Tagarchief: foto

Een walvis bij de rijsdammen

Geplaatst op door

In 1993 werd in de Waddenzee vlakbij de pier van Holwerd het beeld van een walvis onthuld. Het was gemaakt door de Drachtster beeldhouwer Anne Woudwijk en het was een geschenk van Wagenborg Passagiersdiensten.

Op 25 september 2001 voer de veerboot Sier in dichte mist tegen de walvis aan. Daarbij werd het beeld beschadigd. De staart en snuit van Belgisch hardsteen werden uit het water gehaald. De breuk in de kop van de walvis – veroorzaakt door de aanvaring – is nog goed te zien, maar netjes gerestaureerd. Het tweedelige beeld staat sindsdien veilig op een talud voor de veerboot terminal, ingegraven in de veerdam. Op die plaats is het op 25 april 2008 onthuld …

Wat er verderop te zien was vond ik echt minstens zo interessant: rijsdammen die de kwelder nog steeds laten groeien. Ook dit is weer een lijnenspel waar ik elke keer op de pier door word getroffen. Afhankelijk van het getij ziet het er elke keer weer anders uit …

Witte buizen op de pier

Geplaatst op door

De eerste stop tijdens ons ritje naar het Wad was op mijn verzoek bij de Pier van Holwerd. Het was rustig toen we daar tegen het middaguur arriveerden …

Ik richtte me eerst eens op de witte, op het asfalt gemonteerde buizen die moeten voorkomen dat auto’s wat al te makkelijk vanaf de pier het slik van de Waddenzee in rijden …

Intussen was de Oerd bijna thuis en de Sier was onderweg naar hier …

Rust bij ‘it Timpeltsje’

Geplaatst op door

Na een aantal dagen met wat gezellige drukte rond mijn verjaardag, begin ik de nieuwe week in alle rust met een foto van een favoriet plekje: het Tempeltje van Ids. Ik heb de foto vrijdagmiddag gemaakt tijdens een tochtje met Aafje en fotomaatje Jetske langs het Wad.

Het Tempeltje is een van de landschapskunstwerken van Ids Willemsma. Het staat op de kruin van de Zeedijk bij Marrum. Het is volgens de kunstenaar een presenteerblad dat de Waddendijk optilt en presenteert. Door de gelijkenis met een Grieks-Romeinse tempel wordt het in de volksmond aangeduid als De Timpel, De Timpel fan Ids en als It timpeltsje op de seedyk … 

Meer informatie: De Timpel fan Ids – Wikipedia

Uitzichtpunt ‘de Putten’ toen

Geplaatst op door

Afgelopen week schreef ik hier en hier dat ik het oude uitzichtpunt op de oever van de Leijen bij ‘de Putten’ al een jaar of tien mis. Zo zag dat uitzichtpunt eruit. Het was eigenlijk niet meer dan een verhoging van ruim een meter met rondom een hekwerk van oude paaltjes …

Waar je nu rondom tegen een brede rietkraag aankijkt, kon je vanaf die verhoging mooi over een bescheiden rietkraagje heen kijken. Je had er een ruim zicht over de Leijen. Vooral voor een winterse zonsondergang was het een prachtig plekje. Ten afscheid van het oude uitzichtpunt bij de Putten hieronder een kleine greep uit de foto’s, die ik er tussen 2007 en 2015 heb gemaakt …

Roestige handel aan de muur

Geplaatst op door

Toch wel wat teleurgesteld over wat we bij de Leijen hadden aangetroffen, vervolgden we onze rit weer. We hadden geen andere keuze, want we waren nog maar halverwege. Bij Eastermar vroeg ik Jetske om even te stoppen. Bij een boerderij staat daar een oud, scheef hangend schuurtje waar al decennia lang een paar nog wat oudere, roestige reclameborden aan hangen. Die moesten nu toch eindelijk maar eens op de foto …

