“En ik laat dit fraaie ruikertje niet meer los, want het zou best eens de laatste van het seizoen kunnen zijn …” 🙂
Categorie archief: Landschap
Autoloze zondag?
Vandaag ben ik voor de verandering eens op zondag naar de Peelrug gereden om nog even een keer wat foto’s te maken van het lege wegdek boven de tunnel. De westelijke rijbaan van de nieuwe N381 lag er stil en verlaten bij …
Hoewel … helemaal stil en verlaten was het er toch niet. De westelijke rijbaan van het nieuwe weggedeelte tussen Wijnjewoude en Donkerbroek wordt morgen opengesteld voor het autoverkeer …
Omdat het er vandaag nog rustig was, maakten diverse fietsers en wandelaars gebruik van de gelegenheid om het nieuwe weggedeelte toch eenmaal fietsend of wandelend te af te leggen …
Ter hoogte van de Peelrugtunnel zijn langs de nieuwe weg grote waarschuwingsborden geplaatst die de weggebruikers wijzen op het gevaar van overstekend wild. Reeën en ander wild hebben natuurlijk nog niet in de gaten dat ook zij gebruik mogen maken van de nieuwe tunnel om de N381 veilig over te steken …
Om de dieren in de toekomst naar de tunnel en de diverse ecopassages te geleiden, worden er nog hekken langs de weg geplaatst …
Het was er aangenaam toeven met al die vrolijke passanten. Het beeld en het sfeertje deden me denken aan de eerste autoloze zondag in november 1973 (wat hebben we toch veel geleerd sindsdien … niet dus!) …
Op de heen- en terugweg heb ik vanuit de auto een filmpje geschoten van de situatie zoals die vele jaren is geweest tussen Drachten en Donkerbroek. Hoewel de weg vooreerst nog niet klaar is – voorlopig kan er door het verkeer in beide richtingen alleen gebruik worden gemaakt van 1 rijbaan – zal de situatie er vanaf morgen al heel anders uitzien. Daar hoop ik in de komende week eens een wat videobeelden van te kunnen maken …
Worstelen met temperatuurschommelingen
Aan de gemiddelde maximumtemperatuur heeft het in de afgelopen zomer niet gelegen, want die was met 21,2 ºC perfect voor iemand die zich het best voelt bij een temperatuur van ca. 20-22 graden. Nee, het is mis gegaan door de manier waarop die gemiddelde maximumtemperatuur tot stand is gekomen. Voor iemand die als gevolg van MS een ‘defecte inwendige thermostaat’ heeft, is het wekenlang op en neer dansen van de temperaturen tussen 15 en 30+ graden funest, omdat het lichaam steeds weer hard moet werken om zich aan te passen aan de temperatuurschommelingen …
Voeg daar nog de natte perioden bij die ook allerminst een positieve uitwerking hebben op mijn gestel, dan zal duidelijk zijn, dat het voor mij niet echt een prettige zomer was …
In feite laat de zomer van 2015 zich prima vangen in twee foto’s: van droog en warm naar kil en nat …
Nu maar hopen dat we een niet al te natte herfst krijgen, gevolgd door een mooie koude winter, want wat bij hitte niet lukt, lukt bij kou wel: daar kun je je ook als MS-patiënt prima op kleden …
Hoe dan ook, vanaf nu probeer ik het bloggen weer rustig op te pakken, en dan zien we wel wanneer het schip weer strandt.
Weerbeeld juli 2015
Na een wat koele junimaand, die met slechts één echte zomerse dag (maximumtemperatuur 25,0 °C of hoger) en één tropische dag (maximumtemperatuur 30,0 °C of hoger) uitkwam op een gemiddelde temperatuur van 14,1 °C, pakte juli meteen uit met een hittegolf …
Er is in ons land sprake van een landelijke hittegolf, zodra er bij het KNMI in De Bilt sprake is van een opeenvolgende periode van minstens vijf zomerse dagen (maximumtemperatuur 25,0 °C of hoger), waarvan minstens drie tropische (maximumtemperatuur 30,0 °C of hoger). Zo’n periode startte in De Bilt op 30 juni en duurde in totaal zes dagen. Op 6 juli zakte de temperatuur in De Bilt weer onder de 25,0 °C …
Bij ons duurde de hittegolf 5 dagen met een maximumtemperatuur van 34,2 °C op 2 juli. Op 5 juli kwam er met een felle onweersbui, die in korte tijd 30 mm water in ons tuintje achterliet, een eind aan de hittegolf. Na de hittegolf werd het weerbeeld over het algemeen bepaald door overwegend westelijke wind. Daardoor verliep de rest van de maand tamelijk koel en wisselvallig. Vooral in de laatste week van de maand lagen de temperaturen ruimschoots onder normaal. Uiteindelijk kwam de gemiddelde temperatuur in ons tuintje in juli uit op 17,6 °C. Daarmee was juli ruim een graad warmer dan het langjarig gemiddelde van 16,5 °C over de periode 1971-2000 …
Nadat er in de periode maart – juni aanzienlijk minder regen was gevallen dan normaal voor de tijd van het jaar, konden we langzamerhand best wat extra regen gebruiken. En dat kregen we ook: met 137 mm viel er over de maand juli zo ongeveer de dubbele hoeveelheid regen als normaal. Bijna de helft van die regen viel op 5 en 27 juli …
