Nadat ik de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder had verlaten, ben ik nog even een stukje in de richting van de windmotor gelopen. Daarbij vielen opnieuw de grote witte wolkenmassa’s op, die ik eerder vanuit de hut weerspiegeld in het water had gefotografeerd …
Die wolken leken me aan de bovenkant zó wit, dat ze me deden denken aan stukken die ik wel heb gelezen over geo-engineering. Dat is het opzettelijk grootschalig ingrijpen in de natuurlijke systemen van de aarde, met als doel klimaatverandering, en meer specifiek de opwarming van de aarde tegen te gaan. Men denkt hierbij b.v. aan het witter maken van wolken, zodat ze het zonlicht tegenhouden kan worden door het weerkaatsen …
Het gaat hier om technieken die huiveringwekkende gevolgen kunnen hebben, want je weet niet wat je mogelijk losmaakt aan natuurkrachten. Op dit moment is het nog science fiction, maar er wordt al wel mee geëxperimenteerd. Voor meer informatie verwijs ik graag naar een 8 minuten durend gesprek bij ‘EenVandaag’ uit mei 2018 en een artikel in ‘De Tijd‘ uit augustus 2019 …
Het begon er de laatste tijd misschien op te lijken, dat ik alleen nog een tuinblogger ben, maar zo ver is het gelukkig nog niet. De afgelopen dagen heb ik weer wat foto’s verzameld in het omringende polderland. Wetend, dat er voor zaterdag een fotokuier met Jetske op het programma stond, heb ik me vrijdag voorzichtig wat warmgelopen in de Jan Durkspolder. Vanuit de vogelkijkhut had ik een mooi zicht op fraai weerspiegelde wolkenpartijen …
Gistermiddag hebben mijn fotomaatje en ik voor het eerst sinds lang weer eens een fotokuiertje gemaakt in de Deelen. We hoopten er vooral juffertjes en libellen voor de lens te krijgen, en dat viel in tegenstelling tot 14 dagen geleden gelukkig niet tegen. Voordat we huiswaarts koersten, hebben we nog even een tussenstop gemaakt bij ‘het huis dat in lucht lijkt op te gaan’ …
Dus eh … na gedane inspanning is het goed rusten. Daarom zal ik vanmiddag vooral in de tuin te vinden zijn, of bij de Tour natuurlijk. Waarschijnlijk zelfs in de tuin met de Tour op de iPad naast me …
Dit zijn geen actuele beelden. Tot dusver is er hier momenteel van slecht weer geen sprake. Ik heb even een paar bliksemfoto’s uit het archief gehaald, omdat ik gisteravond tijdens de zoveelste corona-persconferentie echt donders kwaad ben geworden. Opnieuw neemt het kabinet geen verantwoordelijkheid voor gemaakte keuzes …
Iedereen kon bij de versnelde versoepelingen van twee weken geleden op zijn vingers uitrekenen dat dat geen verstandige keuze leek te zijn. In alle ons omringende landen zijn bij voortduring kleine stapjes gezet bij de invoering van versoepelingen. Maar dat vonden Rutte en De Jonge blijkbaar niet nodig, hier stonden immers alle seinen op groen. De gevolgen zijn intussen duidelijk: we – en dan bedoel ik vooral de jongeren en de horeca – zijn weer bijna terug bij af …
Het ergste vind ik echter dat de schuld in de schoenen wordt geschoven van diezelfde jongeren, de horeca en de organisatoren van grote evenementen. Geen greintje zelfreflectie van de heren. Geen woord van excuus. Dit kabinet heeft gemeend voor ca. 1 miljard Euro Test & Toegang te moeten organiseren. Maar het werkt voor geen meter en het systeem is aan alle kanten lek. Kortom: de door het kabinet voorgespiegelde mooie zomer werd dankzij het Dansen met Jansen niet meer dan een Slutty Summer van slechts twee weken …
Het wordt tijd dat we een nieuw kabinet krijgen, want deze heren hebben wat mij betreft momenteel alle vertrouwen en perspectief op beter volstrekt verloren. Ik kijk nu al uit naar de parlementaire enquête!Vuilnisman, mogen deze zakken ook nog mee!?
Meer dan 8,5 mm regen is er in totaal niet gevallen dinsdag en woensdag. Maar het regende daarbij wel continue door met hele fijne druppeltjes. Gisteren was het twee keer een minuut of 5 echt droog, daar heb ik uiteraard gebruik van geprofiteerd door even een rondje door de tuin te maken …
Op een knop van één van de hosta’s trof ik deze natte vlieg aan, die een showtje opvoerde met een druppel op zijn kopje en een paar nauwelijks waarneembare druppeltjes aan zijn pootjes …
De vreemde vogel liet zijn riedeltje nog steeds regelmatig horen vanuit de boom in het rietland. Hij liet zich echter niet zien, daarom besloten we door te lopen naar de vogelkijkhut met de toepasselijke naam ‘Blaustirns’. Het is de Friese benaming voor de zwarte stern, en dat is precies de vogel waarvoor we hier naar toe waren gekomen …
De zwarte stern is een trekvogel die als bedreigd op de Rode lijst staat. Die indruk kregen we zaterdagmiddag gelukkig geenszins. Vanaf het eerste moment dat we in de kijkhut zaten, vlogen er talloze malen zwarte sterns aan ons voorbij. Ik heb er nu eens een keer meer foto’s van kunnen maken dan ik hier nu kan laten zien …
Intussen kwam de bui die we eerder al boven Eastermar zagen hangen, langzaam maar zeker onze kant op. Na enige tijd hoorden we de donder in de verte over de Leijen rollen …
Wat ik niet goed begrijp, is dat sommige watersporters er desondanks voor kozen om het water op te gaan, zoals het motorbootje, of om er op te blijven zoals de kanoërs …
Jetske en ik hadden onze fotografische buit na een half uurtje wel binnen. Een echte duikvlucht om een visje te vangen en het voeren van bedelende jongen hadden we niet te zien gekregen, maar verder was ik zeer content over de medewerking die we hadden gekregen van de sterns. Daar besloten we op te stappen. Misschien konden we nog net voor de bui los zou barsten bij de auto zijn. …
Op de terugweg troffen we halverwege het pad door het riet een paar mensen aan. De man van het stel stond met de fiets aan de hand(!?) naar de boom te kijken. Daar klonk nog steeds het riedeltje dat we op de heenweg ook al hadden gehoord. De in een blauwe trui geklede man dacht dat het om een blauwborst ging.
Hij had hem alleen nog niet kunnen zien, daar bracht hij echter verandering. Behalve een fiets had hij ook een verrekijker meegenomen. Daarmee wist hij de vogel te lokaliseren, vertelde hij even later. Maar hoe goed hij ook zijn best deed om ons het juiste takje aan te wijzen, Jetske en ik kregen hem niet te zien …
Tot slot: hoewel we net niet helemaal droog bleven, waren we mooi op tijd bij de auto voordat de hemelsluizen echt open gingen. 🙂
Afanja's Weblog 