Tijd voor wat licht en kleur op deze grijze zondag …
In het Weinterper Skar trof ik deze fraai schimmel aan …
Wat het is …? Verder dan dat het waarschijnlijk een tremella of trilzwam is, kom ik niet …
Maar ik was eerlijk gezegd met alleen de aanblik ook al tevreden … fijne zondag verder! 🙂
De onderstaande borden en hekken staan intussen twee weken aan de westzijde van de Nije Heawei. Je zou toch zeggen dat dit beeld voor zichzelf spreekt: deze weg is afgesloten voor doorgaand verkeer …
Toch trof ik gistermiddag aan de oostelijke kant van de Nije Heawei het volgende tafereel aan: twee dames waren met hun autootje blijkbaar tussen de hekken aan de westkant door geslalomd, waarna ze bijna aan het eind van de weg werden geconfronteerd met een wel erg grote en brede tegenligger. Door stapvoets voorwaarts te rijden, trachtte de chauffeur van de vol beladen kiepauto enige tijd om de dames ertoe te bewegen om achteruit terug te rijden naar de plaats waar ze vandaan gekomen waren …
Vanuit de verte was goed te zien dat achteruit rijden niet echt de sterkste kant was van de bestuurster. Er zat voor de chauffeur van de zware truck dan ook niets anders op dan zelf maar een stukje achteruit te rijden, zodat de dames o zo voorzichtig ter hoogte van de kruising met het oostelijke pad van het Weinterper Skar door de modder konden passeren. Het recht van de sterkste ging dus uiteindelijk toch niet helemaal op … 🙂
Vanaf een uur of drie begon het verlies van de Democraten zich afgelopen nacht heel langzaam, maar toch wel onafwendbaar af te tekenen in de Verenigde Staten. Ik nestelde me nog maar eens lekker in mijn stoel, want dit zou wel eens een historisch nacht kunnen worden, met een afloop waar ik allerminst gelukkig mee was. Toen The New York Times vannacht tegen vijf uur met een prognose van 95% voor President Trump kwam, besloot ik mijn bedje maar eens op te zoeken. Daar heb ik mezelf zachtjes in slaap gehuild …
Er was vanmorgen rond elf uur maar één oogopslag voor nodig om na het openen van mijn iPad te zien, dat een boze droom was uitgekomen: Donald Trump wordt de volgende president van de VS. Nadat ik bij een pittig bakje koffie mijn Twitterlijn had bekeken en een rondje langs diverse media had gemaakt, ben ik rond het middaguur eerst maar eens in de auto gestapt om een ritje naar het Weinterper Skar te maken …
Het was er stil, want de wegwegwerkers hadden zich in hun keet teruggetrokken om pauze te houden. Omdat het noordelijke pad naar de dobbe absoluut niet toegankelijk is vanwege een dikke laag modder, ben ik begeleid door een waterig zonnetje rustig naar de zuidelijke vennetjes gelopen. Nadat ik het plastic tasje dat ik voor dit doel altijd bij me heb op het natte bankje had uitgespreid, heb ik daar even frisjes, maar toch wel genoeglijk aan de waterkant zitten mijmeren …
Dat ik toch de hele dag een beetje van ’t pad lijk te zijn, ontdekte ik bij thuiskomst, toen ik mijn plastic tasje zoals gebruikelijk tevoorschijn wilde halen om het even netjes te laten drogen … Dat ligt dus nog op het bankje in It Skar (als het nog niet weggewaaid is tenminste). Nou ja, dan moet ik er morgen maar weer naar toe …
“Wat een felle reacties op je weblog …,” zei Aafje gisteravond, nadat ze mijn blogje ‘De sloop van een boomwal‘ en de reacties daarop had gelezen.
