Licht en schaduw

Klamp je vast aan tak of twijg en koester de laatste warmende zonnestralen …

Dat lijkt het devies te zijn van de laatste blaadjes aan de haagbeuk achter in de tuin …

Zonnige herfstdagen

Zo grijs als het vandaag is, zo zonnig was het vorige week …

Mijn onderdanen stonden me slechts één echte fotokuier in de natuur toe, maar in de tuin was het gelukkig ook goed fotograferen …

Zomers herfsttafereel

Hoewel we hier voor mijn gevoel nog steeds in het droogste deel van ons land zitten, heb ik last van een zomerdipje. En gezien de weersvooruitzichten voor zowel de lange als de korte termijn, zal het er eerst ook nog niet veel beter op worden …

Zo warm en stabiel als vorig jaar met van maart tot november vrijwel alleen hogedrukinvloeden, hoeft het ook niet meteen weer te worden. Maar zo af en toe eens een paar dagen wat minder wind en wolken, en vooral wat meer zon, zou me eerlijk gezegd wel weer passen zo langzamerhand …

 

Het hoogste lied

Langzaam maar zeker komt het eind van een periode met uitzonderlijk mooi en vooral ook erg droog aprilweer in zicht. Voor mezelf vind ik dat eerlijk gezegd jammer, want het dragen van lichte, ruim zittende kleding komt mijn geplaagde buikwand wel ten goede. En dat betekent ook dat ik weer wat vaker en gemakkelijk op pad ben om een fotokuiertje te maken …

Om foto’s te maken hoef ik met dit weer overigens niet beslist op pad te gaan. Dagelijks komt de merel enkele keren langs om vanuit onze hazelaar het hoogste lied aan te heffen. En dat levert zo lang de bomen nog niet over een vol bladerdek beschikken best aardige plaatjes op. Het geruis van de oostenwind verhinderde helaas opnieuw een mooie geluidsopname …

In het gebladerte

Behoedzaam liep ik over het knisperende bladerdek op de zachte bosgrond bij de buurtschap Heidehuizen. Zoals bekend waren er nauwelijks paddenstoelen, maar in het bos is altijd wel wat te vinden dat de moeite van het fotograferen waard is. Zo vond ik een afgebroken tak, waar een paar bladeren tegenaan geplakt zaten. Eén van die bladeren was al bijna helemaal weggeteerd. De resterende bladnerven leverden een fraai stukje bladerkunst op …
Even klikken en vergroten:

Bijna weer bij de auto werd mijn aandacht getrokken door een boomstam, die half in grond liggend al deels was verdwenen. Terwijl ik er naar toe liep, meende ik een beweging in het gebladerte te zien. Ik bleef staan en richtte mijn aandacht op de plek waar ik beweging had gezien. Het duurde even voordat ik de bron van de beweging had gevonden. Hij was nauwelijks te zien, maar in de bladeren die aan het eind van de stam in het holle gedeelte lagen, zat een kikker. Nadat ik een foto had genomen, deed ik voorzichtig een paar passen voorwaarts. Met twee forse sprongen zat de kikker aan de andere kant van de boomstam. Daar kon ik nog een foto van hem maken, voordat hij onder het bladerdek verdween …

Kleverig koraalzwammetje en meer moois

Ondanks het mooie egale fietspad was ik die dag bewust te voet op pad gegaan. Ik hoopte nog wat macrofoto’s te kunnen maken van paddenstoelen of zo. Daarom besloot ik het fietspad bij de tweede bocht te verlaten en al rond speurend over de zachte bosgrond terug te lopen richting auto …

Hier ligt een stukje bos waar de grond eigenlijk altijd vochtig is, maar dat er ondanks de aanhoudende droogte ook nu nog een paar forse plassen water lagen, verraste me toch wel even …

Ook hier waren de paddenstoelen in tegenstelling tot voorgaande jaren niet dik gezaaid dit jaar. Ik besloot maar eens te kijken of er van een stuk lege schors van een tak nog iets te maken viel …

Veel meer dan een aardig inkijkje zat er niet in …

Een stukje verderop leek op een rottende boomstam iets op te lichten. De bovenstaande foto’s van de schors kon ik met behulp van het kantelbare schermpje nog maken door me diep voorover te buigen, maar voor deze kleine zwammetjes moest ik toch echt even op de knieën …

Het is het kleverig koraalzwammetje, een schimmel die leeft op vermolmde stronken en stammen van naaldbomen. Het schimmelweefsel groeit in het hout. In de herfst worden daaruit de kleine, felgekleurde paddenstoelen gevormd …

Terwijl ik moeizaam weer opkrabbelde, hoorde ik gakkende ganzen naderen. Ze hadden geen betere richting kunnen kiezen, ik kon ze net tussen de bomen door vastleggen …

Als dat geen mooie bruggetje is naar de Skywatch Friday van morgen, weet ik het niet meer …  🙂