Augustus was tot gisteren met slechts 10 mm regen duidelijk aan de droge kant. Dat is op veel plaatsen intussen wel goedgemaakt. Ook hier regent het sinds gisterochtend vrijwel continue zachtjes door. Hoewel we vergeleken met andere delen van het land met ruim 20 mm regen nog steeds niet mogen klagen, ben ik na twee dagen eigenlijk eerst wel weer even klaar met dat gedruppel. Aafje heeft tenslotte ook deze en volgende week nog vakantie, en die wil nog best wat zon op haar nog bijna lelieblanke huid voelen. Gelukkig lijkt het weer vanaf woensdag weer wat meer zomerse trekjes te krijgen …
Met de grote temperatuurverschillen van de laatste tijd is het mijn zomer niet. Terwijl de 15 graden vorige week maar amper werd gehaald, zat ik gisteren op zoek naar wat verkoeling bij een temperatuur van 30 graden te puffen op de oever van het Sneekermeer …
En vandaag ligt de temperatuur weer ruim 10 graden lager en daalt er uit een grijs wolkendek al een groot deel van de ochtend gestaag regen in ons tuintje neer …
Als ik donderdag weer wat fit wil zijn en plezier wil beleven aan het skûtsjesilen op het Tjeukemeer, en dat wil ik toch zeker, dan kan ik het vandaag en morgen maar beter weer even heel rustig aan doen, want die grote temperatuurverschillen zuigen me helemaal leeg.
“Hé.., de achtergrond van ‘Wat een waar man!’ 🙂 Ik heb de aflevering net nog weer een keer bekeken, Afanja voor z’n weblog aan het werk, het blijft leuk!” Dat was de reactie van boerin Hendrika bij het zien van de foto’s van het Witte Meer, die ik hier afgelopen donderdag liet zien. Die herinnering had ik woensdag ter plekke ook al met mijn fotomaatje gedeeld, en daar voegde ik er nog een tot dusver onbekend gebleven detail aan toe …
Hendrika verwees met haar opmerking naar een programma van Omrop Fryslân TV, waarin ondergetekende in oktober 2007 werd geportretteerd. Weerman Piet Paulusma had indertijd een wekelijks programma getiteld ‘Wat in waar man’ (Wat een weer man). In dat programma werd het weer gecombineerd met een fotowedstrijd. Dat was natuurlijk net wat voor mij, en nadat ik in één van de afleveringen als weekwinnaar uit de bus kwam, kreeg ik de vraag voorgelegd of er voor het programma een portret van mij gemaakt mocht worden …
En zo ging ik op 7 oktober 2007 op pad met een cameraman en een verslaggever van Omrop Fryslân TV. Nadat we bij ons thuis koffie hadden gedronken en er in huis en tuin wat opnamen waren gemaakt, nam ik de mannen mee naar een mooie oude beukenlaan bij Olterterp …
Omdat ik me ook toen al bezighield met macrofotografie, leek dat me een goed plekje om te beginnen vanwege de herfstkleuren en de paddenstoelen die er groeiden. Indertijd was het laag-bij-de-grondse fotowerk nog tamelijk favoriet, omdat ik toen nog een stuk makkelijker door de knieën ging (en vooral ook weer kon opstaan) dan tegenwoordig …
Indertijd maakte ik dan ook aanzienlijk meer foto’s van paddenstoelen dan heden ten dage, want de MS blijft gestaag zijn slopende werk aan mijn lijf voortzetten. De cameraman van de Omrop had er met zijn loodzware camera ook nog geen probleem mee om even diep af te dalen voor een close-up …
Voor een tweede buitenset stelde ik voor om nog even naar het iets verder gelegen Witte Meer te gaan. Nadat ik daar nog het een en ander had verteld over mijn dagelijkse doen en laten, maakte de cameraman nog een laatste shot van het wateroppervlak. En nu kom ik toe aan het nog niet eerder vertelde deel van deze kleine geschiedenis …
Bij mij sloeg op dat moment de vermoeidheid toe, dat was overigens niet zo verwonderlijk, want we waren intussen ook al ruim twee uur bezig geweest. Om vooral mijn benen even wat rust te geven, besloot ik even op één van de balken te gaan zitten, die daar ’s winters aan de rand van de ijsbaan als bankjes dienen t.b.v. het aanbinden en weer losmaken van de schaatsen. Met een korte droge krak brak het uiteinde van de balk af, waarna ik met de benen in de lucht achterover op mijn rug viel. De balk bleek compleet verrot te zijn …
