Een blauwe reiger op ’t dak

Gisteren schreef ik al, dat er dinsdagmiddag een blauwe reiger op het dak zat. Hij zat op het huis van buren waar een andere blauwe reiger een jaar of 25 geleden eens een vijver heeft leeggevist. Ook bij de overburen werd een deel van de vis in die week uit de vijver gesnoept. Alleen onze vijver werd niet bezocht …

Het is sindsdien overigens niet de eerste keer dat we een blauwe reiger op bezoek hebben gehad. Een enkele keer was er zelfs eentje zo brutaal om op het platte dak van de bijkeuken te gaan zitten. Dichterbij onze vijver is een blauwe reiger nog nooit geweest. Vermoedelijk weerhouden onze pergola’s, waarvan eentje deels boven de vijver, ze ervan om bij onze vijver te landen …

Ook deze passant leek geen plannen te hebben om hier te lunchen. Ik was net begonnen aan een kleine fotoserie, toen hij tot actie overging. Hij deed een poep …, hij deed een plas …

Ik wist, dat met het dumpen van die overbodige ballast, zijn vertrek niet ver meer af was …

En dat bleek ook te kloppen. Een ogenblik later sloeg hij zijn grote vleugels uit. Zodra hij snelheid had gemaakt, vloog hij met een bocht naar links vlak bij me langs, alsof hij me nog even wilde groeten …

Een vreemde gast op ’t dak

Tijdens een van mijn dagelijkse fotokuiertjes in de tuin, zag ik dinsdagmiddag tot mijn verrassing dat er op de nok van het dak een blauwe reiger tussen de eveneens blauwe zonnepanelen stond. Zag ik daar nou een schalkse blik in de richting van onze vijver …?

Is het echt zo nat?

Schreef ik nou gisteren echt dat het een natte boel is? Jawel, dat klopt, het is een natte boel. Dat was gisteren ook goed te zien op de foto’s. En dat is niet zo gek met een neerslagtotaal van ca. 1120 mm in onze contreien in 2024. Ongeveer 150 mm daarvan viel in november en december. Maar alles is betrekkelijk …

Fotomaatje Jetske en ik begonnen onze dag vorige week vrijdag 3 januari met een korte kuier op It Eilân. Vorig jaar deden we dat op 8 januari, in dat opzicht zijn beide dagen mooi te vergelijken. De omstandigheden verschilden echter nogal. In 2024 (links) kwam de max. temperatuur niet boven het vriespunt. Vorige week vrijdag (rechts) werd het bijna 3°C …

Dat het vorig jaar kouder was, is ook te zien aan de sloot waar we we beide keren langs liepen. Daar lag een jaar geleden een laagje ijs op, vorige week zwommen er een paar zwanen in. Maar er was meer …

Door een combinatie van factoren was het waterpeil in Fryslân zo hoog dat er overstromingsgevaar dreigde voor een paar dorpen. Daarom zette het waterschap enkele retentiepolders onder water om de druk op de kaden te verminderen. Eén van de onder water gezette polders was It Eilân (foto links). Waar vorig jaar een halve meter water stond, maakte Jetske nu een korte wandeling …

Nog een laatste setje om te laten zien dat het vorig jaar begin januari een stuk natter was dan dit jaar. De retentiepolders waren hard nodig om b.v. het nabijgelegen dorp Aldeboarn droog te houden. Zó nat is het dit jaar gelukkig niet. Met de donkere foto’s van het natte maisland heb ik jullie gisteren eigenlijk een beetje op het verkeerde been gezet … 😉

Het vroor vervolgens vorig jaar een paar nachten licht tot matig, waardoor er twee dagen later geschaatst werd op sommige ondergelopen landerijen …

En toen kwam de regen

Ik kom tot een afronding van het zonnige kwartiertje dat Jetske en ik vorige week vrijdag hadden in De Deelen. Naar mate de bui dichterbij kwam, werd de lucht donkerder …

Daardoor werden de kleuren van door de felle zon belichte bomen en struiken op de oostelijke oever nog wat intenser. Intussen was de bui zo dichtbij gekomen, dat de eerste druppels kringetjes in het water begonnen te tekenen …

Ik liep terug naar het begin van het petgat, waar ik nog snel een paar foto’s maakte van het boothuis van Staatsbosbeheer aan de overkant van het water. Van enkele druppels was intussen al lang geen sprake meer …

