Vanaf een uur of drie begon het verlies van de Democraten zich afgelopen nacht heel langzaam, maar toch wel onafwendbaar af te tekenen in de Verenigde Staten. Ik nestelde me nog maar eens lekker in mijn stoel, want dit zou wel eens een historisch nacht kunnen worden, met een afloop waar ik allerminst gelukkig mee was. Toen The New York Times vannacht tegen vijf uur met een prognose van 95% voor President Trump kwam, besloot ik mijn bedje maar eens op te zoeken. Daar heb ik mezelf zachtjes in slaap gehuild …

Er was vanmorgen rond elf uur maar één oogopslag voor nodig om na het openen van mijn iPad te zien, dat een boze droom was uitgekomen: Donald Trump wordt de volgende president van de VS. Nadat ik bij een pittig bakje koffie mijn Twitterlijn had bekeken en een rondje langs diverse media had gemaakt, ben ik rond het middaguur eerst maar eens in de auto gestapt om een ritje naar het Weinterper Skar te maken …

Het was er stil, want de wegwegwerkers hadden zich in hun keet teruggetrokken om pauze te houden. Omdat het noordelijke pad naar de dobbe absoluut niet toegankelijk is vanwege een dikke laag modder, ben ik begeleid door een waterig zonnetje rustig naar de zuidelijke vennetjes gelopen. Nadat ik het plastic tasje dat ik voor dit doel altijd bij me heb op het natte bankje had uitgespreid, heb ik daar even frisjes, maar toch wel genoeglijk aan de waterkant zitten mijmeren …

Dat ik toch de hele dag een beetje van ’t pad lijk te zijn, ontdekte ik bij thuiskomst, toen ik mijn plastic tasje zoals gebruikelijk tevoorschijn wilde halen om het even netjes te laten drogen … Dat ligt dus nog op het bankje in It Skar (als het nog niet weggewaaid is tenminste). Nou ja, dan moet ik er morgen maar weer naar toe …