zoom een aantal foto’s. Om de bol op een bepaalde foto te laten ‘zweven’, open je hem in Photoshop of een andere fotobewerkingsprogrmma. Dan selecteer je de bol in Photoshop. Nadat je de selectie vervolgens hebt omgekeerd, kun je het statief en het glazen voetje (foto linksonder) wegwerken met de kloonstempel. En rechtsonder zie je het uiteindelijk resultaat …

Stekeligheden

Ken je dat …? Dat je naar een vogelkijkhut loopt …

… en dat dit het eerste is wat je ziet, wanneer je naar binnen stapt …?

… en dat er dan ook nog eens een soort van muggenvitrage voor de kijkopeningen heen en weer wappert …?

Ik denk dan: morgen maar weer gewoon thuis vogels kijken.

Vuurjuffers in actie

Gisteren heb ik mijn camera gericht op een paar objecten op grote afstand van de aarde, de maan op zo’n 384.954 kilometer en de zon op ruim 149 miljoen kilometer afstand. Voor de foto’s van vandaag blijf ik dichter bij huis …

Mede dankzij het nieuwe zonnescherm is het met dit weer een groot deel van de dag goed toeven op het terras. Toen ik er maandagmiddag zat, zag ik een vuurjuffer aan de achterkant van de vijver neerstrijken …

Niet veel later waren er twee vuurjuffers bezig met een workout op het blad van de waterlelie. Als het een beetje meezit, hebben we volgend jaar dus niet alleen jonge merels, maar ook uitsluipende juffertjes in de tuin … 😉

De eclips in 12 foto’s

Terwijl ik vanmorgen aan de koffie zat, bedacht ik me dat ik zou kunnen proberen om het zonnefilter, dat ik ooit voor mijn oude camera had gemaakt, voorzichtig te demonteren en het dan provisorisch op mijn huidige camera te bevestigen. Veel meer dan op aluminiumfolie lijkend materiaal is zo’n zonnefilter namelijk niet. Je moet het alleen heel voorzichtig behandelen.

Nadat ik het filter voorzichtig had losgemaakt van de oude houder, heb ik het uiteindelijk verrassend simpel met de zonnekap van mijn camera op de lens vast kunnen zetten. Om 11:30 uur was ik klaar, net te laat om het eerste contact op foto vast te kunnen leggen …

Er lekte weliswaar nog wat licht langs de rand, maar ik heb de gedeeltelijke zonsverduistering toch heel aardig vast kunnen leggen vanuit de tuin. In twaalf foto’s zie je hieronder met 65 x zoom het verloop van 11:31 uur tot 13:33 uur. Echt spectaculair was het niet, daarvoor was het een te kleine eclips. Ik vind het vooral jammer dat er op dit moment geen grote zonnevlekken op de zon te zien zijn. Maar hoe dan ook, ik kan hem wel weer afvinken ... 🙂