Mijmeringen bij maanlicht

Terwijl de zon in het westen achter de einder was verdwenen, was achter ons de halve maan omhoog geklommen …

De rode gloed van de zon maakte plaats voor de blauwe waas van het blauwe uur. In de verte bewoog een vage schim zich langs de waterlijn …

Jetske was begonnen aan de terugweg, zij had de zonsondergang vanuit een heel ander perspectief bekeken. Ik ben benieuwd wat voor foto’s dat heeft opgeleverd …

Zo te zien kon ze er nog geen genoeg van krijgen. Terwijl een groot containerschip in oostelijke richting koerste, draaide Jetske zich nog eens om …

Er waren nog meer late strandgangers op pad …

Altijd leuk om af en toe eens even lekker te spelen met de scherptediepte …

Zo zie je het net, en zo zie je het net niet (zo goed) …

Jetske hield opnieuw halt en draaide zich nog maar eens om, en gelijk had ze, want er viel nog steeds van alles te zien aan de horizon …

En zo te zien probeerde ze ook nog even een plaatje van de maan te schieten …

Maar na een lange tocht over de brede zandvlakte voegde ze zich uiteindelijk toch breed lachend weer bij ons …

Einde van alweer een mooie vakantiedag, en er zouden nog enige prachtige dagen volgen … 😀

Schimmenspel in ’t Skar

Ook met het grijze en naargeestige weer van de laatste dagen doe ik nog steeds mijn best om dagelijks even ergens een kuiertje te maken. Een mens moet tenslotte toch wat doen om op zijn minst een klein beetje fit te blijven …

En om zo af en toe wat aardige foto’s te kunnen scoren natuurlijk. Vooral dat laatste valt vaak niet mee met de veelal egale grijsheid van de lucht …

Donderdagmiddag had ik tijdens een kuiertje aan de uiterste zuidkant van het Weinterper Skar geluk. Even brak de lucht in het zuidwesten een klein beetje open en verscheen er wat kleur boven de einder …

Hoewel de temperatuur al ruim 48 uur boven het vriespunt lag, danste er nog een heel fragiel vliesje ijs op het zuidelijke ven op en neer met een mooie gespiegeld schimmenspel als resultaat …

Watersport of ijspret

Sinds vorig jaar is het landweggetje de Alde Ie (kaartje Google Maps) ten westen van Gorredijk helaas afgesloten voor alle verkeer. Vooral in voorjaar en zomer is dat jammer, want het veelal natte land links en rechts van de weg herbergt nogal wat vogels en er is vaak een keur aan insecten te vinden …





Vanaf de westkant kun je tegenwoordig nog tot aan de vaart over de Alde Ie rijden, daarna moet je te voet verder. Dat laatste heb ik vanwege de koude wind die nog steeds over de vlakte blies maar achterwege gelaten, maar ik heb wel even een kijkje aan de waterkant genomen. Ten noorden van de weg was de vaart goeddeels dichtgevroren, daar was geen sterveling te zien …





Aan de andere kant van de weg werd het ijs her en der onderbroken door grote windwakken …





Er scharrelden wat eenden en een meerkoet over de broze ijsvloer …





Verderop dobberden op verschillende plaatsen eenden in de fonkelende windwakken …





Ja, die eenden boffen maar: voor elk wat wils, zij kunnen met Pasen 2013 kiezen tussen watersport en ijspret … 🙂





Goed weekend en gezellige Paasdagen!

De lange witte winter (7)

In de 17-delige serie “De lange witte winter” wordt m.b.v. foto- en videomateriaal een beeld geschetst van de sneeuwrijke winter van 2009-2010 in Fryslân. Ieder filmpje duurt ongeveer 10 minuten …





Deel 7 is getiteld “Whiteout 2” en speelt zich af rond de jaarwisseling 2009-2010. Rond de Kerstdagen liepen zowel de maximum- als de minimumtemperaturen tijdelijk enkele dagen op tot boven het vriespunt, maar vanaf 28 december begon het weer te vriezen. De laatste winterse wandeling van 2009 vond plaats in het Weinterper Skar, waar een groepje kramsvogels op het ijs rond stapte. Na een winterse jaarwisseling viel er op 2 januari weer verse sneeuw. Die sneeuw zorgde in combinatie met mist op 3 januari opnieuw voor een prachtige ‘whiteout’, waardoor grond en lucht hier en daar weer naadloos in elkaar over gingen. Omdat in tegenstelling tot 22 december ditmaal de zon af en toe door de mist heen prikte, ontstond een nog mooier en feeërieker beeld dan in december …





Zondag 6 januari volgt deel 8: “Honger en dorst”. Nog steeds zitten we in een koude witte wereld, waarin vooral de vogels het niet gemakkelijk hebben.

De Deelen in tegenlicht

“Waar waren we ook weer gebleven …?” Met die vraag begon Geert Mak vrijwel alle afleveringen van de tv-serie “In Europa“.
Tijdens mijn kuier door De Deelen was ik maandagmiddag bij het derde bankje op mijn route aangekomen. Omdat dit ook meteen het laatste bankje was, ben ik wat langer blijven zitten dan op het eerste bankje. Het zat er nog goed in de zon met uitzicht op het molentje …

Vriendelijk groetend liep er na enige tijd een groepje van vier mensen voorbij. Omdat ik geen zin had om meteen achter hen aan te lopen, liet ik er nog even wat tijd overheen gaan, voordat ik mijn weg weer vervolgde …

Kort nadat ik weer op pad was, kwam ik op het eilandje tussen de twee bruggetjes tot de ontdekking dat ik in een onnadenkende bui blijkbaar mijn stoute schoenen had aangetrokken …

Er was geen houden aan, of ik wilde of niet, ik moest en zou even door de bosschage naar de waterkant om even een paar plaatjes te schieten van het tweede bruggetje in tegenlicht …

Daarna was het tijd om het bruggetje over te steken, zodat ik mijn weg kon vervolgen over de legakker, die zich tussen twee petgaten voor me uitstrekte …

Intussen bleef ik de lucht goed in de gaten houden, want er pakten zich steeds meer donkere wolken samen. De wolken in zuidelijke richting vóór me vormden geen probleem, maar vanuit het noordwesten kwam weinig goeds naderbij …

Zodra ik de beschutting van de bomen achter me had gelaten en het laatste stukje over de verharde weg in westelijke richting liep, werd duidelijk dat niet alleen de bewolking was toegenomen, maar ook de wind. Op het kanaal naast me verschenen de eerste kleine schuimkopjes …

De wandeling was langer geworden dan ik me had voorgenomen, maar gelukkig, daar was de parkeerplaats. Blijkbaar waren er intussen meer mensen op het idee gekomen om hier even uit te waaien, ik telde wel 12 auto’s op de parkeerplaats. Volgens mij is dat een record …

Ik zat net in de auto uit te blazen, toen de eerste regendruppels op het raam uiteen spatten. Wat een timing.  🙂