Afgelopen vrijdag stapten Aafje en ik halverwege de middag in de auto voor een weekendje met kinderen en kleinkinderen in de Kop van Overijssel. Ter hoogte van Heerenveen begon het zachtjes te regen. Bij ons huisje aangekomen kwam de regen met bakken uit de lucht …
Na een gezellige avond wierp het harde bed me zaterdagochtend al vroeg af. Gelukkig zag het er buiten op dat moment alweer een stuk beter uit, zodat ons weekend geheel conform de weersverwachting niet helemaal in het water leek te vallen …
En zo zat ik, terwijl de rest van de familie het er nog even van nam, al rond half negen ’s ochtends aan de waterkant. Dat overkomt me thuis bij de vijver ook wel eens, maar met dobberende eenden aan je voeten in de Dwarssloot geeft dat toch weer een heel andere ervaring …
Nou, reken maar! Maar gelukkig niet bij ons. De schutting van één van de buren werd meteen bij de passage van storm Dudley op woensdagavond al geveld. Sindsdien ligt hij horizontaal gestrekt in de tuin. Uitgerekend die schutting werd in juni 2015 ook al eens geveld door een windhoos of een valwind …
Verder gingen er in de buurt aan verschillende kanten enkele bomen plat. Bij ons bleef het beperkt tot het regelmatig buiten zijn oevers treden van de vijver. Tijdens de zware buien stond er al snel een paar centimeter water op een flink deel van het terras …
Maar ja, dat is ook wel een beetje eigen schuld. Op ons verzoek heeft mijn meest handige zwager de afvoer van het regenwater vanaf het dak veranderd. Het water loopt daar nu via het dakje van het fietsenhok naar onze regenton. Wanneer de ton vol is, gaat het water via een ondergrondse overloop naar de achterkant van de vijver …
Onder normale omstandigheden gaat dat lang goed, maar bij de stormbuien van de afgelopen dagen loopt het nieuwe waterafvoersysteem tegen zijn grenzen. Zodra de vijver vol is, loopt het overtollige water het terras op, om zich daar te verzamelen in het zuidoostelijke kwadrant van het terras. Na enige tijd wordt een kleine verhoging aan de zuidkant van het terras overwonnen. Vanaf dat moment loopt het water langzaam over het paadje naar achteren. Waar het paadje bijna aan het eind van de tuin een bocht naar links maakt, vormt zich een grote plas. Als ook dat spaarbekken gevuld is, zoekt het water zich een weg naar de schuttingdeur. Daar loopt het vervolgens door de steeg naar de gemeentelijke regenwaterafvoer enkele meters verderop …
Uiteindelijk raken we het overtollige water dus wel kwijt, maar vanuit praktisch oogpunt is een ingreep op termijn wel het overwegen waard. Kijkend naar het leven in de vijver kan het vanuit oogpunt van natuur en milieu echter bijna niet beter functioneren dan op de huidige manier. De waterplanten tieren welig, en er hangen nu al twee dikke kikkers in de vijver rond …
Ook op grotere schaal valt het niet mee om het overtollige regenwater kwijt te raken. Daarom is het aloude Woudagemaal bij Lemmer weer onder stoom gebracht. De Leeuwarder Courant plaatste zojuist een filmpje over de werking van dit geweldig mooie stuk stoomtechniek:
Na mijn eerste ochtendkuier nestelde ik me vanmorgen even op het terras. Niet dat het zulk lekker weer was, dat ik lekker in de zon koffie kon drinken, maar een minuut of wat met de camera in de aanslag bij de vijver zitten, wil nog wel eens lonen …
De voorzienigheid was blijkbaar met me, want ik was nog maar net gaan zitten, toen er twee merels verschenen. De heer merel ging in de voederhoek zitten, waar hij gretig van de halve appel begon te snoepen. Ik koos echter voor mevrouw merel, zij streek bij de vijver neer voor een ochtendbad …
