Gistermiddag heb ik even een klein kuiertje gemaakt in De Deelen. Erg veel was er niet te zien, maar deze wortelstok van de gele plomp, die in één van de petgaten in het decemberzonnetje dobberde, moest toch wel even op de foto …
Door een minimale verandering van het standpunt ontstond er een heel ander beeld …
Nadat ik gistermiddag tijdens een ritje over het zonnige Friese platteland vruchteloos had uitgekeken naar een akker waar mais werd geoogst, heb ik uiteindelijk de auto bij Heidehuizen maar in de berm gezet om een boswandeling te maken …
De herfstkleuren zijn nu ongeveer op hun mooist, het bos toont vooral op zonnige plekjes een bonte schakering van nog steeds frisgroen, geel, bruin en alles wat daar tussenin zit …
Hier en daar staat nog een gave paddenstoel te pronken. Dat maakte het mij weer niet makkelijker, want daardoor werd ik toch weer een paar maal gedwongen om diep door de knieën te gaan …
Aan het begin van de wandeling was dat knielwerk nog goed te doen, maar nadat ik de bovenstaande paddenstoel had gekiekt, heb ik eerst toch maar rustig doorstappend koers gezet naar het bankje bij het vennetje …
– wordt vervolgd –
Terwijl het omringende bos langzaam maar zeker meer herfsttinten vertoont, lichtte een streepje zonlicht het blad van een varen even betoverend mooi op …
De foto’s van dit herfsttafereeltje in ons tuintje ontlokten Eveline vorige week zondag de opmerking: “Heb jij nog hosta’s met blad? Dat is op zich al uitzonderlijk, hier zijn de slakken er al lang klaar mee …”
Wel, je ziet het: we hebben hier inderdaad nog hosta’s met blad, en niet zo’n beetje blad ook. De slakken hebben deze hosta waarschijnlijk met rust gelaten omdat hij in een roestige oude vuurkorf op pootjes staat …
Deze foto’s heb ik donderdagmiddag gemaakt. De meeste bladeren zien er nog steeds puntgaaf uit, maar het verval begint zich nu toch wel goed af te tekenen …
Het bovenste blad krult tijdens het verkleuren om, en hier en daar ontstaan er als gevolg van slijtage nu toch scheuren en gaten in de verkleurende bladeren …
Langzaam maar zeker verschijnen er in ons tuintje her en der kleine herfsttafereeltjes …
Een neergedwarreld blad van de hazelaar had een tijdelijke rustplek gevonden op het verkleurende blad van één van de hosta’s …
Even verkeerde ik vanmiddag in de veronderstelling dat ik een bijzondere waarneming had gedaan …
Op nog geen 25 meter afstand van een vliegenzwam staat op de Merskenheide de brem (Cytisus scoparius) in bloei …
“Die vliegenzwam houdt zich keurig aan de kalender, maar de brem hoort toch echt in april-mei te bloeien,” dacht ik …
Thuis gekomen ontdekte ik al snel dat het allerminst opzienbarend is dat de brem in september-oktober (nogmaals) bloeit. Maar hij is er zeker niet minder mooi om. 🙂
Behalve de hommel die ik hier gisteren liet zien, waren er nog veel meer insecten die zich tegoed deden aan het lekkers dat de blauwe knopen in het Weinterper Skar te bieden hebben …
Vooral diverse soorten zweefvliegen vlogen af en aan om links en rechts neer te strijken op één van de vele bloemen …
De blauwe knoop (Succisa pratensis) is een wilde plant, die op de Nederlandse Rode lijst van planten te boek staat als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen …
In het Weinterper Skar leggen de bloemen eind augustus – begin september een paarsblauwe deken over één van de blauwgraslandjes. Ik was vrijdag maar net op tijd om er wat foto’s van te maken, want er was al een begin gemaakt met het maaien van het veld …
Afanja's Weblog 