Aan onze tuin is op hoofdlijnen niet zoveel veranderd sinds de laatste echte winter in 2012.
Aan het weer wel …
En we hebben in wat tegenwoordig ‘winter’ heet te zijn ook heel andere pinda-eters.
In 2012 waren het vooral merels die dagelijks even wat pinda’s kwamen kapen, tegenwoordig zijn het twee gaaien …
Hoe het elders in den lande is, weet ik niet, maar hier in het noorden was het zonnige begin van februari van korte duur. Het is weliswaar nog altijd veel te zacht voor de tijd van het jaar, maar het is vooral weer net zo grijs als in januari. En dan komt deze voornamelijk uit grijstinten bestaande serie, die ik eind januari in de Jan Durkspolder heb gemaakt, toch nog weer goed van pas …
Tussen een verscheidenheid aan eenden leken de aalscholvers het die dag goed naar hun zin te hebben. Er werd wat gezwommen, er werd wat gewassen en gepoetst …
En natuurlijk werd het verendek voor zo ver mogelijk zorgvuldig gedroogd. Maar ik kreeg het idee, dat er toch vooral geshowd werd met het vroeg verschijnende voorjaarstenue. Zowel wangen en dijen als kruin en nek begonnen al mooi te kleuren …
“Hoe is het toch mogelijk dat er 1 vogel over je heen vliegt die je vol op je hoofd raakt met een lading vogelpoep, terwijl er op een ander moment een uur lang regelmatig honderden spreeuwen over en om je heen vliegen zonder dat ze je ook maar één keer raken …?”
Toen die vraag vorig weekend bij me opkwam terwijl ik de vogelpoep uit mijn haar stond te wassen, herinnerde ik me dat ik nog onbewerkte video-opnamen had van een spreeuwendans bij de Bokkumer Mar van begin november 2014. Die opnamen heb ik indertijd laten liggen, omdat ik er een dag eerder ook al een filmpje had geschoten van “Een spreeuwenzwerm bij zonsondergang”. En die zonsondergang was een stuk kleuriger dan het grijsblauwe decor waarin de show zich op de tweede avond afspeelde.
Dat laatste past echter heel goed bij het actuele weerbeeld. Bovendien voeren spreeuwen momenteel her en der ook weer meer of minder spectaculaire luchtshows op. Alle reden dus om dit filmpje, bestaand uit 1 take van 4 minuut 32 seconden, tevoorschijn te halen. Ik stond daar die avond samen met een Sovon-medewerker Romke, die probeerde om een redelijk accurate telling van de spreeuwen te produceren. Na het bekijken van het filmpje zal duidelijk zijn dat dat niet meeviel …
Ieder jaar wordt in ons land op de laatste zondag van januari stilgestaan bij de slachtoffers van de Holocaust. De Nationale Holocaust Herdenking (voorheen de Auschwitzherdenking) vindt jaarlijks plaats in Amsterdam. De herdenking bestaat uit een stille tocht vanuit het Amsterdamse Stadhuis naar het Auschwitzmonument in het Wertheimpark.
Op 27 januari 2020 is het 75 jaar geleden dat concentratie- en vernietigingskamp Auschwitz, hét internationale symbool van de Holocaust, werd bevrijd. Dit alles was voor mij reden om vandaag stil te staan bij de Joden die vanuit Drachten zijn weggevoerd en vermoord. Daarbij heb ik de Drachtster Stroffelstiennen als uitgangspunt genomen …
Stolpersteine (Struikelstenen, Stroffelstiennen), zijn een idee en ontwerp van de Duitse kunstenaar Gunter Demnig, om alle vermoorde Joodse slachtoffers te herdenken en te voorkomen dat ze worden vergeten. In elke steen zijn de naam, het geboortejaar, de datum en het kamp van overlijden van een door de nazi’s vermoorde Joodse medeburger gegraveerd. De stenen liggen in voetpad of trottoir voor de toenmalige woningen van de slachtoffers.
