Het heeft even geduurd, maar vanmiddag heb ik in het Weinterper Skar dan toch eindelijk het eerste juffertje van 2013 kunnen fotograferen …
En wat voor één … Wel, in Fryslân zeggen we dan: “In hiele moaienien” oftewel: een hele mooie …
Tot het tegendeel is bewezen, wil ik het in dit geval maar houden op een variabele waterjuffer …
Tussen Oudega en Earnewâld zag ik afgelopen week een ree in een lekker kruidenrijk en niet minder kleurrijk weiland staan …
Ik kreeg de kans om twee foto’s te maken, daarna ging de behendige hinde er spoorslags vandoor …
Gistermiddag heb ik weer eens een tijdje in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Na binnenkomst heb ik eerst het luikje in de zuidoostelijke hoek van de hut maar dicht gedaan, want daar blies de koude wind onaangenaam door naar binnen. Het uitzicht over de Jan Durkspolder was er mede dankzij de voortdrijvende wolkenmassa’s niet minder mooi om …
Terwijl ik met een collega-fotograaf een prettig gesprek voerde over ditjes en datjes, streek er regelmatig een luid kwetterende rietzanger neer in het struikje bij het rietkraagje voor de hut …
Omdat er verder betrekkelijk weinig interessants te zien was in de omgeving van de hut, en omdat het alweer een paar jaar geleden was dat ik een rietzanger had gekiekt, heb ik mijn camera maar eens wat op dat struikje gericht. Met deze twee foto’s, waarop de rietzanger luidkeels kwetterend nog net wat laat zien van de kleurrijke binnenkant van zijn snaveltje, ben ik niet ontevreden …
Toen de kou na een half uurtje voor mijn gevoel wat al teveel vat op mijn bovenbenen begon te krijgen, heb ik afscheid genomen van de andere fotograaf. Na een laatste blik over het natte polderland, ben ik terug gelopen naar de auto om mijn ritje over het platteland voort te zetten …
Nou ja …, dat moet je niet al te letterlijk nemen natuurlijk … Maar zo lang je zelf regelmatig wat slingers kunt en wilt ophangen om het leven wat kleur en fleur te geven, dan is het ook met een chronische ziekte nog steeds de moeite waard …
Eén van de apps op mijn iPad wees me er onlangs op dat het vandaag -donderdag 23 mei 2013- 20.000 dagen geleden is, dat ik op de wereld ben gezet …
Op deze 20.000-ste dag van mijn leven heb ik gekozen voor wat fijne en kleine roze slingers, die ik gistermiddag in het Weinterper Skar letterlijk op mijn pad aantrof: de bloemetjes van het heidekartelblad …
Om te laten zien hoe klein en fijn de bloemetjes van het heidekartelblad (Pedicularis sylvatica) zijn, heb ik er maar weer even een aansteker bij gelegd …
Het heidekartelblad staat op de Nederlandse Rode lijst van planten als zeer zeldzaam en zeer sterk in aantal afgenomen. In het Weinterper Skar doen ze het ondanks -of juist dankzij- het koude voorjaar op dit moment erg goed …
Zo, en nu zal ik mezelf eens een feestelijke borrel inschenken, want een ander doet het toch niet … 🙂
Het was een grijze week hier in Fryslân …
We had a gray week in the Dutch province Fryslân …
Daar komt nog bij, dat ik niet fit genoeg was om erop uit te gaan om te fotograferen …
In addition, I was not fit enough to go out to make some photos…
Daarom heb ik maar wat pinksterbloemen onder een vriendelijke voorjaarslucht uit het archief geplukt, waarmee ik jullie een prettig pinksterweekend wens.
Therefore I took some Pentecostal flowers under a friendly spring sky from my photo archive, with which I wish you a pleasant Whitsun.
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Onze dotterbloem is nogal wispelturig. Het ene jaar staat hij er zielig bij met slechts hier en daar een bloemetje … dit jaar is ’t weer een lust voor het oog …
Zeker als de zon even schijnt, stralen vele gele sterren je aan de waterkant tegemoet. Toen ik deze foto’s maakte, scheen de zon helaas niet …
Maar als er op zo’n moment een zweefvliegje op een van de bloemen wil gaan zitten wanneer ik in de buurt ben, dan is mijn dag toch weer goed …
Tot nu toe is het voorjaar tamelijk droog verlopen, in ons tuintje is vanaf begin maart t/m vandaag niet meer dan zo’n 54 neerslag gevallen. Daar lijkt dit weekend eindelijk wat verandering in te komen …
Persoonlijk ben ik daar wat minder gelukkig mee, want ik ben niet zo’n liefhebber van natte fotokuiertjes, maar voor de natuur is het goed nieuws. En dat zal ook het geval zijn voor deze huisjesslak, neem ik aan …
Voordat hij de grote wijde wereld in kon trekken, moest hij eerst een grote kloof zien te overwinnen door vanaf de regenpijp over te steken naar een bloempot, die op de regenton staat …
Zoals te doen gebruikelijk bij slakken, nam ook dit exemplaar alle tijd om van hot naar her te komen. Het was dan ook een gewillige prooi voor mijn macrolens zo aan het begin van het macroseizoen …
Hij had nog een lange reis te gaan, voordat hij via de bloempot en de regenton uiteindelijk op de begane grond terecht zou komen. Dat heb ik maar niet afgewacht, daarvoor werd het me na enige tijd toch echt te nat …
