Na een nacht met lichte vorst en wat mist lag er vanmorgen een laagje rijp in de tuin …
Dit haalt het natuurlijk niet bij de echte ruige rijp, maar het geeft toch even een winters gevoel. Lang lijkt dat helaas weer niet te duren, vanaf morgen lijken we in ieder geval een week met maximumtemperaturen in de dubbele cijfers te krijgen …
De blauwe reiger, die ik hier gisteren heb getoond, bleef me te lang twijfelen voordat hij in actie kwam. Daarom startte ik de auto om achter de grote zilverreiger aan te gaan, die me eerder was ontsnapt. Stapvoets reed ik zo’n 100 meter in westelijke richting. Daar kon ik een eerste foto van de gracieuze schoonheid maken …
Na die ene foto was het ook snel uit met de pret. Hij was nog onderweg naar de sloot. Daar aangekomen, stapte hij kordaat de diepte in. Mooi voor hem natuurlijk, maar ik kon er niks mee …
Er restte me niets anders dan nog eens pakweg 100 meter verder te rijden. Daar vandaan kon ik nog net één acceptabele foto van de zilverreiger maken. Daarna verdween hij onderweg naar de overkant van de sloot achter een wirwar van takken en twijgjes van een overhangende struik …
Hij wist wel hoe hij me bezig moest houden. Om kans te maken op meer foto’s dwong hij me ditmaal zo’n 50 meter achteruit te rijden. En dat met de huidige brandstofprijzen … Enfin, al snel kreeg ik weer zicht op de grote zilverreiger en deze keer kon ik hem een tijdje observeren en fotograferen. Hij liet zijn scherpe snavel enkele keren het water in schieten, maar ik heb niet de indruk dat hij echt wat heeft gevangen. Mijn vangst was tegen lunchtijd mooier en groter dan de zijne, schat ik zo in …
Rond koffietijd begon de lucht gistermorgen open te breken. Uitkijkend naar wat zon startte ik daarom een half uurtje later de auto om even een ritje te maken. Amper 6 km van huis zag ik niet te ver van de weg een grote zilverreiger langs een sloot lopen. Net iets te snel bracht ik de auto tot stilstand. Dat was voor de schuwe zilverreiger voldoende om ogenblikkelijk op de wiek te gaan …
Een blauwe reiger zag meteen zijn kans schoon en nam het plekje aan de slootkant in. Die durfde wel nu ik in de stilstaande auto zat. Maar zoals het een goede reiger betreft, bleef hij waakzaam. Voorzichtig liep hij om een struikje heen …
Vervolgens kwam hij weer wat dichter bij de sloot, waar hij rustig bleef staan. Het duurde me te lang om te wachten tot hij eventueel nog naar de sloot af zou dalen. Wel had ik de grote zilverreiger in de gaten gehouden, die was intussen in een aangrenzend weiland neergestreken. Tijd om een stukje verder te gaan dus …
Na een aantal wat actuelere foto’s heb ik voor vandaag weer een greep in het archief gedaan …
Een paar sfeerbeelden als weergave van een fotokuier op de wat grijze Tweede Kerstdag van 2007 in De Deelen. Halverwege de middag wist de zon nog net even gaatje in het wolkendek te vinden …
Veel was het allemaal niet, maar veel meer hoeft het op zo’n dag eigenlijk ook niet te zijn …
Komen we sinterklaasavond tegen negen uur thuis, zit er een of andere vogel achter in onze tuin …
Bijzonder dat het dier begin december nog niet ergens in Guinea-Bissau of een ander warm oord zit …
Het is natuurlijk wat een vreemde omgeving voor het dier, maar schijnt hem hier wel te bevallen, want hij staat er nog steeds …
Sinds die paar zonnige uurtjes op donderdagmiddag is het hier weer aanhoudend grijs geweest …
Daarom laat ik ’t vandaag maar weer bij een paar herfstachtige plaatjes uit het archief van begin december 2006 …
Terug bij de auto besloot ik donderdagmiddag nog even een paar foto’s van de vierde windstreek te maken: het noorden …
Nadat de lucht de eerste helft van de middag voornamelijk lichtblauw was geweest, begonnen aan de andere kant van de Lytse Mar (Google Maps) steeds meer donkere wolken zich samen te pakken …
Zoveel reuring als zich tegen de noordelijke horizon in de lucht aftekende, zo rustig stond de windmotor aan de Westersânning er nog bij …
Terwijl ik via Earnewâld met ommelandse wegen huiswaarts reed, heb ik de auto nog een paar maal in de berm gezet om wat foto’s te maken …
Ik had zelfs nog het geluk om een zwakke regenboog in beeld te vangen …
Het duurde niet veel langer dan een uur, maar het was weer een aangenaam ritje over de Friese dreven.
Afanja's Weblog 