Gisteren liet ik hier zien hoe het ijs er vanaf deze kant van de plas in tegenlicht uitzag, zwart en overdekt met strakke lijnen en patronen op het oppervlak …
Toen ik er even omheen liep, kwam het ijs op een deel van de plas ineens in een heel ander licht te staan …
Het was prettig om te kunnen constateren dat mooi winterweer mijn energieniveau en de kracht in mijn benen nog altijd een extra boost geven. Dat was vorige week woensdag zeker het geval. Daarom besloot ik van Earnewâld linea recta naar mijn favoriete stuk bos bij Heidehuizen te rijden. Er kon nog best een korte boswandeling bij …
Het bos heeft zijn geheel eigen sfeer op een mooie winterdag. Een schilderachtig laagje sneeuw ontbrak, maar de fijne rijprandjes rond de bladeren op de bosbodem compenseerden veel. Zodra ik het fietspad verliet, knisperden de bevroren bladeren mooier dan ooit onder mijn voeten …
Even later stond ik aan de rand van de plas waar half november een paard zijn spiegelvrees toonde. Die plas stelde mij op dat moment weer voor nieuwe uitdagingen. Nee, niet om er overheen te lopen, dat vertrouw ik op zo’n plekje niet zo snel …
Nee, de uitdaging lag in het fotograferen van de prachtige tekening van het ijs. In voorgaande winters heb ik dergelijke patronen wel in onze vijver gefotografeerd, daar was ik in dit korte wintertje nog niet aan toe gekomen …
Menigeen zal er weinig of niets van begrijpen, maar ook nadat ik eerder die dag al op diverse plekken schaatsers had gezien, ging mijn hart een tikje harder slaan bij het zien van dit mooi getekende ijs …
Vanaf de Jan Durkspolder heb ik een kleine omweg gemaakt om nog even een kijkje te nemen bij It Wiid in Earnewâld (Google Maps). Daar heb ik de auto even op één van de koude camperplaatsen gezet om wat foto’s te maken …
Er lag een prachtige ijsvloer van ‘zwart ijs’ zoals we dat hier wel noemen. Zo’n ijsvloer ontstaat in een windstille nacht en kan daarna uitgroeien tot een prachtige laag goed schaatsbaar ijs. Schaatsers had ik daar zeker niet verwacht, en die waren er gelukkig ook niet, daarvoor is It Wiid te diep. Hier kan eigenlijk alleen geschaatst worden in èchte winters, waarin op deze prachtige ijsvlakte de natuurijsklassieker ‘De 100 fan Earnewâld’ georganiseerd kan worden. De laatste keer gebeurde dat op 13 februari 2012. Dit jaar zal dat niet meer lukken, en daar zijn de eenden waarschijnlijk wel blij mee. Maar de winter is nog niet voorbij …
Aangekomen in de Jan Durkspolder was de vogelkijkhut wat beter te zien. Net als de uitkijktoren ‘Romsicht’, die wat verderop staat. Verder viel er ten zuiden van de Westersânning niet veel te zien …
De earste riders (de eerste schaatsers) in de Jan Durkspolder waren zoals gebruikelijk aan de noordkant van de Westersanning te zien. Omdat er nog steeds maar een paar cm ijs lag, waren er nog maar weinig schaatsers die zich op de ijsvlakte waagden …
Het waren er weliswaar nog niet zoveel, maar ze waren er allemaal: de schaatsende fotografe, de man die zijn stijlvolle pootje-over kunsten toonde en de veteraan die heel verstandig met een helm op voorbij schaatste …
En er waren natuurlijk weer momenten van weerzien met oude bekenden op de schaats of zomaar een praatje met een toevallige passant. Er gebeurt wat met mensen zodra er ijs ligt, ze worden ineens een stuk vrolijker en vriendelijker. Er wordt niet alleen gevallen, maar vooral ook gelachen en mensen groeten elkaar zoals dat in de jaren ’60 en ’70 nog gewoon dagelijks gebruik was …
De basis voor dat bijzondere sfeertje is volgens mij deels te vinden in het landschap, dat feeërieke trekjes krijgt wanneer de kou behalve ijs op sloten en plassen ook een laagje rijp over het landschap heeft gelegd …
Terwijl aan de zuidoostelijke kant van de Wolwarren (Google Maps) de schaatsers hun eerste rondjes maakten, was er aan de noordwestkant een aantal koeien naar buiten gekomen …
Die zullen ook gedacht hebben dat het weliswaar frisjes was, maar wel zonnig. En dan is een gezonde koe op zijn tijd ook graag even buiten …
Na dit leuke intermezzo besloot ik mijn tocht langs de mooiste schaatsplekjes in de omgeving weer voort te zetten. De volgende halte is bij de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder, die op de onderstaande foto nog net met zijn puntdak boven het riet uitsteekt …
Op diverse stukken ondergelopen land ten westen van Drachten was woensdag sprake van ‘winterwille’. Vrij vertaald is dat iets van wintergenoegen of wintervermaak, maar dat allitereert niet lekker met Wolwarren (Google Maps). En dat is waar ik woensdagochtend de eerste schaatsers zag. Daar ben ik op dat moment echter quasinonchalant aan voorbij gereden. Eerst wilde ik even naar mijn favoriete schaatsplekje van weleer, net voorbij de Hooidammen een kleine twee kilometer verder naar het westen. Die foto’s waren hier donderdag al te zien …
Nadat ik daar mijn hart had opgehaald aan het eerste gekras van pas geslepen schaatsen op hard ijs en er wat foto’s had gemaakt, besloot ik een halfuurtje later terug te rijden naar de Wolwarren. Daar heb ik de auto weer even in de berm gezet om vervolgens schaatsers in een andere setting en met ander licht te fotograferen …
Ook hier werd geschaatst op ondergelopen land waar nog geen halve meter water onder het ijs staat. Op de achtergrond vaart weliswaar een groot vrachtschip met een flinke diepgang, maar dat vaart gescheiden van deze mooie ijsvloer zeker 150 meter verderop door de Wijde Ee …
Het wintertje was van heel korte uur, maar op die ene mooie dag heb ik geprobeerd er alles uit te halen. Op mijn blog zal het daarom nog wel een paar dagen wat blijven vriezen …
Dankzij het windstille weer en twee nachten met matige vorst lag er woensdag een prachtige ijsvloer op het ondergelopen land aan de Hegewarren (Google Maps) …
Het spiegelgladde oppervlak werd op diverse plaatsen versierd door kleine plukjes ruige rijp, die waren ontstaan en vastgevroren aan de toppen van diverse planten …
Dat laat ook meteen zien, dat er maar weinig water onder de ijsvloer staat. Er lopen alleen een paar smalle slootjes door het hooiland, ook daar zul je niet meteen verdrinken …
Afanja's Weblog 