Bij een Friese rietsnijder (1)

Terwijl we rustig langs de rietlanden bij Earnewâld toerden, kwamen we langs een rietsnijder die vlak bij de weg aan het werk was. Wie hier al wat langer meeleest, weet dat Jetske uit een rietsnijdersgeslacht komt en ook één van mijn opa’s heeft nog in het riet gewerkt. Samen hebben Jetske en ik de afgelopen 15 jaar al heel wat foto’s en video-opnamen in het rietland gemaakt. Vrijwel altijd waren we dan in de Weerribben in de Kop van Overijssel, maar nu was er eens een Fries rietsnijder aan de beurt …

Nadat Jetske de auto netjes half in de berm had geparkeerd, liepen we naar de jonge rietsnijder toe om een praatje en wat foto’s te maken. Daar bleek de vriendelijke jongeman geen probleem mee te hebben. Integendeel, hij zette de luidruchtig ratelende rietkam-machine even stil en nam rustig de tijd voor ons …

Met foto’s kun je veel duidelijk maken. Met video kun je soms nog net wat meer verduidelijken. Dat is naar mijn idee ook het geval met het kammen van het riet. De rietsnijder haalt m.b.v. een kammachine de ruigte, het natuurlijk afval, uit het riet. Dat is al het groen dat aan de voet van het riet groeit. De rietsnijder kan daar niets mee, en daarom kamt hij het eruit. Ik heb dat al eens mogen proberen, en daarbij werd me al snel duidelijk dat die machine bij elk bosje zijn best doet om je over die scherpe tanden te trekken …

  • morgen meer …

Langs Fries rietland

Terug naar het eerste ritje dat mijn fotomaatje Jetske en ik dit jaar samen maakten. Nadat we eerder al ganzen, reeën en smienten hadden gespot, zijn we intussen aangekomen in de rietlanden ten noorden van Earnewâld …

Imposante wolkenluchten trokken aan de noordelijke horizon over Leeuwarden en omgeving …

De rietpluimen wiegden gestaag in de wind heen en weer …

Zon, wind en wolken wierpen samen een mooi, voortdurend veranderend licht over het wuivende riet …

Het is wat ’t is

Van chronologie en logica is op mijn blog al een tijdje hoegenaamd geen sprake meer …

Er zit weinig anders op dan mezelf en u de komende tijd maar wat op deze manier te blijven verrassen, denk ik …

Wachtend op het voorjaar

Met een laagste temperatuur van eenmalig -6,8°C in december en een gemiddelde temperatuur van 4,6°C over december en januari en is het tot dusver een winter van niks …

Vrijwel bewegingloos leek de kikker in onze vijver onlangs omhoog te zweven, alsof hij eens even wilde checken of het water alweer warm genoeg was om tot actie over te gaan …

Sindsdien is hij weer uit zicht verdwenen, vermoedelijk heeft hij het nog niet warm genoeg gevonden en is hij weer in een soort winterslaap weggedommeld …

Tussen mist en molshopen

Via de Alle om Slachte en het Nonnepaed – meest gebruikelijke route – zette ik koers naar huis. Nog voordat ik aan de splitsing van beide wegen toe was, was er een witte vlek in de mist te zien …

Nadat ik rechtsaf geslagen was, kreeg ik de grote zilverreiger beter in beeld. Op één poot stond hij fier rechtop tussen hekkelafval langs de sloot en molshopen in de verte …

Een zuchtje wind liet zijn kuifje af en toe zachtjes heen en weer dansen, verder was er geen beweging waarneembaar …

Een merel en vier wandelaars

Voordat ik de hut verliet, keek ik nog even door één van de vensters in oostelijke richting naar buiten. Slechts heel vaag was de glinstering van de windmotor aan de Geau door de mist te zien…

Terwijl ik over het met wilgen omgeven paadje richting auto liep, streek er vlakbij me een merel neer. Even leek er van mist geen sprake te zijn, zonovergoten bleef de merel geduldig voor me poseren …

Terug bij de weg besloot ik nog even een stukje in de richting van de windmotor te lopen. Daar vandaan heb ik een foto gemaakt van de vogelkijkhut in de mist …

Ik was niet de enige die volop genoot van de rust in het mistige en heerlijk rustige buitengebied van de Jan Durkspolder. Uit de mist doemden vriendelijk groetende wandelaars op …

Smienten in de mist

Vijf dagen nadat mijn fotomaatje en ik een fotoserie hadden gemaakt van de honderden smienten in de Jan Durkspolder, ben ik er opnieuw naar toe gereden …

Het was die ochtend mistig en koud. De nacht ervoor was de temperatuur met -0,8°C voor het laatst in januari lichtjes onder het vriespunt gedoken. Het was oorverdovend stil op en rond de plas …

Ik bleek weer een goeie keuze te hebben gemaakt met het ritje deze kant op. Terwijl het in Drachten tot halverwege de middag mistig bleef, begon de zon hier steeds nadrukkelijker door de mist heen te prikken …

Net als bij de vorige gelegenheid dobberden de smienten in groten getale op redelijke afstand van de vogelkijkhut. Het was allemaal wat minder goed te zien, maar wat was het er mooi en stil …

Maar hoe fijn het er ook was, terwijl ik nog wat foto’s maakte van het laatste ijs van het seizoen in de luwte van de kijkhut, begon ik het na enige tijd toch koud te krijgen …

Die foto’s van dat ijs houdt u nog even tegoed. Het werd tijd om de benen wat op te warmen in de auto en dan op zoek te gaan naar meer mistprentjes …