Ruim een uur nadat ik de eerste buizerd een tijdlang boven me had zien cirkelen, verscheen er een tweede exemplaar aan het strakblauwe zwerk …
De foto’s zijn net wat minder strak geworden, omdat deze buizerd gedragen door thermiek een stuk hoger vloog toen ik hem ontdekte …
De meerwaarde in deze serie zit voor mij in de volstrekt andere tekening en kleurstelling van deze buizerd …
Via Twitter heb ik intussen een suggestie gekregen, dat het mogelijk een visarend in.
Over het algemeen is een helderblauwe lucht de dood in de pot voor de fotograaf. Voor mij wel in elk geval, geef mij maar wat woelige wolken. Maar er zijn uitzonderingen. Zo was in de eerste week van augustus de afnemende maan ’s ochtends steeds heel mooi te zien. Deze foto dateert van 3 augustus 12:25 uur, de maan is hier voor 68% te zien …
Enige tijd later kon ik een meeuw en een buizerd in één beeld vangen …
De meeuw viel na enig inzoomen al snel buiten het kader, maar de buizerd liet zich al cirkelend nog lang volgen …
Gedragen door thermiek steeg hij tot grote hoogte. Tegen de strakblauwe lucht liet hij zich nog lang mooi fotograferen …
Op de eerste dag van onze vakantie werd ik ’s avonds getrakteerd op een mooie bijzon, die heel langzaam en subtiel veranderde van kleur en vorm …
On the first day of our holiday I was treated to a beautiful sundog in the evening, which changed very slowly and subtly in color and shape …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Toen we begin augustus na een lange reis hemelsbreed zo’n 540 km ten oordoosten van Parijs bij onze datsja aankwamen, troffen we daar in zekere zin een dooie boel aan. De eens zo groene, grazige weilanden die normaal gesproken rond deze tijd van het jaar altijd worden bevolkt door een koppel koeien, lagen er dor en verlaten bij …
Na een extreem warme en droge juli viel er weinig meer te grazen. De verzengende zon stuwde de temperaturen ook begin augustus overdag met gemak op tot boven de dertig graden. De koeien stonden daarom overdag in hun relatief koele stal. ’s Avonds na zonsondergang mochten ze naar buiten om de benen te strekken. Een typisch tropenrooster voor de koeien …
In de tweede decade van augustus kwam er eind aan de lange hittegolf en het extreem droge weer. Als bij toverslag begonnen de weilanden weer te verkleuren. Op de laatste dag van onze vakantie lagen ze er weer fris en groen bij en werden ze overdag weer begraasd door de koeien …
Het heeft even geduurd, maar nu wordt het toch zo langzamerhand tijd om een eind aan mijn zomerstop te maken. Die lange stop had ik ook wel even nodig in deze lange, warme zomer. Om te beginnen dank aan allen die de afgelopen periode belangstelling en zorg toonden voor mijn gezondheidssituatie. Het warme weer heeft mijn benen weer geen goed gedaan, maar verder ben ik er aardig doorheen gerold …
Het laatste deel van de warmte hebben we doorstaan in onze datsja aan de noordkant van Leeuwarden. Met water rondom is dat ook ’s zomers voorwaar geen verkeerde plek. Het levert mij echter steevast één probleem op: ik kom na elk verblijf daar met veel teveel foto’s thuis, zo ook nu weer …
Tja, en waar begin je dan mee? Een mooie serie van onze trouwe vakantievriend Oskar? Of een serie van één van de vele mooie zonsondergangen? Of toch maar een fotoverslag van onze reis naar de reuzen …?
En om de keuze nog wat moeilijker te maken, heb ik vanmorgen ook nog weer een mooie serie gemaakt van de lepelaars en een blauwe reiger in de Jan Durkspolder. Vandaag volsta ik met een klein voorproefje van wat er hier de komende periode zoal te zien zal zijn …
In een nieuwe poging om van die altijd maar voortdurende, gemene buikpijn veroorzaakt door de Acnes af te komen, heb ik vanmorgen drie kwartier tot een uur op een behandeltafel van de Pijnpoli gelegen. De anesthesioloog heeft geprobeerd om nabij het ruggenmerg middels elektrische prikkels een blokkade aan te brengen in een zenuwbaan naar mijn buikwand.
Hopelijk leidt deze behandeling op termijn tot het helemaal uitblijven of op zijn minst sterk verminderen van de pijn, want zoals het nu is houd ik amper nog kwaliteit van leven over. Op korte termijn zal de behandeling mogelijk een aantal dagen extra pijn tot gevolg hebben, zo luidde de waarschuwing vooraf. Nou, dat moet dan maar …
De behandeling zelf verliep allerminst pijnloos, maar het is voor een heel goed doel. Op dit moment merk ik dat de verdoving uit de gekwelde zenuwbaan begint te trekken. Met in de tuin intussen alweer 28,4 ºC in de schaduw, strek ik me de rest van de middag maar gewoon lekker uit in mijn stoel in de relatief koele woonkamer, denkend aan betere tijden en koel kabbelende golfjes …
Wat voor gevaren er onder water precies dreigden voor de jonge meerkoetjes, heb ik niet met eigen ogen kunnen zien. Een cameraval in de omgeving heeft wel aangetoond dat de otter zich er ophoudt en ook een onguur type als de snoek zal er vast rond zwemmen.
Wat ik wel heb kunnen zien, is dat het luchtruim in de omgeving van het nest van de meerkoeten regelmatig onveilig werd gemaakt door kauwen en kraaien …
Omdat het meerkoetenpaar geen kauw of kraai in de directe omgeving van het nest duldde, restte die rekels meestal niets anders dan de rietkraag af te struinen op zoek naar wat eetbaars. Eén van de kraaien stond op een bepaald moment aan de andere kant van het water een tijdlang op een gevonden schelpdier te kluiven.
Het zag er nogal taai uit …
Afanja's Weblog 