“Ja,” verzuchtte ik, “hun boosheid lijkt hier en daar intussen groter te zijn dan de mijne. Het ziet er naar uit, dat ik een stukje verder in het verwerkingsproces ben dan de meeste van mijn trouwe lezers. Maar ja, ik banjer de laatste weken dan ook elke dag in het Weinterper Skar rond, en daarbij krijg ik stapje voor stapje een beter beeld van hetgeen Staatsbosbeheer voor ogen heeft met het gebied. De Nije Heawei zal ik uit puur eigen belang wel altijd blijven missen, maar de veranderingen komen het gebied op termijn toch wel ten goede, geloof ik …”
Om de gemoederen even wat tot bedaren te brengen, schotel ik jullie vandaag geen gekapte bomen en zware machines voor, maar een gewoon lief, klein vliegenzwammetje. Ik heb de afgelopen jaren geleerd, dat het een stuk prettiger leven is met een half vol glas dan met een half leeg glas. Oog hebben en houden voor mooie kleine onderwerpen te midden van de grote boze wereld kan daar positief aan bijdragen …
Nadat ik in het begin vooral de herinrichtingswerkzaamheden aan de oostkant van het Weinterper Skar had gevolgd, heb ik me vorige week woensdag tussen de buien door eens gericht op de westelijke kant. Ook aan die zijde is de Nije Heawei afgesloten voor alle doorgaande verkeer …
Verder leek er in eerste instantie weinig aan de hand, maar dat veranderde zodra ik voorbij de eerste flauwe bocht in de weg was. Om van het gebied aan de noord- en de zuidkant van de weg weer een geheel te maken, werd een complete boomwal aan de noordkant van de weg verwijderd …
Het groffe werk werd gedaan met de rupskraan. Met meer of minder geweld werden de bomen uit de grond getrokken. De man met de kettingzaag zorgde voor de verdere verwerking …
Het gaat me nog steeds aan het hart om te zien hoe mens en machine mijn favoriete natuurgebied te lijf gaan. Maar eerlijk is eerlijk, naar mate de werkzaamheden vorderen en de nieuwe contouren van het Weinterper Skar beter zichtbaar worden, krijg ik langzaam maar zeker meer begrip voor hetgeen Staatsbosbeheer voor ogen staat …
Voordat ik It Skar weer achter me liet, heb ik mijn blik nog een keer over het zuidwestelijke deel van het gebied laten gaan. Dit open heidegebied aan de zuidkant van de Nije Heawei gaat straks zonder hindernissen over in het open gebied aan de noordkant van de weg, en dat heeft toch ook wel wat …
Maandag heb ik hier al even laten zien, dat ‘vrij wandelen’ momenteel niet meevalt in het Weinterper Skar. Toch heb ik het er op die mooie maandagmiddag op gewaagd om de zuidkant van het Weinterper Skar even in te trekken …
Er wordt intussen niet meer alleen aan de weg gewerkt, maar ook aan de aanleg van het nieuwe pad, dat binnenkort als alternatief voor de Nije Heawei gaat dienen. Tot aan het hek was daar weinig van te merken …
Om een pad door de heide te banen, wordt er een strook heide geplagd. Die toplaag wordt met een rupskraan afgegraven en met behulp van een tractor met dumper afgevoerd om elders in het gebied opnieuw te worden gebruikt …
Precies ter hoogte van we werkzaamheden ligt al enige jaren een omgevallen boomstam, die kon mooi als zitplaats dienen om het werk eens rustig te aanschouwen. Door biesgras en spinnenwebben had ik een mooi zicht op de kraan …
Intussen bleef de tractorbestuurder af en aanrijden om zijn vrachtjes te halen en elders weer te lossen …
Nadat deze zware jongen opnieuw was gepasseerd, kon ik de volle breedte van het pad benutten om terug te lopen. Het eerste stuk ging prima, maar eenmaal bijna weer bij de Nije Heawei en op het laatste stuk van die weg naar de auto was het weer een glibberpartij …
Vrij wandelen op wegen en paden in het Weinterper Skar …
Maar nu misschien toch maar even niet …
De paden hebben eerst hun beste tijd even gehad, en zware tractoren denderen van hot naar her …
Afanja's Weblog 