Pas nadat ze enige tijd uitgebreid had zitten poedelen, leek ze in de gaten te hebben, dat ik haar al die tijd op de korrel had. Ze wierp me een afkeurende blik toe en verdween dan in de richting van de prunus …
Al zo lang ik blog trek ik regelmatig gewapend met mijn camera op safari de tuin in. Meestal tref ik onderweg alleen klein vliegend en kruipend wild aan, maar een paar weken gelden pakte dat anders uit …
Het startpunt van deze bijzondere safari lag op het terras. Daar had ik in de zomer al diverse keren vreemde geluiden gehoord in de klimop. Zelfs Oskar sloeg er op een middag op aan. Maar Oskar is niet zo’n held, dus hij deinsde al snel terug. Zelf ben ik ook een paar keer op zoek gegaan naar de bron, maar ik kon het niet vinden. Dit is wat ik hoorde …
Omdat ik er niet achter kwam wat het was, liet ik het er eerst maar bij. Totdat ik 30 juli ’s avonds rond 22:30 uur nog even de tuin in liep. Om de situatie wat te schetsen, hieronder even een paar foto’s van de situatie bij daglicht. Vanuit de hoek linksachter, in de buurt van de yuka, hoorde ik vanuit het duister hetzelfde geluid klinken, maar nu nog een stuk luider …
Met de camera in de aanslag sloop ik naar achteren. Heel misschien komt het onderstaande beeld de vaste volgers nog vaag bekend voor. We bevinden ons hier in het hart van last resort nr. 3, oftewel onze tuin. Dit is the place to be op dagen dat mijn benen de kracht niet hebben voor een echte kuier b.v. naar één van de andere last resorts. Hier heb ik altijd alles bij de hand en genoeg plek om te zitten. En er valt ook nog wel eens wat te beleven, zoals die avond …
Ik hoefde maar op het luid af te gaan. Maar omdat de duisternis al was ingevallen, zag ik pas toen ik het licht van mijn mobieltje had aangedaan, wat uiteindelijk de bron van het geluid was. Achter de yuka zaten twee luidruchtig snuivende egels. Ze mogen nog van geluk spreken dat ze zo ver zijn gekomen. Als ze aan de achterkant langs de vijver gelopen zijn, hadden ze ook zomaar te water kunnen raken …
Blijft alleen nog even de vraag wat die beestjes daar nou doen … hebben ze ruzie of is het juist de liefde voor elkaar die hen zo luidruchtig in beweging heeft gebracht …?
Twee merels scharrelden onlangs tussen de buien door bij de vijver rond …
Ze waren duidelijk op zoek naar iets eetbaars. Een lekkere vette huisjesslak leek uitkomst te brengen …
Mevrouw merel nam hem in haar snavel en gooide hem omhoog …
Na een zachte landing in het mos, was de schaal na de eerste worp echter nog niet gebarsten …
Opnieuw nam ma merel de slak in haar snavel. Hongerig en gespannen keek haar jong toe …
Met een sierlijk boogje wierp ze het slakkenhuisje voor de tweede keer omhoog …
Waarna het met een subtiel plonsje in de vijver belandde …, de jonge merel keek beteuterd toe…
“Kom jongen, we gaan weer eens gezellig samen wormen zoeken …,” meende ik ma merel nog te horen fluiten, terwijl ze over het paadje naar achteren liep …
Nadat hij met zijn wendbare ogen op steeltjes een inschatting had gemaakt van hetgeen hem in de afgrond te wachten stond, waagde de slak zich over de rand van het tafeltje …
Steeds verder schoof hij met zijn gespierde buik over de rand, tot hij uiteindelijk als een heuse steile wand acrobaat in de richting van de klimop kroop …
Uitgerekend op dat moment kwam Aafje thuis van haar zaterdagse boodschappenronde. Voordat ik in de gaten had wat er gebeurde, had ze de slak van de tafel geplukt. “Ik zie het al, jij hebt honger, hè …,” zei ze …
Alsof hij haar begreep, hief de slak zijn kopje even naar haar op. Daarna bracht Aafje hem met ferme tred naar een plekje waar hij zijn buikje vol kon vreten, zonder daarbij schade aan te kunnen richten … de gft-container …
Afanja's Weblog 