In een zee van goud

Voor de verandering ben ik het (beeld)verslag van mijn dag met Jetske gisteren eens begonnen met de mooiste foto van de dag. Dat betekent dat ik verder wat heen en weer spring in de tijd.

Jetske had in De Deelen meteen gekozen voor het pad langs het oostelijke petgat aan het begin van de parkeerplaats. Ze is op de eerste foto nog net te zien in haar blauwe jas. Het was op dat moment mooi zonnig weer met een vriendelijke lucht …

Nadat ik Jetske had uitgezwaaid, liep ik eerst even naar het tweede petgat. Een minuut of 10 later liep ik terug naar de parkeerplaats. De lucht boven het eerste petgat bood toen een heel ander beeld. Kijkend naar de grijze valstrepen in de verte leek er een bui met hagel en/of natte sneeuw te naderen …

Ik liep een stukje het pad langs het petgat op. Een aalscholver kwam uit de rietkraag tevoorschijn. Hij gaf me net genoeg tijd om een paar foto’s te maken, terwijl hij in een zee van goud aan me voorbij zwom …

Zodra hij mijn aanwezigheid merkte, begon hij vaart te maken. Al snel verhief hij zich uit het water om in noordelijke richting weg te vliegen …

Zonnig accent op een bui

Fotomaatje Jetske en ik reden gisteren al geruime tijd tussen felle buien met hagel en natte sneeuw door over het vlakke Friese land, toen halverwege de middag het absolute fotografische hoogtepunt van de dag bereikt werd …

We waren net in De Deelen, toen er halverwege de middag vlak ten noorden van het natuurgebied een zware bui voorbij trok. De donkere lucht werd extra geaccentueerd door het felle zonlicht op de oostelijke oever van het petgat en de grote zilverreiger, die gewoon zijn ding bleef doen …

’t Laatste ritje van 2024

Tenzij het morgen mooi weer is, heb ik vanmorgen waarschijnlijk het laatste ritje van het jaar gemaakt. Het werd een ritje naar de Jan Durkspolder waar het kil en winderig was. Vanuit de vogelkijkhut waren alleen op grote afstand wat groepjes ganzen en eenden te zien. Daar was ik dan ook al snel weer weg …

Toen ik terug reed in de richting van Oudega, stond er in het weiland waar ik regelmatig een sprong reeën heb gefotografeerd, een grote zilverreiger. Nadat ik het autoraampje had laten zakken, leek hij net een lekker hapje weg te slikken …

Daarna vond hij het ook meteen welletjes, hij dook even ineen om af te zetten en spreidde daarna zijn grote witte vleugels om naar elders te vertrekken. Ik besloot nog even langs de Leijen te rijden, ook daar viel echter weinig te beleven. Maar met die smetteloos witte zilverreiger op de laatste in 2024 gemaakte foto kan ik best leven …

Morgen sluit ik het jaar hier op kleurrijke wijze af.

Bij de ijsvogels in 2024

De laatste dagen van het jaar probeer ik nog wat leuke momenten en foto’s van het afgelopen jaar uit het archief te vissen, die tot nu toe aan publicatie wisten te ontsnappen of die nog wel eens in het zonnetjes gezet mogen worden. Om te beginnen een kleine serie van de ijsvogels, die ik in mei van dit jaar heb gemaakt …

Voorgaande jaren zat de ijsvogel vaak op één van de dikke takken in de buurt van het nest op de uitkijk. Dit jaar maakte hij er een gewoonte van om ook regelmatig even op een blauw hek aan de waterkant te zitten. Toen hij daar vandaan naar het nest vloog, kreeg ik de kans om een foto van de ijsvogel in vlucht te maken zonder dat daar slechts een vage vlek van over bleef …

De ene keer gebruikte hij het hek als tussenstation, voordat hij doorvloog naar het nest. De andere keer gebruikte hij het hek als uitkijkpost om zo nu en dan eens een visje te kunnen vangen, zoals ik de onderstaande serie …

Komend jaar hoop ik de ijsvogels in het voorjaar weer te kunnen bewonderen. Dat laat zich mooi combineren met ritjes naar het fûgeltsjelân in de Surhuizumermieden. laten we hopen dat we een mooi zonnig en niet te koud voorjaar krijgen …

Twee mussen vechten om de pindakaas …

Rond half november heb ik voor het eerst weer een pot pindakaas opgehangen. De mussen hadden het al snel ontdekt en verdrongen elkaar regelmatig voor een paar kleine hapjes van het bruine lekkers. De volgende scène speelde zich af op het moment dat ik net even in mijn hoekje op het terras zat …

Terwijl er een mus bij de pindakaas zat, naderde er een tweede exemplaar. Die hield even in, toen hij mijn camera zag,. Ik hield er een mooie pose aan over. Meteen daarna volgde er een confrontatie tussen twee mussen. Twee mussen vechten om de pindakaas, nummer drie is ze allebei de baas …

Pimpelmees gaat op onderzoek

Onze tuin wordt de laatste tijd vooral bevolkt door een tiental mussen. Twee of drie keer per dag zorgen ze voor drukte rond de pindakaas. Het pimpelmeesje kiest zo af en toe een rustig momentje tussendoor om ook een hapje te kunnen scoren …

Het is een onderzoekend typje, dat pimpelmeesje van ons. Enige tijd geleden ontdekte hij dat de mast van mijn weerstation bestaat uit een holle buis. Hij klampte zich vast aan de onderkant en dook verschillende keren met zijn kopje diep naar binnen om te zien of daar wat te halen viel. Dat viel blijkbaar nogal tegen, want hij vloog al snel weer weg …

Een actieve roodborsttapuit

Nadat we de vogelaar een mooie vervolg van de dag hadden gewenst, verlieten mijn fotomaatje en ik het uitkijkpunt Ezumakeeg noord …

We maakten nog een kort ritje in zuidelijke richting tot het eind van de doodlopende weg. Ook hier zaten maar weinig vogels. Een van de weinige uitzonderingen was deze grote zilverreiger in het rietland …

Toen we na het keerpunt terug reden, zat er een roodborsttapuit in een struik. Het was een actief beestje dat meerdere keren zijn twijgje verliet om korte tijd later weer exact op hetzelfde plekje terug te keren. Een vermaak om naar te kijken. Eén van zijn rondvluchten heb ik deels vast kunnen leggen …

Een stukje verderop was goed te zien hoe nat het was. En dat is geen wonder na de natte novembermaand. Hoe het over de provincie verdeeld was, weet ik niet, maar in onze tuin is met 156 mm ongeveer de dubbele hoeveelheid neerslag gevallen van wat normaal is in november …

Al dat water werd door de stormen Bert en Conall opgestuwd naar het noordoosten van de provincie, waar we hier waren. Aan een klein draaikolkje bij een duiker was mooi te zien dat er werd gewerkt aan de waterafvoer …

– wordt vervolgd