Drachten had ten tijde van de Tweede Wereldoorlog maar een kleine Joodse gemeenschap. Van de vier Joodse gezinnen, die tijdens de oorlog in Drachten woonden, zijn alle vijftien gezinsleden op transport gesteld en vergast in een vernietigingskamp. Van drie families zijn er geen nabestaanden meer. Er is maar één klein Joods meisje, dat de oorlog heeft overleefd en zij is nog in leven: Hennie Zilverberg. Hennie is de kleindochter van Hinderika Zilverberg-Mozes en is tijdens de oorlog in Drachten en Kollumerzwaag ondergedoken geweest.
Vrijdagochtend heb ik een rondje door het centrum gemaakt om wat foto’s te maken van de 15 Stroffelstiennen die Drachten telt. Beter Wonen is het meest authentieke stukje Drachten en verkeert als enige van de 4 adressen nog in dezelfde staat als in de Tweede Wereldoorlog. Daarom heb ik alleen van deze straat een omgevingsfoto toegevoegd (zie boven) …
Beter Wonen 19
hier woonden:
Hinderika Zilverberg-Mozes
Geboren 18 januari 1890
Gedeporteerd 1943 uit Westerbork
Vermoord op 30 april 1943 in Sobibor
Anna Zilverberg
Geboren 5 maart 1921
Gedeporteerd 1942 uit Westerbork
Vermoord op 23 november 1942 in Auschwitz
Sara Zilverberg
Geboren 19 november 1926
Gedeporteerd 1942 uit Westerbork
Vermoord op 23 november 1942 in Auschwitz
—–
Stationsweg 113a
hier woonden:
Mozes Turksma
Geboren 26 juli 1885 te Smallingerland
Gedeporteerd uit Westerbork in 1942
Vermoord op 3 september 1942 in Auschwitz
Betje Turksma – Benninga
Geboren 8 januari 1885 te Eenrum
Gedeporteerd uit Westerbork in 1943
Vermoord op 14 mei 1943 in Sobibor
Dora Jacoba Turksma
Geboren 20 april 1921 te Smallingerland
Gedeporteerd uit Westerbork in 1942
Vermoord op 23 november 1942 in Auschwitz
—–
Kerkstraat 3
hier woonden:
Jacob Turksma
Geboren 9 april 1888 in Smallingerland
Gedeporteerd uit Westerbork in 1943
Vermoord op 14 mei 1943 in Sobibor
Rosette Turksma – Benninga
Geboren 18 augustus 1886 in Eenrum
Gedeporteerd uit Westerbork in 1943
Vermoord op 14 mei 1943 in Sobibor
Betsie Mok – Turksma
Geboren 11 september 1923 in Smallingerland
Gedeporteerd uit Westerbork in 1943
Vermoord op 9 juli 1943 in Sobibor
David Julius Turksma
Geboren 19 mei 1925 te Smallingerland
Gedeporteerd uit Westerbork in 1942
Vermoord op 28 februari 1943 in Auschwitz
Simon Turksma
Geboren 12 februari 1927 te Smallingerland
Gedeporteerd uit Westerbork in 1943
Vermoord op 14 mei 1943 in Sobibor
—–
Noordkade 106b
hier woonden:
Veronica Esje van Leer – Zwarts
Geboren 5 augustus 1900 te Raalte
Gedeporteerd uit Westerbork in 1942
Vermoord op 23 november 1942 in Auschwitz
Mozes van Leer
Geboren 20 augustus 1927 te Smallingerland
Gedeporteerd uit Westerbork in 1942
Vermoord op 28 februari 1942 in Auschwitz
Vrougje van Leer
Geboren 8 november 1928 te Smallingerland
Gedeporteerd uit Westerbork in 1942
Vermoord op 23 november 1942 in Auschwitz
Dina van Leer
Geboren 9 juni 1932 te Smallingerland
Gedeporteerd uit Westerbork in 1942
Vermoord op 23 november 1942 in Auschwitz
Dit mogen we nooit meer laten gebeuren! Laten we attent blijven, giftige monsters steken overal de kop op.
