De rust keert terug

Nadat alle vogels verschrikt waren opgevlogen was het een kakofonie van geluid in de lucht, niet alleen veroorzaakt door het gekrijs van de vogels, maar ook en vooral van het naderende geluid van geheel andere aard …

In eerste instantie ging ik ervan uit dat er weer één of meerdere legerhelikopters naderden. Die hadden de voorgaande dagen al heel wat mensen en dieren hier in het noordoosten de stuipen op het lijf gejaagd door in het kader van de legeroefening Falcon Autumn regelmatig akelig laag over de landerijen te vliegen. In dit geval was het geen legerhelikopter, maar het was wel een vergelijkbare herriebak die naar mijn idee ook veel te laag vloog …

Zodra de helikopter was verdwenen, namen de aalscholvers hun plek op de landtong weer in, die lieten zich niet gek maken. De andere vogels bleven zekerheidshalve nog enige tijd rondcirkelen …

Pas toen de kust na enige tijd echt weer veilig leek, keerden ook de ganzen terug naar hun plekje op het water …

Daarna zag ik de lepelaars verschijnen, waarvan ik dacht dat ze al naar (nog) warmere oorden waren vertrokken …

Het zijn niet de allermooiste foto’s, maar omdat het de eerste keer was dat ik zo’n grote groep lepelaars zag vliegen, neem ik ze toch maar even mee in dit logje …

De lepelaars streken tussen de ganzen neer, waar de meesten eerst hun veren schikten voordat ze begonnen te foerageren …

Uiteindelijk keerde rust weer teug in de Jan Durkspolder …

Paniek in de polder

Het zonnetje scheen volop en er stond een zacht briesje uit zuidoostelijke richting. Verschillende groepjes ganzen dobberden in de verte op het water en de aalscholvers hadden zich in slagorde opgesteld op de langwerpige uitloper van het eilandje. Kortom, het was weer goed toeven in de grote vogelkijkhut in de Jan Durkspolder …

Plotseling werd de landelijke rust verstoord door een grote groep ganzen die in de verte luid krijsend het luchtruim verkoos boven een verblijf in het weiland …

Het duurde niet lang voordat ook de ganzen die hier zojuist nog rustig rond dobberden ook opvlogen …

Terwijl ik de laatste ganzen nakeek, maakten ook de aalscholvers dat ze weg kwamen …

Toen alle vogels het luchtruim hadden gekozen, werd al snel duidelijk wat de onrust had veroorzaakt …

– wordt vervolgd –

Een vlucht lepelaars

Sinds de vakantie maak ik regelmatig even een ritje naar de Jan Durkspolder. Wat voor weer het ook is en hoe weinig kracht ik ook in mijn benen heb, een kuiertje naar de grote vogelhut kan ik vrijwel altijd wel maken. Het gaat goed met de lokale lepelaarkolonie, en omdat de lepelaars zich regelmatig op een acceptabele of zelfs korte afstand van de hut ophouden, valt er dit jaar ook bijna altijd wel wat te zien.

Toen ik er vrijdagmiddag in voor oktober ongewoon zomerse omstandigheden voor één van de geopende luiken ging zitten, zag ik in eerste instantie alleen aalscholvers en ganzen. Ik vermoedde dat de lepelaars nu toch eindelijk naar het zuiden waren vertrokken. Niets bleek echter minder waar …

Vijf minuten later zag ik tot mijn grote verrassing ineens toch een vlucht lepelaars verschijnen. Ze draaiden een rondje om een deel van de plas en streken daarna aan de overkant van het eilandje neer tussen de ganzen …

Skywatch Friday 437

De eerste dagen van oktober trokken er wat lichte buien over onze omgeving. De indrukwekkende wolkenpartij achter de windmotor in de Jan Durkspolder heb ik op 1 oktober vastgelegd …

During the first days of October there were some light showers over our region. I recorded these impressive clouds behind the wind engine in the Jan Durkspolder on the first of October …

Toen ik mijn blik naar rechts draaide, zag ik in de verte een vrij lage regenboog verschijnen …

When I turned to the right, I saw a rather low rainbow appearing in the distance …

Een moment later voelde ik de weldadige warmte van de zon op mijn rug en zag ik het landschap weer oplichten …

A moment later I felt the soothing warmth of the sun on my back and I saw the landscape light up again …

Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …

Skywatch Friday

Prettig weekend! … – … Enjoy your weekend!

Weerbeeld september 2018

Met een gemiddelde temperatuur van 15,9 °C tegen een langjarig gemiddelde van ca.13,7 °C was ook september in ons tuintje weer een warme maand. Omdat het zeker in het begin van de maand flink zonnig was, lukte het me zowaar om begin september in de tuin om een koolwitje te fotograferen. Eén van de weinige dit jaar …

De onderstaande grafiek laat mooi zien hoe de temperaturen op en neer gingen in september. Toch heb ik 13 warme dagen en 1 zomerse dag kunnen noteren, in de periode 1971-2000 waren dat er resp. 7 en 1. Het meest opvallend is dat het KNMI in De Bilt uitgekomen is op een gemiddelde temperatuur van 14,9 ºC. Dat is weliswaar warmer dan normaal, maar dat de gemiddelde temperatuur in De Bilt een graad lager ligt dan bij ons, dat komt niet zoveel voor. Kijkend naar de dagcijfers, denk ik dat dit verschil vooral is terug te voeren op de lagere minimumtemperaturen in De Bilt e.o. in de laatste week …

Na al die dagen met strakblauw luchten ben ik blij dat september een mooie afwisseling van zon en wolken bracht. En dat is zeker voor landschapsfoto’s, zoals op de onderstaande foto van de Jan Durkspolder, weer een groot pluspunt …

September was in onze regio de zoveelste droge maand dit jaar. In ons tuintje kreeg de regenmeter 36 mm regen te verwerken, tegen gemiddeld ongeveer 77 mm over de periode 1971-2000. In De Bilt viel 42 mm regen en het landelijk gemiddelde kwam uit op 58 mm. Het neerslagtekort is dus ook nu nog lang niet weggewerkt …

Ik sluit af met een mooie donkere wolkenpartij met daaronder een prachtige schittering op het wateroppervlak aan de zuidkant van de Jan Durkspolder …

Up up and away

Een minuut of tien had ik hem in de plas rond zien stappen. Af en toe bleef hij even staan, met scherpe blik in het water turend. Tweemaal deed hij een vruchteloze poging om een visje te verschalken, daarna ging hij op zoek naar een ander en hopelijk beter stekje …










“Doet u mij maar een boer”

Tijdens een ritje naar de Jan Durkspolder zag ik het bord op de onderstaande foto staan. In schepijs had ik even geen zin en kaas hadden we thuis nog wel. Maar wat zou er gebeuren, wanneer ik me bij de deur meld en vervolgens wijzend naar het bord tegen de boerin zeg: “Dogge jo my mar in boer …”