De libellen en waterjuffers waren niet bereid om voor me te poseren, maar geen nood, een groene cicade bracht uitkomst …
Net als sprinkhanen zijn cicades niet erg gek op de camera …
Ze blijven voortdurend om de stengel heen draaien om zich er achter te verstoppen …
Door regelmatig een subtiele schijnbeweging te maken met de camera, lukt het zo af en toe om even een foto te maken … kiekeboe … 🙂
Voorgaande jaren waren ze omstreeks begin juni steevast te vinden op de mooie grote oranje bloemen van de papavers in ons tuintje …
Sinds die prachtige papavers op raadselachtige wijze uit ons tuintje zijn verdwenen, vallen ze een stuk minder op, maar ze zijn er nog wel …
Anderhalve week geleden lukte het me op deze nimf van de struikpsrinkhaan te fotograferen op het blad van de één of ander plant in de tuin …
Ik blijf het vreemde, maar mooie insecten vinden met hun lange antennes en de bijzondere monddelen.
In weer en wind …
Zon of regen …
Het werk gaat door …
Sinds zo goed als alle struikgewas langs de paden aan de oostkant van het Weinterper Skar twee jaar geleden in opdracht van Staatsbosbeheer grondig zijn verwijderd in het kader van een natuurcompensatie-operatie, is het insectenleven er drastisch afgenomen. Waar ik tot twee jaar geleden regelmatig een keur aan insecten kon fotograferen, valt nu hoegenaamd niets meer te zien en te beleven. Vorige week vrijdag had ik echter geluk, op één van de laatste nog resterende struiken zag ik een manlijke schorpioenvlieg zitten. Dichterbij gekomen, zag ik dat hij met de restanten van een waterjuffer aan het slepen was …
Is dat niet wat een grote prooi voor jou … ?
Doe nou voorzichtig …? Straks ben je hem kwijt …
Heb je ‘m nog …? Houd vast dan …
Ja, nou is hij weg … Ik had je gewaarschuwd, hè … Nu heb je niks meer … stomkop!
Het heeft lang geduurd dit jaar, maar dankzij het warme weer is het ineens weer volop macrotijd, en dus loop ik tegenwoordig weer wat beter kijkend langs boomwallen en struiken …
In het Weinterper Skar zag ik vorige week dit snuitkevertje op een frisgroen blaadje zitten. Nadat ik een paar foto’s ‘en profiel’ had gemaakt, draaide het beestje zich om, zodat ik ook nog even een portretfoto van hem kon maken …
Vanuit mijn mobiele schuilhut zat ik al enige tijd een paar reeën te observeren. Ze hadden me al lang en breed gezien, maar stoorden zich niet aan mijn aanwezigheid. Plotseling hieven ze vrijwel gelijktijdig hun kop op om vervolgens de blik in dezelfde richting te wenden …
In de buitenspiegel zag ik wat hen schijnbaar verontrustte, vanuit oostelijke richting naderde een paard met een amazone. Daar waren de reeën blijkbaar niet op gesteld, want toen ik weer opkeek, waren ze in het kreupelhout verdwenen …
Vriendelijk groetend passeerde de amazone even later. Ik weet dat ze geen kwaad in de zin heeft, want we treffen elkaar hier wel vaker. De reeën zijn daar kennelijk minder van overtuigd …
Behalve de hommel die ik hier gisteren liet zien, waren er nog veel meer insecten die zich tegoed deden aan het lekkers dat de blauwe knopen in het Weinterper Skar te bieden hebben …
Vooral diverse soorten zweefvliegen vlogen af en aan om links en rechts neer te strijken op één van de vele bloemen …
De blauwe knoop (Succisa pratensis) is een wilde plant, die op de Nederlandse Rode lijst van planten te boek staat als algemeen voorkomend maar sterk afgenomen …
In het Weinterper Skar leggen de bloemen eind augustus – begin september een paarsblauwe deken over één van de blauwgraslandjes. Ik was vrijdag maar net op tijd om er wat foto’s van te maken, want er was al een begin gemaakt met het maaien van het veld …
Afanja's Weblog 