Bij dat alles had ik alle geluk van de wereld. Om te beginnen was het niet erg nat achter het bankje, zodat de schade beperkt bleef tot een nat zitvlak en een paar natte ellebogen. Maar belangrijker nog: de cameraman was op het bewuste moment nog volledig geconcentreerd op zijn shot van het Witte Meer. Lachend keek hij op van zijn camera, toen hij mij zag liggen: “Ooh, wat jammer dat ik dat beeld gemist heb … dat zou een fantastische blooper geweest zijn … ;-)” Daarna schoten beide mannen me overigens keurig te hulp om overeind te krabbelen, waarna we er met zijn drieën nog even hartelijk om hebben gelachen …
Ook verder liep het verhaal goed af. Aafje en ik werden samen met andere deelnemers uitgenodigd voor de prijsuitreiking van de fotowedstrijd op vrijdag 14 december en voor het bijwonen van het live tv-programma ‘Faktor Freed’. Daarna was het nog lang gezellig in de kroeg van Omrop Fryslân …
De hoofdprijs van de fotowedstrijd ging aan mijn neus voorbij, maar met een eervolle tweede plaats voor de onderstaande foto, getiteld “Kleurenexplosie op de grijze dag” was ik dik tevreden …
En dan tot slot nog even het 6 minuten durende portret dat een paar weken later werd uitgezonden in het programma ‘Wat in waar man” …
Nu 5 december snel naderbij komt, valt er zelfs voor mij niet aan te ontkomen om op zoek te gaan naar wat presentjes voor deze en gene. Daartoe ben ik vanmorgen voor het eerst sinds lange tijd weer eens in het centrum van Drachten op pad gegaan. Nadat ik met wat geluk een parkeerplekje had weten te bemachtigen, heb ik een tijdlang rondgedrenteld in de grootste boekhandel die Drachten rijk is. Doodvermoeiend dat gedrentel, maar uiteindelijk heb ik toch weer een aardig cadeautje weten te vinden (hoop ik) …
Het drentel in de stad heeft me beweging genoeg opgeleverd vandaag, omdat ik daarbij nu eens geen foto’s heb gemaakt, heb ik voor dit logje een paar foto’s uit het archief getrokken, die ik in november 2008 in ons tuintje heb gemaakt …
In één van de bladeren van de beukhaag had een bladmineerder een mooi gangenstelsel aangelegd. Bladmineerders zijn de larven van insecten, die gangen graven in de bladeren. Die gangen kunnen wit of gelig tot bruin van kleur zijn, en ze kunnen verschillende patronen en vormen hebben …
Ik ben blij dat ik gisteren ten volle heb geprofiteerd van het mooi herfstweer, want het is vandaag weer huilen met de pet op. Vandaag laat ik wat kleine herfsttafereeltjes zien, die ik gisteren in het bos bij Heidehuizen (kaartje Google Maps) heb gescoord …
In een dik bladerdek trof ik zelfs nog een late paddenstoel aan, die – geknakt als hij was – zijn beste tijd duidelijk had gehad, maar dat mag dan ook wel zo half november …
Gek is dat, als je dan eenmaal een paar kleine onderwerpen op de grond voor je lens hebt gehad, dan zie je vervolgens het ene na het andere onderwerp verschijnen, zo ook de kleine zwammetjes op dit stronkje hout …
En toen kwam ik tot de ontdekking, dat mijn macrolensje nog in de auto lag … Stom, want de minuscule druppeltjes op de zwammetjes schreeuwden om nader onderzoek, maar dat er dus helaas even niet in …
Ik sluit af met een wat groter onderwerp: een van de vele zonneharpen die af en toe geruisloos door het bos dansten …
En weer was het hier de hele dag grijs en grauw. Een ritje van een kilometer of zestig over plattelandswegen na afloop van een verjaardagsvisite leverde me slechts één fotogeniek moment op …
Een groepje van vijf reeën stak op enige afstand voor me heel rustig de weg over … totdat ik de auto had laten uitrollen en mijn camera van de passagiersstoel had gepakt …
Spoorslags gingen ze er als op afspraak met grote sprongen vandoor, daar was zo snel geen scherpstellen aan …
Eenmaal thuis restte mij niets anders dan enigszins mismoedig een greep in mijn rijkgevulde archief te doen …
Deze kleine druppeltjes in het mos op de daklijst van onze bijkeuken dateren van februari 2009. Maar ik vind het nog steeds pareltjes. 🙂
Afanja's Weblog 