Vrij vertaald is het een engeltje, maar in het Nederlands wordt het een lieveheersbeestje genoemd …
Tagarchief: fotografie
Bevrijdingsdag in beperkte vrijheid
Alles is raar dit jaar. Zelfs onze 75e Nationale Bevrijdingsdag zullen we dit jaar zoveel mogelijk in eigen huis en tuin moeten vieren. Het wordt een viering in beperkte vrijheid. Geen festivals, geen optochten met oude legervoertuigen en geen vuurwerk. Van alle evenementen die dit jaar niet door kunnen gaan, steekt dit eigenlijk nog het meest. Niet zozeer omdat dit voor mij persoonlijk de belangrijkste feestdag van het jaar is, maar vooral vanwege het feit dat het mogelijk/waarschijnlijk een definitieve streep door de rekening is voor de laatste geallieerde veteranen die nogmaals over zouden komen voor de feestelijke viering van de vrijheid …
Ik vier Bevrijdingsdag hier vandaag op bescheiden wijze met een paar vrolijke oranje bloemen. De foto’s van de goudsbloemen hierboven heb ik onlangs in de tuin van mijn fotomaatje gemaakt. De klappertjes hieronder staan momenteel zachtjes wiegend in de wind in onze tuin te pronken …
Ondanks alle beperkingen wens ik jullie allen een fijne Bevrijdingsdag. Laten we het op waardige wijze vieren. En wat mij betreft doen we allemaal mee met het initiatief van Claudia de Breij, dat intussen ook is omarmd door het Nationaal Comité 4 en 5 mei. Om 16:55 uur (vijf voor vijf) laten we met ramen en deuren open allemaal ‘Zing, Vecht, Huil, Bid, Lach, Werk en Bewonder’ van Ramses Shaffy uit de luidsprekers klinken …
De achttien dooden
Vandaag, 4 mei, is de Nationale Dodenherdenking in Nederland. Alle burgers en militairen die sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog (10 mei 1940) in oorlogssituaties of bij vredesoperaties in Nederland of waar ook ter wereld zijn omgekomen worden vandaag herdacht. De herdenking zal er als gevolg van de Coronamaatregelen anders en vooral leeg uitzien. Maar ook in deze Coronatijd nemen we om 20:00 uur twee minuten stilte in acht.
Het lied ‘De achttien dooden’ is een gedicht dat Jan Campert (1902-1943) schreef naar aanleiding van de executie van achttien verzetsstrijders die op 13 maart 1941 plaatsvond op de Waalsdorpervlakte. Het is een bekend gedicht geworden over het Nederlands verzet in de Tweede Wereldoorlog …
Bij het voormalig kamp Westerbork staat een monument ter nagedachtenis aan de journalist, dichter, schrijver en verzetsman Jan Campert. Campert heeft rond de twintig joden naar België helpen ontsnappen. Op 21 juli 1942 werd hij samen met zijn helper, de Bredase journalist Martien Nijkamp, vlak over de grens bij Baarle-Nassau gearresteerd, toen ze de 21-jarige jood Frans van Raalte naar België probeerden te smokkelen. Van Raalte pleegde nog dezelfde dag in gevangenschap zelfmoord …
Campert zat enige tijd gevangen in Breda, in kamp Haaren en in kamp Amersfoort. Uiteindelijk kwam hij via concentratiekamp Buchenwald in november 1942 in het Duitse concentratiekamp Neuengamme terecht. Volgens de officiële verklaring in zijn medische dossier is hij daar op 12 januari van dat jaar op veertigjarige leeftijd overleden aan borstvliesontsteking …
‘De achttien dooden’ werd in maart of april 1943 door de Utrechtse student scheikunde Geert Lubberhuizen uitgebracht als rijmprent met een tekening van Fedde Weidema. Het pamflet werd in ruime kring verspreid en verkocht, en kreeg tijdens kort na de Tweede Wereldoorlog grote bekendheid. Weidema tekende onder het pseudoniem Coen van Hart een compositie van een dode te midden van de symbolen van Nederland. Een vlinder, bloemen, de zon en het silhouet van een stad; met de ruïnes van de oorlog en het prikkeldraad van de onderdrukking …
De bovenstaande prent heeft in mijn tienerjaren lang op mijn slaapkamer op zolder gehangen.
Zon of schaduw?
Tja, halfzon/halfschaduw …
Kortom, ’t is een twijfelgeval … 😉
Druppels op de hosta
De afgelopen dagen is er eindelijk weer wat regen gevallen. Met in totaal amper 15 mm zijn natuur en landbouw er nog niet echt mee geholpen, maar het stelde mij wel in staat om een oude liefhebberij weer eens op te pakken …
Het fotograferen van druppels vind ik nog altijd een uitdaging. En met het afnemen van de kracht in mijn benen en handen die er ook niet stabieler op worden, wordt die uitdaging eigenlijk alleen maar groter. Bij de minste of geringste trilling is een foto mislukt, want druppels zijn alleen mooi als ze echt strak op de foto staan.
Tussen de buien door heb ik mijn camera gistermiddag weer eens op de druppels van één van de hosta’s gericht. Dankzij een vetlaagje zijn vooral de jonge bladeren van de hosta erg dankbare planten voor druppelfotografie. De druppels liggen er als mooie ronde glazen knikkertjes op …
Twijfelachtig houvast
Veel mensen zijn op zoek naar houvast in deze onzekere tijd. Zelf kom ik weinig verder dan af en toe even een twijfelachtig houvast …
Druppel in ’t zonnetje
Deze foto lag ook al enige tijd klaar om een plekje te krijgen in de serie over licht en schaduw. Het wachten was op de eerste regen van betekenis om hem weer enige zin en betekenis te geven …
Afanja's Weblog 