Toch nog samen op pad

Jetske en ik hadden onze afspraak voor vrijdag weliswaar gecanceld vanwege het weer, maar we hadden wel een mogelijkheid open gelaten om zaterdag evt. iets te doen. Op basis van de informatie die we ’s ochtends hadden ingewonnen over de toestand op de weg, durfde Jetske het gisterochtend wel aan om rond koffietijd naar Drachten te komen …

Na de koffie maakten we een ritje in noordelijke richting tot It Heechsân. Onderweg zagen we dat veel sloten vol driftsneeuw gewaaid waren. En waar een sloot gevuld was, stoof de sneeuw de weg op. Met beleid waren de meeste plattelandswegen redelijk tot goed te berijden.

Bij de haven van Rottevalle streek er een hongerige grote zilverreiger vlak voor ons neer. En verder hebben we o.a. genoten van de vele sierlijke sneeuwranden in sloten. In de buurt van It Heechsân was een medewerker van een loonbedrijf bezig met het sneeuwvrij maken van een weg. Noordelijker besloten wij veiligheidshalve niet te gaan, want hoe noordelijker, hoe meer sneeuw op de weg …

Onderweg terug naar huis kwamen we bij De Tike langs een weiland waar een paar kitesurfers actief waren in de sneeuw. Hoewel het minder hard waaide dan afgelopen nacht, bereikten ze af en toe een flinke snelheid …

Eigenlijk houdt Jetske niet minder van de winter dan ik. Dat hebben we in de afgelopen 19 jaar al vele malen bewezen. Het was daarom fijn om ook in deze bijzondere winterweek nog een dagje samen op pad te kunnen.

Tussen besneeuwde bomen

Na een vergeefs ritje naar de Merskenheide reed ik door naar de volgende locatie die ik in gedachten had voor een vlucht met mijn drone. Zo’n 15 km ten zuidoosten van het Noordergemaal parkeerde ik de auto aan de Tsjerkereed bij Wijnjewoude …

De foto’s, die ik eerder die dag bij het Noordergemaal langs de vaarweg naar Drachten had gemaakt, toonden een veel kaler landschap dan hier. Nadat ik Flip tussen de besneeuwde bomen had laten opstijgen, liet ik hem om te beginnen van het zuidoosten via het westen naar het noorden over het sneeuwlandschap uitkijken …

Winter rond de Bûtendiken

Na de koffie ben ik dinsdag in de auto gestapt om eerst een ritje naar de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop te maken. Daar kon ik de auto parkeren op het nog bijna maagdelijke sneeuwdek op het kleine parkeerplaatsje voor het Noordergemaal (kaart OpenStreetMap)

Een paar minuten later hing Flip op ruim 100 m hoogte. Erg lang duurde dat niet, al snel kreeg ik een waarschuwing voor harde wind en het advies om af te dalen naar een veiliger hoogte. Nadat er even later op ca. 80 m hoogte opnieuw een waarschuwing oplichtte, ben ik afgedaald naar ongeveer 40 m.

Op de eerste 3 foto’s hieronder, kijken we van west naar oost uit over het vaarwater naar Drachten. Op de laatste twee foto’s is te zien dat eenden en zwanen gezamenlijk een groot wak open houden in It Krûme Gat vlak voor het gemaal …

Wit Fryslân van boven

Het was een goede keuze om gisteren in de auto te stappen om een ritje over het platteland te maken. Fryslân lag er met zon en in de verte wat wolken prachtig bij onder de witte deken …

De eerste halte was bij het Noordergemaal aan de Bûtendiken (foto 1 en 2), dit is de omgeving waar ik in oktober mijn eerste vluchten heb gemaakt. Daarna ben ik naar de Merskenheide gereden. Daar waren zoveel wandelaars dat het me niet raadzaam leek om de stilte er wellicht te verstoren met de DJI Flip. Daarom ben ik doorgereden naar de Weinterp waar ik o.a. foto 3 en 4 te heb gemaakt …

Vanmorgen lag Fryslân goeddeels plat door de sneeuwval.

Een punt achter 2025

Het is weer tijd om een punt achter het jaar te zetten. En dat vind ik in dit geval helemaal niet zo erg, Ik vond het weer geen fantastisch jaar met alle vreemde politieke ontwikkelingen en wendingen, zowel nationaal en internationaal.

Op het persoonlijke vlak heb ik niet echt te klagen gehad dit jaar. Ja, ik sukkel langzaam maar zeker verder achteruit, met name mijn onderdanen laten het wel eens wat te vaak afweten. Maar daar doe je met MS verder niks aan. Gelukkig houdt Aafje me thuis met de meeste zaken nog steeds uit de wind, anders zou de strijd een stuk groter zijn.

Mede dankzij mijn trouwe fotomaatje Jetske is het ook in fotografisch opzicht toch best weer een aardig jaar geworden. Hieronder even een kort overzicht met voor elke maand een foto …

Dank aan alle lezers, likers en reageerders. Zonder jullie bijdragen zou het hier een saaie boel zijn. Mede namens Aafje wens ik jullie allen een rustige & veilige jaarwisseling en een gelukkig & gezond 2026.

Op dun ijs

Zo, dat was weer een winterprikje van korte duur. De minimumtemperatuur steeg gisterochtend vroeg weer boven tot boven het vriespunt. Voeg daarbij mistig en vochtig weer, dan weet je dat het met de draagkracht van het ijs snel gedaan was …

De vaste meelezers weten dat ik me zelden zorgen maak over schaatsers op dun ijs in het ondergelopen polderland. Maar zo af en toe maak ik wel eens een uitzondering. Zo zag ik Eerste Kerstdag o.a. een paar volwassenen die met een kind achter een stoel op het ijs bezig waren. Ook zag ik een paar kinderen die zo te zien ongeveer voor het eerst op de schaats stonden. Verder werd er een klein kind op een slee voortgetrokken, als het gezelschap al in beweging was tenminste. Met meerdere personen op één plekje stilstaan, is op dun ijs helemaal uit den boze.

In dat soort gevallen vind dat ondergelopen land toch een slecht gekozen locatie. Er lopen tenslotte ook wat slootjes door het gebied waar het wel wat dieper is dan een halve meter. Je wilt toch niet dat kind en slee daar door het ijs zakt. Een ijsbaan lijkt me in dergelijke gevallen een geschiktere locatie om na anderhalve nacht met licht tot matige vorst het ijs op te gaan …

In februari 2012 heb ik me eens echt opgewonden over onverantwoord gedrag op het ijs.

Schaatsers op Tweede Kerstdag

Als je dit in Fryslân na een nachtje met matige vorst aan de bevroren waterkant ziet liggen, dan kan dat maar één ding betekenen: er wordt geschaatst …

En zo was het ook! Rond 10 uur vanmorgen waren de eerste schaatsers actief op de Wolwarren bij Oudega en in de Jan Durkspolder bij Earnewâld. En natuurlijk stond ik meteen met mijn camera langs de kant …