De onderstaande foto van de Heerenzijlbrug bij Terherne, die ik op 29 juli heb gemaakt, is representatief voor de kille en grijze laatste week van juli …
De handschoen weer opgenomen
Langzaam maar zeker herneemt het leven hier in het noorden weer zijn dagelijkse gang nu de vakanties weer ten einde lopen. In het centrum van Drachten kon je tijdens de bouwvak weer regelmatig een kogel afschieten, zonder dat je bang hoefde te zijn om iemand te raken. Bij verschillende bouwputten langs de N381 werd mondjesmaat door een man of wat doorgewerkt, maar sinds afgelopen week wordt de handschoen vrijwel overal weer opgenomen …
IFKS – de A-klasse in actie
De veranderlijke wind noopte de wedstrijdleiding er blijkbaar toe om voor de A-klasse een andere baan uit te zetten op het Tjeukemeer. Het publiek bij het Veenpoldergemaal bij Echten was daar niet echt blij mee, want de boeien lagen nu zo ver bij ons vandaan, dat we van het ronden ervan eigenlijk niets konden zien …
Hoe dan ook, rond 15:00 uur zocht de hele vloot een plekje om goed en snel over de startlijn te komen …
Het was Froukje Osinga-Meijer, de enige vrouwelijke schipper in de grote A’s, die met de ‘Jonge Jasper’ meteen de leiding nam …
En ze zou de koppositie in het verloop van de wedstrijd ook niet meer uit handen geven, ze liep met iedere ronde zichtbaar verder weg van de rest van het veld …
Naar mate de wedstrijd vorderde nam de wind op het Tjeukemeer gestaag toe, zodat de skûtsjes al snel met een mooie snor voor de kop de golven doorkliefden …
Henk Jonkvorst merkte gisteren in een reactie op dat hij het mooi zou vinden als de bemanning zich wat meer in kledij zou steken die matcht met hun traditionele schepen, ik vrees echter dat die tijd voorbij is. De skûtsjes heten nog traditionele zeilschepen te zijn, maar dat zijn het eigenlijk al lang niet meer. Sommige skûtsjes zijn verlengd, andere zijn juist korter gemaakt en de katoenen zeilen zijn vervangen door nylon. Afgelopen week schijnt er zelfs nog een motor uit één van de skûtsjes te zijn gehaald om maar minder gewicht aan boord te hebben. Bemanningsleden in traditionele kledij is in een tijd waarin ook het skûtsjesilen steeds meer als topsport wordt benaderd en bemanningen allerlei teambuildingscursussen en diverse trainingen ondergaan slechts een droom …
Er wordt meer en meer gezeild met het mes tussen de tanden. Daarbij worden risico’s niet altijd gemeden, en dat is met schepen die toch pakweg een slordige 20 ton wegen niet altijd verstandig. Ook op het Tjeukemeer was dat vorige week donderdag het geval. ’s Avonds hoorden we dat er na een aanvaring tussen twee skûtsjes een paar bemanningsleden gewond moesten worden afgevoerd, schipper Jeroen de Vos van de ‘Eelkje II’ bleek daarbij zelfs een schedelbasisfractuur te hebben opgelopen. Nee, het skûtsjesilen is al lang geen onschuldig folkoristisch gebeuren meer …
Na anderhalf uur zeilen was het de ‘Jonge Jasper’, die voor de tweede dag op rij souverein als eerste over de finish kwam. Hoewel ze de hele week mooi stabiel in de top van het klassement zeilde, was het voor Froukje Osinga-Meijer niet genoeg voor het kampioenschap. Dat werd in de finaledag bij Lemmer voor de zesde maal binnen gehaald door schipper Tony Brundel met het skûtsje de ‘Lytse Lys’ …
IFKS – Klasse a-klein
Wat later dan gepland konden de skûtsjes in de Klasse a-klein – dit zijn skûtsjes met een maximale lengte van 17 meter – aan het begin van de donderdagmiddag uiteindelijk toch van start, omdat er geleidelijk een verkoelend briesjes over het Tjeukemeer begon te waaien. Dat was niet alleen gunstig voor de skûtsjes, maar ook voor ons als toeschouwers, want hoewel we bijna met onze voeten in het water zaten, werd zo langzamerhand knap warm op de wal bij het gemaal …
Hoewel het veld vrij ver bij ons vandaan lag, konden we vanaf ons plekje bij het gemaal m.b.v. verrekijker en zoomlens toch mooi zien hoe de boeien werden gerond door de skûtsjevloot …
Het skûtsje ‘De Eemlander’ uit Eemnes kwam uiteindelijk als eerste over de finish, maar ook voor de supporters van het ‘Abbegeaster skûtsje’, die in groene t-shirts naast ons op de eerste rij zaten, werd het een prima dag. Na een matige start wisten ze uiteindelijk op te klimmen naar een keurige tweede plek …
Het ‘Abbegeaster skûtsje’ en het skûtsje ‘Twa Famkes’ uit Drachten met de drie Drachtster turfjes in het zeil brachten na afloop van de wedstrijd nog even een groet aan het publiek door even vlak voor het gemaal langs te varen …
Terwijl de matadoren in de A-klasse aan het inzeilen waren, begon de organisatie de boeien te verslepen, omdat de wind draaide en verder toenam. En die boeien werden zo ver weg gesleept, dat ik me zorgen begon te maken of we wel iets van de wedstrijd in de A-klasse zouden kunnen zien …
– wordt vervolgd –
Afanja's Weblog 