Ik zat al lekker droog in de auto, toen Jetske even later ook weer tevoorschijn kwam van haar wandeling langs het petgat. De brede glimlach op haar gezicht verried haar tevredenheid over haar cameratas op wieltjes, vertelde ze even later. Ook op het modderige pad kon ze er goed mee uit de voeten en liep ze vele malen lichter dan met haar zware rugtas met camera’s in het recente verleden …

Te grazen genomen

Het is nog lang goed gegaan, maar vannacht heeft het virus waarmee Aafje sinds de Kerstdagen rondliep, me dan toch te pakken gekregen. Proestend, maar vooral hoestend, voel ik me ongeveer als op deze foto. De komende dagen zal ik daarom naar verwachting wat minder actief zijn …

Lokkich Nijjier

Voor de verandering is de jaarwisseling in Drachten dit jaar eens rustig verlopen. De ME hoefde niet in actie te komen en in ziekenhuis Nij Smellinghe werd geen enkel vuurwerkslachtoffer binnen gebracht. Misschien is het stormachtige weer dan toch ergens goed voor …

’t Stille vuurwerk van 2024

Kijkend naar alle ontwikkelingen in binnen- en buitenland vond ik 2024 een naar deprimerend jaar. En het weer maakte het er vaak ook niet beter op. Maar er waren ook lichtpuntjes. Wat zeg ik, er waren zeeën van licht in de lucht. De zonnecyclus bereikte dit jaar zijn maximum, en dat was goed te merken aan de vele keren dat er vanuit ons land poollicht zichtbaar was …

Dat begon al op vrijdag 10 mei. Nadat ik de hele dag met fotomaatje Jetske op pad was geweest langs het Wad, troffen we bij thuiskomst een alarmmelding aan van de poollichtjagers. Een dag vroeger dan verwacht, werd er die avond op grote schaal poollicht verwacht. Hoewel ik doodmoe was na het dagje aan het Wad, heb ik mezelf aan het eind van de avond toch maar even naar de auto gesleept om een ritje naar De Veenhoop te maken. Daar heb ik o.a. de eerste foto en de onderstaande serie gemaakt …

Zondag 23 juni zag ik vanuit huis aan het eind van de avond lichtende nachtwolken aan de noordelijke hemel verschijnen. Ik heb het die avond beperkt tot een aantal foto’s, die ik in onze straat heb gemaakt …

Drie dagen later, we schrijven dan 26 juni, was het in onze tuin met 29,1°C net niet tropisch warm. Overdag was het me te warm, maar ’s avonds was het lekker weer. Daarom heb ik die avond een ritje naar de Jan Durkspolder gemaakt. Ik hoopte er lichtende nachtwolken of poollicht achter het silhouet van de windmotor te kunnen fotograferen. Ik nestelde me lekker mijn klapstoeltje in de polder. Het was er mooi, maar poollicht of lichtende nachtwolken kreeg ik die avond niet te zien …

Op maandag 12 augustus was ’t met een maximumtemperatuur 28,9°C opnieuw warm. Omdat er die avond wel kans op poollicht was, heb ik het me nogmaals gemakkelijk gemaakt bij de windmotor in de Jan Durkspolder. Ook ditmaal heb ik er weer heerlijk gezeten, maar het duurde lang voordat er wat gebeurde. Toen er uiteindelijk een mooie paarse goed verscheen, ging bij mij het lichtje uit en was het tijd om op huis aan te gaan …

Op donderdag 10 oktober was er opnieuw kans op poollicht. Ditmaal besloot ik naar It Eilân te rijden om weer eens een andere setting te hebben. Het was een waardeloze avond met veel bewolking en het was kil. Nadat ik een tijdlang aan de waterkant had staan posten, verscheen er toch nog een gaatje in de bewolking en kreeg ik een laatste kans op wat poollichtfoto’s in 2024 …

Hiermee kon ik 2024 toch nog enigszins kleurig afsluiten. En wie weet, misschien krijgen we in de oudjaarsnacht tussen de wolken en het vuurwerk door ook nog wat poollicht te zien. Behalve harde wind wordt er namelijk komende nacht ook een flinke zonnestorm verwacht!

Tot slot

Dank aan alle lezers, likers en reageerders. Zonder jullie bijdragen zou het hier een saaie boel zijn. Mede namens Aafje wens ik jullie allen een rustige & veilige jaarwisseling en een gelukkig & gezond 2025.