Terwijl ik vorige week vrijdag via ommelandse wegen in de richting van het natte rietland in de Kop van Overijssel koerste, zag ik bij Soarremoarre de eerste lammetjes in een weiland dartelen …
Daar kon ik natuurlijk niet zomaar aan voorbij rijden, en dus ging de auto even de berm in voor een kleine tussenstop. Al snel werd duidelijk dat de lammetjes niet alleen dartel waren, maar ook dorstig …
Dit kleine ding zocht zijn heil aan de toch wel erg steile slootkant. Na een tijdje zag ik hem gelukkig weer veilig in de richting van zijn moeder en de andere lammetjes huppelen … 🙂
Nadat ik donderdagmiddag in de buurt van Terherne enige tijd lekker aan de waterkant had gezeten, ben ik via mij tot dusver deels onbekende binnenwegen huiswaarts gereden …
Ten zuiden van Grou stond een mooie roodbonte koe aan de slootkant te grazen, haar mooi gekuifde kop werd een tijdje fraai weerspiegeld in de sloot …
Zoals gebruikelijk duurde het ook nu weer niet lang, voordat ook de andere dames gestaag grazend naar de slootkant kwamen …
Maar voordat ze zich bij mijn model hadden gevoegd, had ik al een mooi pronkplaatje van haar gemaakt …
Warm is het nog steeds niet, maar de scherpste kantjes zijn intussen gelukkig wel van de kou af, daarom ben ik vandaag maar weer eens wat langer op pad gegaan. Aan het eind van de ochtend ben ik naar de Jan Durkspolder gereden, waar ik een tijdje in de eerste vogelkijkhut heb gezeten (kaartje Google Maps). Veel viel er niet te zien, het water staat er momenteel hoog, waardoor de weinige vogels die er waren ver van de hut zaten …
Toen ik enige tijd later over de Westersânning weer richting Oudega reed, zag ik een zestal reeën door de weilanden lopen …
Eén van de reebokken keek weliswaar even op toen ik de auto in de berm liet uitrollen, maar ik werd kennelijk ook nadat ik was uitgestapt om wat foto’s te maken niet als een bedreiging gezien …
De gracieuze dieren vervolgden rustig hun weg naar de slotkant, want daar zijn nog steeds de lekkerste hapjes te vinden …
Na deze altijd weer verrassende ontmoeting ben ik via ommelandse wegen naar het Weinterper Skar gereden, waar ik een uurtje later zo waar even in de zon op het bankje kon zitten nagenieten …
Zoals beloofd vandaag een filmpje van de reeën in de besneeuwde weilanden ten zuiden van De Deelen. De beelden zijn hier en daar wat schokkerig, want ik heb ze met een flinke zoom zittend in de auto vanuit de hand moeten maken. Ik had het statief zoals meestal wel bij me, maar dat lag op de achterbank. Als ik was uitgestapt om buiten de auto verder te filmen m.b.v. het statief, dan waren de reeën er zeker vandoor gegaan, want terwijl ik hen observeerde, hielden zij mij op hun beurt heel goed in de gaten …
Gistermiddag was een groepje reeën me helaas te snel af voor de foto, maar gelukkig zaten de zeven reeën, die ik op 15 januari in een sneeuwlandschap heb kunnen fotograferen, nog in mijn archief. Op 16 januari schreef ik al, dat ik op die grijze dag het ene mooie winterse tafereeltje na het andere aantrof …
De finale werd gevormd door de ontmoeting met een groepje reeën. Terwijl ik ten zuiden van De Deelen over de P.G. Otterweg reed, zag ik op een bepaald moment een ree door een weiland lopen. Nadat ik de auto in de berm had laten uitrollen, zag ik dat het beestje zich aansloot bij een drietal andere reeën …
Samen liepen ze langs de slootkant, daar lag aan de ene kant veel minder sneeuw, waardoor ze daar veel makkelijker hun kostje bijeen konden scharrelen dan elders in de witte weilanden …
Terwijl ze al grazend langzaam maar zeker wat dichter bij de weg kwamen, heb ik het viertal zeker twintig minuten achtereen kunnen observeren. Soms gingen ze alle vier even in hun maaltijd op …
Maar ze bleven zoals altijd uiterst attent. Bij het minste of geringste geluid kwam er wel een kopje omhoog vanuit de walkant. Met gespitste oren en ongetwijfeld scherpe blik werd de omgeving dan gescand op dreigend onraad …
Hoewel ik op veilige afstand bij de reeën vandaan in de auto zat, werd ook ik scherp in de gaten gehouden. Eigenlijk had ik graag uit willen stappen, om steunend op het dak van de auto enigszins stabiele video-opnamen te kunnen maken, maar dat leek me gezien de oplettendheid van de schrandere dieren een kansloze missie …
Hoe stil ik me ook hield, uiteindelijk besloten de reeën toch op zoek te gaan naar een ander plekje. Eerst op een sukkeldrafje en daarna rustig stappend, staken ze het weiland over …
Toen pas zag ik dat er in het aangrenzende weiland ook nog drie reeën lagen. Bij de nadering van het viertal dat ik al een tijdlang had geobserveerd, kwamen ook deze reeën overeind …
In de loop van deze week hoop ik jullie ook nog wat van de hier en daar wat schokkerige videobeelden van deze bijzondere ontmoeting te kunnen laten zien, daarvoor moet ik eerst nog even wat knippen en plakken in de 8 minuten durende ruwe opnamen …