Het grootste bord is een origineel vroeg 20e-eeuws emaille reclamebord voor Gargoyle Mobiloil, met het iconische rode Gargouille-logo boven de dikke zwarte ‘Mobiloil’-letters op een witte achtergrond. De onderste tekst luidt ‘Vacuum Oil Company Ltd,’ waarmee het bord wordt geïdentificeerd als een echte Britse uitgave van Vacuum Oil Company Ltd, de voorganger van Mobil. Dit ontwerp is een van de meest herkenbare en blijvende beelden in vroege autoreclame, bedoeld voor tentoonstelling in garages, tankstations en werkplaatsen. Het bord toont periode-slijtage, met glazuurverlies, roest en randdegradatie die sterk wijzen op langdurig werk. Er schijnt een levendige handel te zijn in deze borden. Over het bordje van Shell hoef ik verder geen woorden vuil te maken …

Een ‘gargoyle’ is in het Frans een ‘gargouille’, en dat is in het Nederlands een ‘waterspuwer’. Zo’n waterspuwer is een uitmonding van een goot, vergaarbak of waterbekken met het doel water af te voeren. Zelf ken ik gargouilles nog het best van oude gebouwen, zoals kerken en kastelen in Frankrijk. Het zijn vaak sinister gebeeldhouwde figuren als de duivel, monsters en roofvogels (bron: Waterspuwer Wikipedia) …

Vlinders bij ‘de Putten’

Geplaatst op door

Het slecht gemaaide pad liep rond de heuvel waar ooit het uitzichtpunt was. Er was nog een dicht begroeide verhoging te zien, maar daar viel met de beste wil van de wereld mijn oude uitzichtpunt niet meer in te herkennen. Van de Leijen rondom was niets meer te zien, het water bleef vrijwel helemaal verborgen achter een hoge en dichte rietkraag …

Gelukkig maakten wat vlinders op her en der bloeiend koninginnekruid de gang naar de Putten nog wat goed. Een mooie gave distelvlinder wilde beide kanten van zijn profiel wel even tonen. Een dagpauwoog werkte wat minder mee, die fladderde al na één foto weg. Een koolwitje liet zich nog net even in de vleugels kijken, voordat ze naar elders fladderde …

Het is voor het eerst dat ik de Putten heb kunnen verkennen sinds de herinrichting een jaar of 10 geleden. Ik heb niet het gevoel dat ik er de afgelopen jaren iets aan heb gemist. En ik denk ook niet dat ik de moeite nog eens neem om het gebied in te gaan. Er zijn gelukkig betere plekjes in de omgeving …

Naar ‘de Putten’

Geplaatst op door

De dag was begonnen met meevallers bij het boerderijtje en op het strandje, maar dat we niet bij de vogelkijkhut ‘de Blaustirns’ konden komen was toch even een tegenvaller. Hopend dat we bij ons volgende doel meer geluk zouden hebben, vervolgden we ons ritje. We reden via het westen naar de noordkant van de Leijen …

Tot een jaar of tien geleden liep ik vanaf het keerpunt aan het eind van de doodlopende Mienskerwei (kaartje OpenStreetMaps) regelmatig naar een uitzichtpunt op de oever van de Leijen aan de kant van Estermar. Dat uitzichtpunt stelde op zichzelf niet zoveel voor. Meer dan een verhoging van ruim 1 meter met rondom een houten hek bestaande uit paaltjes was het niet. Maar je had er wel een mooi uitzicht over de Leijen …

Daar kan ik dus al een jaar of tien niet meer komen, omdat het laatste deel van de Mienskerwei is afgesloten voor autoverkeer. Het uitzichtpunt kwam daardoor met een loopafstand van ongeveer 1 km buiten mijn bereik te liggen. Het omringende weideland werd teruggegeven aan de natuur. Het nieuwe natuurgebied ‘de Putten’ bestaat nu vooral uit rietland en moeras. Ik was benieuwd hoe het er bij het oude uitzichtpunt nu uit zou zien …

Met beleid en voorzichtigheid kon ik met de Joiny net langs de afsluitboom aan het eind van het doodlopende weggetje. Daarna volgden we een slecht gemaaid pad dat in de richting van het vroegere uitzichtpunt voerde. Het enige wat ik er van vroeger herkende was het scheef hangende hek waar we langs liepen. Het stukje weide daarachter is onveranderd gebleven. Kennelijk is het nog steeds privébezit, want er lopen nog altijd pony’s …

So far so good, op naar het uitzichtpunt van weleer …