Rond het middaguur heb ik tijdens een ritje tussen de buien door even een tussenstop gemaakt bij het strandje aan de oostkant van De Leijen …
Terwijl vanuit het noordwesten een volgende bui naderde, stak een groepje ganzen net voor de bui de Leijen over in zuidelijke richting…
In noordelijke richting klaarde de lucht – tijdelijk – alweer helemaal op …
Toen ik even later weer onderweg was, verscheen er even – maar dan ook echt maar heel even – een regenboog. Nog voordat ik positie had kunnen kiezen om hem te fotograferen, verdween hij alweer in het niets. Eigenlijk mogen we hier dan ook wel spreken van een mislukte regenboog …
Nadat ik even een kijkje had genomen bij de Merskenheide, heb ik zaterdagmiddag nog een klein fotokuiertje gemaakt bij de Kapellepôlle. Dit is een klein stukje ongerepte natuur te midden van deels nog met maïs getooide landerijen, enkele kilometers ten zuidwesten van Moskou. Hier en daar stond nog een heidetakje in bloei, dat vanuit het juiste perspectief bekeken mooi afstak tegen de blauwe lucht …
In de zon en uit de wind was het goed toeven, en dus ben ik maar weer even op de boomstam bij het vennetje in het midden van het terrein gaan zitten. Dankzij het mooie najaarsweer zweefden er nog heel wat libellen rond. Ik zat nog maar net, toen er eentjel op mijn rechter bovenarm neerstreek …
Nadat hij een rondje had gevlogen, streek hij korte tijd later neer op mijn spijkerbroek …
Het beestje was niet bij me weg te slaan. Zodra ik even te dicht bij hem kwam met de camera, vloog hij even een stukje, om al vrij snel daarna weer op mijn jas of broek even lekker op te warmen in het zonnetje. Op zo’n moment komt het kantelbare schermpje van mijn camera weer goed van pas. Zo lukte het zelfs om hem met de camera in mijn linkerhand te portretteren. Aan zijn gerafelde vleugels te zien heeft dit exemplaar er heel wat vlieguren op zitten …
Ik zal ze missen de komende tijd … ik kijk nu al uit naar de meimaand … 🙂
Donderdagmiddag reed ik weer eens over de Fjûrlânswei bij Aldeboarn. Aan het begin van het weggetje stonden twee reeën vlak naast de weg in het weiland …
Zodra ik mijn auto in de berm had laten uitrollen, gingen ze er vandoor. De hinde bleef halverwege het weiland staan om mij nog eens even in ogenschouw te nemen …
De bok volgde met rustige, bijna statige pas …
Toen de hinde zich weer bij hem had gevoegd en lekker tegen hem aan begon te schurken, heb ik mijn weg vervolgd om ze hun rust te gunnen …
Het wordt tijd om – in ieder geval voorlopig – tot een afronding van de serie over het Wad te komen, want anders loop ik straks teveel achter. Zo heb ik donderdag bijvoorbeeld weer de eerste reeën in een weiland kunnen fotograferen. De fotokuier van vandaag stond in het teken van de grassierkunst en de laatste heidelibellen. Dit alles moet echter nog maar even wachten …
De ritmisch op en neer dansende weerspiegelingen van de paaltjes in het Wad vroegen natuurlijk om wat video-opnamen. Nu heb ik tegenwoordig voor dit soort momenten mijn statief altijd in de auto liggen, en daar lag het nu dus ook …, een stuk verderop op de parkeerplaats aan de andere kant van de dijk wel te verstaan …
Johan bood aan om het even op te halen, maar dat vond ik toch ook weer wat te ver gaan. Een mens moet af en toe ook eens wat kunnen improviseren, en dus heb ik mijn camera m.b.v. een pakje papieren zakdoekjes zo goed en zo kwaad als het ging horizontaal op het schuine dijkvlak gelegd. Het voordeel daarvan was dat ik een mooi laag standpunt had …
De ca. 30 minuten aan ruwe opnamen heb ik de afgelopen dagen tot een 10 minuten durend filmpje gekneed. De ondersteunende muziek is ook nu als vanzelfsprekend weer van Johan van Aken. Om het idee van “Ontstressen aan ’t Wad” zo dicht mogelijk te benaderen, kun je – afhankelijk van je computer en de snelheid van je internetverbinding – het filmpje het best op zo hoog mogelijke kwaliteit beeldvullend afspelen …
Johan doet overigens tot en met 5 december mee aan de kunstmanifestatie “Kunst in Smallingerland 3“, die vanmiddag om 15:00 wordt geopend door wethouder Nieske Ketelaar. Beeldprojecties van Johan van Aken zullen tijdens de manifestatie worden geprojecteerd op een muur van het gemeentehuis tegenover Expositieruimte De Galerij. Eind november hoop ik hier nog eens op terug te komen.
