Woensdagmiddag ben ik tegen zonsondergang even naar de Leijen bij Eastermar gereden …
Vanaf het uitkijkpunt hoopte ik getuige te kunnen zijn van een mooie zonsondergang, want de lucht was kraakhelder …
Al snel legden licht en lucht een gouden glans over het kabbelende water …
Vanuit het westen naderde echter ineens in razend tempo een spelbreker …
– wordt vervolgd –
Nadat ik vorige week woensdag een bezoekje had gebracht aan de rietsnijders in de Weerribben, was het de volgende dag tijd om me in eigen omgeving weer op het ijs te gaan richten. Voordat ik naar de Jan Durkspolder zou gaan, waar vast al volop geschaatst zou worden, besloot ik even een kijkje bij de Leijen te nemen. Schaatsers verwachtte ik daar nog niet aan te treffen, maar ik was wel benieuwd hoe het ijs erbij zou liggen. Terwijl ik bij Doktersheide (kaartje Google Maps) naar het prieeltje op de oever van de Leijen liep, werd ik opnieuw geconfronteerd met rietsnijders, die ook hier profiteerden van het mooie winterweer. Het perceel bij het prieeltje was pas gemaaid en een deel van het riet wachtte nog op vervoer naar de weg …
Bij het prieeltje aangekomen, kon ik meteen vaststellen dat het ijs er ronduit fantastisch bij lag, zelden zo’n mooie ijsvloer gezien. Waar ik me over verbaasde, was dat er vlak voor het prieeltje al sporen van een schaatser op het ijs te zien waren. Veel meer dan 4, misschien 5 cm ijs zou er toch nog niet kunnen liggen, leek me …
Terwijl ik daar zo wat over stond te peinzen, meende ik vanuit de richting Opeinde het kenmerkende krassende geluid van een schaatser over het zingende ijs dichterbij te horen komen. En jawel, al snel zag ik door de rietkraag aan de rechterkant van het prieeltje een schim naderen …
Vriendelijk groetend passeerde hij me … de gek … De Leijen is weliswaar op de meeste plaatsen niet erg diep, maar het is op verschillende plaatsen toch wel diep genoeg om er te kunnen verdrinken. Omdat er vrijwel altijd stroming is tussen het Opeinder Kanaal aan de zuidkant van de Leijen en de Lits en de Burgumermar aan de noordkant van de plas, is het ijs op de Leijen op bepaalde plaatsen altijd wat langer onbetrouwbaar …
Ik vind het onbegrijpelijk dat zo’n man zich op zijn Friese noren, bijna in zomertenue en zonder ijsprikkers al na een paar nachten op deze ijsvloer waagt. Hemelsbreed hier 6 km vandaan ligt de Jan Durkspolder, daar groeit het gras bij wijze van spreken door het ijs heen, zo ondiep is het er … Ga daar dan toch schaatsen zo lang het buitenijs niet is vrijgegeven door de IJswegencentrale …
Verschillende reddingsacties om door het ijs gezakte schaatsers weer op het droge te krijgen hebben de afgelopen week weer handenvol geld gekost, en intussen is gistermiddag na een lange zoektocht in de Nieuwkoopse Plassen de eerste verdronken schaatser gevonden. Voorzitter Jan Oostenbrug van de Friesche IJsbond -dat is de vereniging van IJswegencetrales in Frylân- pleitte er gisteren voor dat mensen die zich op te dun ijs wagen en daar doorheen zakken, zelf de kosten van een reddingsactie maar moeten betalen. In zekere zin valt daar wel wat voor te zeggen, maar zo ver zal het voorlopig wel niet komen …
Natuurlijk, uit eigen ervaring weet ik dat er voor de liefhebber niets mooier is dan de eerste streken te kunnen zetten op zo’n maagdelijke ijsvloer, maar zeker aan het begin van zo’n winterperiode heb ik het verstand toch altijd wel laten prevaleren, en dat zouden meer mensen moeten doen!
Met het oog op de weersverwachting, waarin sprake was van toenemende bewolking in de loop van de dag, ben ik vanmorgen na de koffie meteen maar op pad gegaan, zodat ik nog even wat zon mee kon pakken. Met de huidige benzineprijzen is het zaak om zo mogelijk met één ritje twee fotokuiertjes te combineren. Omdat mijn benen vanochtend lekker stabiel aanvoelden, besloot ik er een noordelijk ritje van te maken met eerst een kort kuiertje naar het prieeltje aan de Leijen bij Doktersheide en vervolgens een wat langere kuier in de Alde Feanen.
Nu het riet weer is gemaaid, is het prieeltje dat met z’n voeten in de Leijen staat, al vanaf het parkeerplaatsje bij Doktersheide te zien …
Eind december kon ik vanaf het ijs foto’s maken van de voorkant van het prieeltje, nu kan ik het ook eens vanaf de achterkant laten zien …
Het was geweldig om in december over het ijs naar het eilandje te kunnen lopen, maar nu het weer is omringd door water, heeft het toch ook wel wat …
Waar op 4 januari nog schaatsers over het ijs zwierden, zwemt nu weer een fuut rond …
Terwijl ik lekker in zon en wind over het water uitkeek, passeerde er een formatie van drie soorten ganzen …
Verder was er niets dan heerlijke schitteringen op het water …
… en zacht wuivende rietpluimen …
Voorjaar aan de waterkant … heerlijk!
Nadat we twee dagen in een kleine, mistige wereld hadden geleefd, trok de mist gisteren eindelijk op. Het leek er zelfs op, dat het zonnetje zich weer eens zou laten zien. Kortom: het was een prima weertje om met een ruime omweg naar de garage te rijden om toch maar een setje winterbanden te laten monteren …
Aan de Dominee Bolleman van der Veenweg bij Earnewâld heb ik de auto even aan de kant gezet om wat plaatjes te schieten van een berijpt rietveld. De combinatie van mist en vorst had de afgelopen dagen lange, scherpe ijspennen afgezet op de rietstengels …
Nu de lucht hier en waar wat blauw begon te kleuren en het wat lichter was dan de afgelopen dagen, begon de rijp er eindelijk wat sprankelender uit te zien dan onder die dichte grijze deken van mist …
Zacht wiegden de bevroren rietpluimen heen en weer op de wind …
Ook in close-up mogen de zwaar beladen rietpluimen gezien worden …
Plotseling leek het alsof de restanten van een oude windmotor me ergens op wilden wijzen …
Toen ik in de aangewezen richting keek, zag ik gek genoeg drie ooievaars vliegen. Ze vlogen in noordelijke richting. Of dat iets wil zeggen over het vervolg van de winter, weet ik niet … 😉
Terwijl ik op de terugweg de winterbanden aan het inrijden was, heb ik nog even een vleugje zonsondergang mee kunnen pakken, maar dat bewaar ik voor Skywatch Friday. 🙂
Voor het spelen van een partijtje jeu de boules had ik gisteravond veel te weinig kracht in mijn benen, maar ik ben wel even naar de club gegaan om even wat bij te praten en een kop koffie te drinken. Daarna ben ik even naar de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop gereden …
Van een mooie zonsondergang was vanwege de bewolking geen sprake, maar de opkomende grondmist stond garant voor sfeervolle plaatjes …
Een groepje schapen dromde samen op en rond een paar strobalen …
Rond 21:30 uur verscheen een fragiele maansikkel aan de pastelkleurige avondlucht …
Het was een mooie avond te midden van de weilanden …
Afanja's Weblog 