Nadat ik vorig jaar juli op een warme zomeravond vanwege een dicht wolkendek vruchteloos had uitgekeken naar de volledige maansverduistering, kreeg ik afgelopen nacht een herkansing. Omdat er rond het tijdstip van de verduistering matige vorst op het programma stond, zag ik het niet zo zitten om de wekker ervoor te zetten. Ik gokte erop dat ik wellicht tussen half zes en half zeven wel wakker zou worden voor een sanitaire stop. In dat geval had ik me voorgenomen om er maar het beste van te maken. En zo geschiedde …

En dus stond ik vanmorgen in alle vroegte bij een temperatuur van ruim -5 ºC met mijn nieuwe camera op het statief in de achtertuin. En toen kwam ik er dus achter, dat de menu-structuur van mijn nieuw camera toch echt heel anders in elkaar zat dan bij zijn voorganger het geval was. Ondanks mijn zondagse voorstudie was ik vanmorgen grotendeels aangewezen op gevoel en improvisatievermogen. Van de bijna 100 foto’s die ik heb gemaakt, heb ik de twee beste eruit gehaald. En dat heeft met enige nabewerking tot deze resultaten geleid …

Nu heb ik van Blue Monday nog nooit veel last gehad, maar vandaag slaat die depressiviteit al helemaal nergens op. Of het moest al zijn vanwege het feit dat de temperatuur intussen is opgeklommen tot bijna anderhalve graad in de plus en dat er sneeuw dreigt te vallen. En dat zijn geen goede ontwikkelingen voor de liefhebbers van natuurijs. We wachten het maar weer af.