Meestal is het vaste prik om even wat foto’s te maken bij de palenrij aan de rechterkant. De aan weer en wind blootgestelde palen herbergen vaak diverse fotografische schoonheden in de vorm van ingeklemde schelpen, stukken van vissersnetten en wat dies meer zij …
Omdat mijn benen dinsdag de kracht niet hadden voor die altijd weer wat moeizame klauter- en struikelpartij, hebben we gekozen voor de rij paaltjes die links van ons aan de voet van de dijk in het water stonden …
Daar hebben we al kijkend, fotograferend en filmend een tijdlang heerlijk op de dijk gezeten …
Licht, wind en water speelden een prachtig spel met de paaltjes …
Toen de lucht na een tijdje openbrak, leek de wind te draaien. De veranderde golfslag verbrak de betovering van het lichtspel in het water, en plotseling vonden we allebei dat het plotseling een stuk frisser was geworden. Tijd om de dijk weer te beklimmen. Vanaf de top van de dijk wierpen we nog een laatste blik op de zee. Ineens bood ’t Wad weer een heel andere aanblik …
Gisteren liet ik hier een paar foto’s van de Waddenzee zien, die ik dinsdag boven op de dijk heb gemaakt. Vandaag een paar foto’s die ik even later aan de voet van de dijk heb gemaakt, vlak boven de waterlijn …
Yesterday I showed some photos of the Wadden Sea north of the Netherlands, which I made tuesday on top of the levee. Today a few pictures I took at the foot of the levee, just above the waterline …
Het water golfde zacht en olie-achtig op en neer, en de scheiding tussen water en lucht was maar nauwelijks te zien …
The water was waving softly like oil up and down, and one could hardly see the horizon …
Een paar minuten later tekende de horizon zich weer scherp en strak af tussen water en lucht …
A few minutes later the horizon was a clear and hard line again …
Wil je meer Skywatchfoto’s zien? Klik dan op het logo … Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Johan en ik hadden ons voorgenomen om eerst een kijkje te nemen bij Paesens en Moddergat, om daarna eventueel nog even door te rijden naar Lauwersoog. Het scheelde niet veel of we hadden ons eerste doel niet eens bereikt, want al pratend over de ditjes en datjes des levens heb ik blijkbaar ergens een verkeerde afslag genomen. Gedurende korte tijd had ik even geen idee waar we precies zaten, en Johan al evenmin. Tegen de tijd dat ik bijna zo ver was op de hulp van TomTom in te roepen, herkende we echter vrijwel gelijktijdig het landschap. En zo stonden we om 13:00 uur toch bovenop de zeedijk bij Paesens en Moddergat …
Daar wachtte ons een aangename verrassing: het was hoog water, en hoewel Johan en ik hier in het verleden allebei verschillende keren zijn geweest voor een fotosessie, waren we hier geen van beiden eerder bij vloed geweest. Dat was mooi, want het leverde toch een heel ander landschap op …
Een tweede verrassing was het mooie licht, dat over het Wad lag. Het zonlicht werd blijkbaar net voldoende gefilterd door de bewolking en weerkaatst door het wateroppervlak, om een bijzondere zweem van blauw in het licht te krijgen. Dit licht, dat je in het binnenland nergens aantreft, kennen we allebei goed van de Noordfranse kust. Geweldig om het nu ook hier te ervaren en te fotograferen …
Morgen nog een paar foto’s, gemaakt vanaf de voet van de dijk, vlak boven de waterlijn.
Afanja's Weblog 