—–
Overige informatie en persoonlijke verhalen over de betreffende personen zijn te lezen op:
Hoewel het zicht bepaald niet optimaal was, kon ik al van ver te zien dat er een ooievaar op het paalnest langs de Bolderen ten noordoosten van Earnewâld stond. Die was knap vroeg terug, bedacht ik me, toen ik daar donderdag langs reed … 
Ik vervolgde mijn rondje om eens te zien of er in de buurt van de grote gaswinningslocatie dichter bij Earnewâld ook al ooievaars terug waren. Het was onvoorstelbaar, maar vrijwel alle paalnesten – en dat zijn er zeker een stuk of 10 – waren al bezet. Verder zwierven er in de omgeving enige ooievaars rond, die vooral in hooi- en rietlanden hun kostje bijeen probeerden te scharrelen. Kortom: de ooievaar is terug, oftewel in goed Fries: de earrebarre is der wer …
Eén zwaluw maakt nog geen zomer, zo luidt het gezegde. Dat geldt naar alle waarschijnlijkheid ook voor de ooievaar, zo valt in de volgende alinea te lezen. Maar nu er al zoveel ooievaars terug zijn op hun thuisbasis, zou je zeggen dat het voorjaar nooit ver meer kan zijn. Dit temeer omdat een krachtige westelijke stroming alles wat maar even op winter lijkt in zo ongeveer heel Europa van de kaart veegt. In tegenstelling tot 2012 wijst tot dusver niets op serieus winterweer …
In 2012 heb ik de eerste ooievaar in deze omgeving al op 14 januari gesignaleerd, maar dat bleek bij nader inzien niet zo’n handige keuze van die eigenwijze eenling. Er was op dat moment voor de lange termijn mogelijk winterweer in het vooruitzicht gesteld. En dat bleek in dat geval ook echt uit te komen. Na twee maanden uitermate zacht winterweer kwam er eind januari een omslag. Van 30 januari t/m 8 februari was er sprake van de 33e officiële koudegolf in ons land sinds 1901. Een mogelijke Elfstedentocht op de schaats deed vele harten zelfs even sneller kloppen. Mijn volledige verslag met foto’s en grafieken over de betreffende winterperiode valt te zien en te lezen op: Weerbeeld februari 2012 …
Behalve de alledaagse verlichting werden er op 3 januari ook nog wat relikwieën van de kerst weerspiegeld aan de Bonke. Gisteren schreef ik hier al, dat ik daar na afloop van de maansessie nog wat foto’s van heb gemaakt. Van een kleine selectie van die foto’s heb ik even in een diaserie gemaakt. Het is tenslotte zondag, ga er maar gewoon even lekker voor zitten …
Die avond ben ik tegen elven weer naar buiten gegaan. De maan stond nog helder aan het firmament, maar hij stond zoals verwacht wel pakweg 90º verderop dan bij zonsondergang. Dat kwam mij wel goed uit, want dat betekende dat ik camera en statief mooi in de luwte van het huis op kon stellen aan de kant van de stad. Nadat ik een paar close-ups van de maan had gemaakt, heb ik de camera op verschillende plaatsen op de steiger gezet om wat opnamen te maken van de weerspiegelende lichtjes rondom …
Die lichtjes moeten nog maar even wachten, vandaag staat de maan in het zonnetje. Behalve dat ik hem op die vrijdagavond 3 januari 2020 heb gefotografeerd, heb ik ook de kans gegrepen om hem op 10 en 17 januari te fotograferen. Dat was geen toevallige keuze, nu had ik mooi eerste kwartier, volle maan en laatste kwartier binnen één maand op de foto. Eigenlijk had ik natuurlijk nog moeten wachten op de nieuwe maan van volgende week vrijdag, maar iets zegt me dat dat niet zo gek veel zin heeft. Bovendien vormen deze drie foto’s ook al een heel aardige serie, zeg ik zelf maar eens wat eigenwijs …
3 januari 2020, 23:20 uur – eerste kwartier – afstand ca. 404.720 km:
10 januari 2020, 18:35 uur – volle maan – afstand ca. 375.551 km:
17 januari 2020, 2:31 uur – laatste kwartier – afstand ca. 365.446 km:
Afanja's Weblog 