Bonus: een grote gele kwikstaart

Nadat meneer IJsvogel was vertrokken om elders te gaan vissen, zag ik aan de andere kant van het water een vogeltje over de betonnen rand lopen. Aan de manier waarop hij regelmatig met zijn staart zat te wippen, dacht ik meteen aan een ‘boumantsje wipsturt’ (dat is Fries voor kwikstaartje) …

Toen ik inzoomde begon ik even te twijfelen. Het was wel een kwikstaartje, maar het was niet zoals ik eerst dacht een witte kwikstaart. Maar het was duidelijk ook geen gele kwikstaart. Alleen de grote gele kwikstaart bleef over, en die bleek het dan ook te zijn …

De grote gele kwikstaart komt in Fryslân nauwelijks voor. Daarom was ik erg blij met deze waarneming. Het is weer een mooie nieuwe soort voor mijn foto-archief. Het was dan ook de bonus van de dag …

Weerzien met de ijsvogels

Nadat een rondje door de Surhuizumermieden (OpenStreetMap) verder geen noemenswaardige onderwerpen had opgeleverd, besloot ik nog even langs de ijsvogels te rijden …

Daar was ik sinds vorig jaar mei niet meer geweest, dus het was even afwachten of ze er nog waren. Dat bleek gelukkig wel degelijk het geval. Na een klein half uurtje wachten, landde mevrouw IJsvogel op de dikke tak bij het nest. Daar bleef ze een tijdlang lekker in de zon zitten …

Na haar zonnebad vloog ze naar het nest om haar partner af te lossen. Die verscheen korte tijd later op de tak. Hij bleef echter maar kort zitten, er moest waarschijnlijk vis gevangen worden …

Op zoek naar weidevogels

Donderdag ben ik voor het eerst dit jaar op zoek gegaan naar weidevogels. Zoals de laatste jaren gebruikelijk is geworden, ben ik daarvoor naar de Surhuizumermieden (OpenStreetMap) gereden …

In eerste instantie leken er nog helemaal geen vogels te zijn. Pas toen ik flink inzoomde, zag ik in de verte in en rond het water o.a. grutto’s, kieviten en smienten. Het viel me niet echt mee. Ze zaten erg ver weg en er leken vooral aanzienlijk minder grutto’s te zijn dan voorgaande jaren. Ook de kemphanen heb ik gemist …

Afijn, het is nog vroeg in het jaar, voorgaande jaren was ik er meestal een week of twee later. Ik ben in ieder geval blij dat ze er weer zijn. De komende tijd zullen ze zich wel verder verspreiden over de landerijen en laten ze zich van dichterbij zien …

Earrebarren by Earnewâld

Oftewel: ooievaars bij Eernewoude

Nadat ik de fotoserie van de reeën had gemaakt, besloot ik nog even door te rijden naar Earnewâld. Een stukje voorbij de gaswinningslocatie aan de Dominee Bolleman van der Veenweg zette ik de auto vlak voor de bocht naar rechts in de berm. Aan de andere kant van de weg stonden twee ooievaars samen op het nest in een boom …

Nadat ik een paar foto’s van het bovenstaande paar had gemaakt, richtte ik mijn camera op de ooievaar die op een hoge paal binnen de hekken van de gaswinningslocatie staat. Tot 2014 zaten er grote lampen op zulke palen, Daar hadden de ooievaars in de loop der jaren zulke grote en zware nesten op gebouwd, dat er in 2014 huisuitzettingen volgden om de situatie veilig te houden.

Na al die jaren zie ik nog regelmatig een ooievaar op één van die kale palen staan. Dit exemplaar vloog net op, toen ik de camera op hem had gericht. Tot mijn geluk vloog hij linea recta naar de boom aan de andere kant van de weg …

Daar stond de partner al te wachten. Na de landing zetten ze samen even een luid geklepper in …

Ze waren er weer … de reeën

Een ritje naar de Jan Durkspolder levert met dit weer vrijwel altijd wel een paar plaatjes op om te delen …

Zo was begin deze week een groepje reeën weer aanwezig op het vaste plekje om in alle rust te grazen. Ze stonden weer ver weg en waren met het blote oog nauwelijks te zien. Maar met verrekijker of zoomlens is het elke keer weer mooi om die ranke dieren een tijdje te volgen …

Even de auto in de berm, motor uit, raampje open en in stilte genieten …

Natuurherstel in de Weerribben

Na de aangename uurtjes bij de rietsnijders zijn we van het noordelijke randje van de Wieden via de buurtschap Nederland door de Weerribben huiswaarts gereden …

Ten noordoosten van Nederland wordt al een jaar of 10 gewerkt aan het herstel van de natuurwaarden van het gebied. In een deel van de uitgestrekte rietlanden worden momenteel de oude petgaten, die zijn ontstaan tijdens de vervening, weer in ere hersteld. Zware graafmachines en vrachtwagens doorkruisen het gebied …

Het ziet er nu nog bar en boos uit, maar ik denk dat het uiteindelijk een enorme vooruitgang voor natuur en biodiversiteit in het gebied zal zijn …

Jongens blijven jongens

Ik kom tot een afronding van ons dagje in het riet bij rietsnijder Klaas Jan en zijn oom Errie. Maar eerst kijken we nog even bij de jonge rietsnijders, die we al eerder aan het werk zagen. Zij waren nog bezig met het verbanden van de laatste ruigte …

Rhena vond het allemaal prima, die lag nog steeds lekker op haar eigen hoopje ruigte in de zon. Natuurlijk moest het vuurtje nog even worden opgepookt, voordat het zou doven. En dan blijven jongens tussen het harde werk door natuurlijk gewoon jongens. Nog even flink poken, even erin springen, het kan allemaal en het moet ook allemaal even gedaan worden natuurlijk …

En dan is het uiteindelijk een kwestie van nog even geduldig erbij blijven, want het vuurtje moet wel goed gedoofd worden. Ook dat hoort erbij als hij net zo’n bevlogen rietsnijder als je vader wilt worden …

Met dank aan rietsnijder Klaas Jan voor de gastvrijheid op de grens van de Weerribben en de Wieden!