Drie reeën in de polder

We vervolgden onze weg naar de Jan Durkspolder. Op het laatste stuk let ik altijd even extra op, omdat ik hier regelmatig een sprong reeën in het land zie staan …

Ook vrijdag zag ik de eerste schim van een ree al staan, ruim voordat hij binnen het bereik van onze camera’s was. Ik vertelde Jetske dat ze nog wel even wat verder konden rijden, zodat we ze voorbij een bosschage beter in beeld konden krijgen …

Eenmaal daar bleken er meerdere kleine groepjes reeën te lopen. Wij richtten onze camera’s op het groepje van drie dat zich het dichtst bij ons bevond. Eén van de reeën bleef ons voortdurend in de gaten houden. Omdat we rustig bij de auto bleven staan, gaven de reeën ons alle gelegenheid om een mooie fotoserie te maken …

– wordt vervolgd

‘3461-8’ en meer jongvee

Tegen het eind van de ochtend verlieten we vrijdag Drachten voor een ritje in zuidwestelijke richting. We waren een minuut of twintig onderweg, toen mijn fotomaatje Jetske besloot om een tussenstop te maken. We reden op dat moment langs een weiland met jongvee. Dat is altijd aantrekkelijk om wat foto’s van te maken, zeker onder die prachtige wolkenlucht boven het Friese land …

Zo te zien was het allerjongste er wel af. Echt jongvee komt vaak nieuwsgierig op je af draven, zodra je er in de berm stopt. Deze jonge koeien namen rustig de tijd. Een paar van de dieren hieven de kop even op om naar ons te kijken. Toen ze niet direct aanstalten maakten om bij ons te komen, begon Jetske ze te roepen. Dat had effect, want even later stond de hele club aan de slootkant …

Eén van de dames was bijna volledig bruin gekleurd. Met haar had ik wel een klik. Met een bijzondere witte bles op haar voorhoofd en alleen rechtsachter een witte hoef ging ze voor me staan. Ze keek me recht in de ogen stelde zich voor als ‘34618. Nadat we enige tijd zo tegenover elkaar hadden gestaan, draaide ze zich op bevallige wijze om. Met een zwoele blik onder mooie lange wimpers toonde ze me haar profiel …

wordt vervolgd

Over de Gennerdijk

Door vanaf de gemalen bij Streukel in zuidelijke richting over de Gennerdijk te rijden lukte het nog steeds om de regen voor te blijven. Ter hoogte van De Brommerd, het land van de kievitsbloem, zette Jetske de auto even stil om wat foto’s te kunnen maken …

Bij het Zwarte Water, dat op de foto’s hieronder in de verte net niet te zien is, begint voor mij als noorderling het rivierenland met zijn kenmerkende dijken. We hebben in Fryslân natuurlijk naast de hoge Waddenzeedijk ook de nodige meren, kanalen en riviertjes met waterkeringen, maar die zijn zelden hoger dan een halve meter. Vanaf deze flink hogere Gennerdijk hadden we mooi zicht op de Grote of Stephanuskerk op bijna 2,5 km in Hasselt …

Een stuk dichterbij stond aan de voet van de dijk achter een dubbele omheining een kleine kudde runderen. Toen ik de dijk afdaalde, begon het vee samen te drommen bij de toegang van hun weiland …

Terwijl ik de dijk weer beklom, zag ik dat de wolken steeds dreigender begonnen samen te pakken. De buienradar leerde dat we de regen bijna konden plukken, maar die eerste droge uurtjes pakten ze ons niet meer af …

Met vaste hand stuurde Jetske de auto ook bij tegenliggers over de spectaculair smalle en kronkelende Gennerdijk. In de buurt van Genne verlegde Jetske de koers in noordoostelijke richting …

Op heterdaad betrapt!

We hebben de afgelopen jaren al van alles geprobeerd in de strijd tegen slakken in de tuin. We zijn ooit begonnen met slakkenkorrels, maar dat stond ons al snel tegen en het leek niet echt te helpen. Daarna werd er kattengrit rond de voet van planten gestrooid. Toen ook dat geen succes bleek, heeft Aafje het geprobeerd met koperdraad . Ook dat leek geen slak ervan te weerhouden om zich tegoed te doen aan de hosta’s …

Nadat we in het najaar van 2023 aaltjes hadden uitgezet in de tuin, die de eitjes van slakken opvreten, leek het er in het voorjaar lang op, dat het in onze tuin meeviel met de slakkenvraat. De aaltjes leken hun werk goed te doen. Bovendien werd er ook wel eens een slak gevangen door een van de broedende merels in de tuin. In de loop van de zomer begon het beeld echter toch wat te veranderen. Enkele planten takelden zienderogen af …

Vorige week vrijdagochtend werd mijn aandacht getrokken door een roodbruine vlek in de hosta bij de vijver. Toen ik mijn blik erop gefocust had, zag ik dat het een flinke rode wegslak was, die onze hosta zienderogen liet verdwijnen. Op heterdaad betrapt!

Met frisse tegenzin heb ik hem er met blad en al uitgetrokken. Eigenlijk had ik hem ook zijn gang kunnen laten gaan, want van de betreffende hosta is intussen hoegenaamd niks meer over. Maar ik vertik het om ze te laten winnen. Volgend jaar maar weer iets nieuws bedenken. Iemand nog tips …?

Verkoeling en rust

Gelukkig is het vandaag weer wat koeler dan de voorgaande dagen. Een verkoelend windje en wolken die de zon temperen zullen ook het vee in de wei goed doen. Lekker rustig grazend liggen ze samen in de wei …

De verkoeling doet mij ook goed. Maar de hitte is mijn systeem toch alweer dieper doorgedrongen dan ik zou willen. Nadat ik gisteren een vrijwillige rustdag had, komt er vandaag nog een verplichte rustdag achteraan om de kracht in mijn benen terug te laten keren …

Schoffelaars en schapen

Er worden niet alleen (poot)aardappelen geteeld achter de zeedijk. Ergens in de buurt van Sexbierum reden we langs akkers waar groenten geteeld worden. Tijdens de tussenstop die we daar maakten, beklom Jetske de dijk om te bekijken of daar vogels op het Wad te zien waren. Ik richtte mijn camera even op het akkerland waar ik een trekker dichterbij zag komen …

Een stukje verderop stopte de trekker met twee passagiers. Zodra ze waren afgestapt, werd duidelijk dat de mannen op hun werkplek waren aangekomen, het waren schoffelaars. Onkruid wieden is hier nog handwerk. Ik vind dat mooi, want dat betekent volgens mij dat we hier te maken hebben met biologische akkerbouw. Mogelijk gaat het om het biologisch-dynamische akkerbouw en groentebedrijf Waddengeluk

Bij de nadering van een kudde Friese dijkschapen maakten we enkele kilometers verderop nog eens een tussenstop …

Jetske maakte van de gelegenheid gebruik door een tamelijk intensieve relatie met een schaap op te bouwen. Het kwam net niet tot een kusje …

Keuzestress

De afgelopen dagen heb ik weer eens teveel foto’s gemaakt. In combinatie met het mooie weer en nog het een en ander heeft dat ertoe geleidt, dat ik er nog geen ordening en keuzes heb kunnen maken. Terwijl ik eerst nog eens een lekker plekje in de schaduw opzoek, zullen jullie het hier vandaag mee moeten doen …

Nou vooruit …, nog één foto uit een serie van 20, die ik op 3 mei onderweg heb gemaakt …

Maak er een mooie dag van!