En alsof dat nog niet genoeg is, komt ze de laatste jaren nooit alleen.
Zelfs de tuin is aan de grote kant momenteel, daarom val ik maar even weer een paar dagen terug op mijn archief. Om te beginnen een stemmig zeegezicht uit 2005 …

En alsof dat nog niet genoeg is, komt ze de laatste jaren nooit alleen.
Zelfs de tuin is aan de grote kant momenteel, daarom val ik maar even weer een paar dagen terug op mijn archief. Om te beginnen een stemmig zeegezicht uit 2005 …

Het is niet koud voor de tijd van het jaar, maar als gevolg van de defecte thermostaat in mijn lijf begonnen mijn benen na een kwartiertje toch vrij snel af te koelen. Daarom besloot ik de vogelkijkhut te verlaten en mijn ritje te vervolgen met het gebruikelijke rondje aan de noordkant van Earnewâld …

Daar was ik er korte tijd later getuige van dat een ooievaar in één van de petgaten een smakelijk hapje gevangen leek te hebben …

Even netjes afspoelen en weg was het …
Hé … zwemt daar nu ook nog wat voorbij …?

Dat viel blijkbaar tegen, waarna hij rechtsomkeert maakte en met ferme pas aan de terugweg begon. Ik startte mijn mobiele kijkhut weer en vervolgde mijn weg …

Zoals ik gisteren al schreef, was het vrijdag heerlijk rustig en haast onwerkelijk stil op en rond de plas bij de grote kijkhut in de Jan Durkspolder. Bijna surreëel in die wereld van grijstinten …

Alleen door flink in te zoomen, kon ik zien dat er aan uiterste zuidkant onnoemlijk veel eenden ronddobberden …

Vanuit een ooghoek ontwaarde ik na enige tijd dat er dichterbij, aan oostkant van de hut ineens iets gebeurde. Eén van de twee grauwe ganzen die daar al een tijdlang zij aan zij in het water stonden, begon omstandig met zijn vleugels te slaan …
Zodra hij in de gaten leek te hebben dat ik de camera op hem had gericht, wisselde hij van plaats met zijn partner. Parmantig ging hij recht voor me staan, waarna hij opnieuw met zijn vleugels begon te gesticuleren alsof hij dirigent was. Gelukkig bleef het bijbehorende gegak van een gans ganzenkoor uit. Dat zou ik pas later op de dag horen …

Gisteren ben ik weer eens in de auto gestapt om een ritje naar de Jan Durkspolder te maken …

Het was bewolkt, maar vrijwel windstil en ik had de grote vogelkijkhut een half uur lang helemaal voor mezelf …

Nauwelijks zichtbare golfjes lieten de weerspiegeling van een struikje soepel heen en weer bewegen …
Een pluizig veertje dat in de verte geruisloos op de rimpelingen op en weer deinde, liet zich geruime tijd volgen … 
Het was een lekker rustig half uurtje tussen Ciara en Dennis in de Jan Durkspolder. 🙂
Hopelijk heeft Ciara bij de meesten van jullie weinig of geen schade aangericht. Dat dat niet overal is gelukt, is op het weblog van mijn fotomaatje te zien, daar werd een appelboom wat al te innig geknuffeld door Ciara: ‘Schade door winterstorm Ciara’.
Zelf heb ik gelukkig geen foto’s kunnen maken van stormschade in de tuin. De enige zichtbare schade bestaat uit wat loshangende twijgjes aan de onderkant van het duivennest in de hazelaar. Dat is de moeite van het fotograferen niet echt waard …
Omdat mijn benen vandaag een draagkracht van naar schatting 0.5 hebben, laat ik het even bij een paar foto’s uit het archief. Deze foto’s heb ik aan de noordkant van de Leijen (Google Maps) gemaakt op een onstuimige dag in februari 2008 …
Buiten is het nog steeds rûzich, binnen is het met bijpassende muziek goed toeven …
Sinds augustus vorig jaar staat hij sierlijk en fier te pronken aan de rand van de vijver, maar vandaag even niet. Zekerheidshalve heb ik de hem maar even naar binnen gehaald. Tot Ciara is gepasseerd, ligt de heksenbol veilig tussen de noten en een peer in de fruitschaal …
De lampionnetjes hangen op dit moment nog ongeschonden en vrolijk te wapperen in de wind. 🙂
Aan onze tuin is op hoofdlijnen niet zoveel veranderd sinds de laatste echte winter in 2012.
Aan het weer wel …
En we hebben in wat tegenwoordig ‘winter’ heet te zijn ook heel andere pinda-eters.
In 2012 waren het vooral merels die dagelijks even wat pinda’s kwamen kapen, tegenwoordig zijn het twee gaaien …