Even pas op de plaats …

Even pas op de plaats …

Ook vandaag gooi ik er nog maar even een paar mistfoto’s tegenaan, ze zijn weliswaar vorige week donderdag gemaakt, maar ze zouden ook van vandaag kunnen zijn, want ook nu leven we weer in een kleine wereld. Eigenlijk komt dat me wel goed uit. Sinds zaterdag deelt de MS weer een plaagstootje uit, en dus doe ik het noodgedwongen weer even rustig aan …

Nadat ik donderdagmiddag bij het strandje van Smalle Ee wat foto’s had gemaakt van de palenrij en de aalscholvers in de mist, ben ik even richting De Veenhoop gereden. Ten oosten van dat dorpje staat de grote windmotor De Veenhoop, maar die was nu in geen velden of wegen te zien. Achter het hek leek de wereld op te houden …

Ook vanaf het bruggetje bleef de molen verborgen achter een fijne vochtige vitrage en de dikke mist …

Een knobbelzwaan leek wat doelloos heen en weer te zwemmen in de Binnenringvaart …

Nadat ik nog een tijdje over het fietspad had gelopen, kwam de windmotor voorzichtig tevoorschijn uit de dikke grijze mist …

Het was te koud om even lekker bij de picknicktafel te kunnen zitten, maar ik ben wel even afgedaald om de windmotor even compleet met zijn spiegelbeeld vast te kunnen leggen. Daarna heb ik snel de warmte van de auto weer opgezocht …

Het was een bijzondere dag donderdag. Nadat de zon vrijwel de hele ochtend vrolijk aan een strakblauwe hemel had staan stralen, schoof er rond het middaguur ineens een dikke mist de straat in. Voor mensen die op zo’n moment node op de weg zitten, is dat geen pretje, voor mij bood de mist weer nieuwe uitdagingen en perspectieven …

Omdat ik uit ervaring weet dat de palenrij bij het strandje van Smalle Ee ook in de mist een erg fotogeniek object is, besloot ik daar tegen enen eerst maar eens naar toe te rijden. Als er geen dagjesmensen bij het strandje zijn, kun je er vaak wel wat aalscholvers aantreffen, die de paaltjes gebruiken als rustplaats om hun verendek te laten drogen …

Ik had geluk, want ook donderdag zaten er weer wat meeuwen en aalscholvers op de paaltjes. Een van de vogels bleef verwoede pogingen ondernemen om met wijd gespreide vleugels zijn veren te laten drogen. Nu eens stond hij met zijn snavel een tijdje naar het noorden te wijzen …

Dan weer draaide hij zich ruim een kwartslag om de blik naar het zuidwesten te richten. Welke windrichting hij ook probeerde en hoe hij af en toe ook wapperde met zijn vleugels, snel ging het niet met het drogen van zijn verendek. Er stond geen zuchtje wind en de talloze kleine mistdruppeltjes leken alleen nog maar in aantal toe te nemen …

Het was een genot om daar een tijdje te midden van de grijze en stille leegte aan de waterkant te staan, lekker leunend tegen het glijbaantje. Maar uiteindelijk werd het toch tijd om op zoek te gaan naar andere min of meer mysterieuze mistlandschapjes. Op naar de windmotor De Veenhoop …

Na de nevel kwam de mist …, en het werd een mooie, fotogenieke mist op de donderdagmiddag …

Het had geen enkele zin om op zoek te gaan naar zonneharpen, want de zon had geen schijn van kans om door die dikke grijze deken heen te prikken …

Er restte mij niets anders dan op zoek te gaan naar onderwerpen die zich beter lenen voor een mistig dagje …

De eerste locatie waar ik voor koos, was het strandje bij Smalle Ee, waar de paaltjes en de rietkragen in de mist leken te verdwijnen …

In de verte zaten een paar aalscholvers, die vruchteloze pogingen leken te ondernemen om hun veren te drogen. Daarover morgen meer …

Woensdag was het vrijwel de hele dag bewolkt boven Fryslân, terwijl we aan de zuidelijke horizon de opklaringen konden zien…
Wednesday we had a clouded day in Fryslân, while we could see the clear spells above the southern horizon …

Toen ik na afloop van een wandeling in De Deelen langs een molen kwam, die mooi tegen de lucht stond afgetekend, heb ik de auto even in de berm gezet …
When I passed a windmill in the afternoon, I stopped the car to make some photos …

Het is de Deelsmolen bij Vegelinsoord (kaartje Google Maps), een poldermolen uit 1860 …
This windmill near the small township Vegelinsoord (Google Maps), was built in 1860 …

Ik kon er niet dichterbij komen, omdat tussen mij en de molen een spoorlijn en de autoweg A32 lagen …
I couldn’t come closer, because there were a railway and a highway between me and the windmill …

Niet alleen de silhouetten en de skyline van Joure, maar ook het zacht golvende wolkenpatroon waren het bekijken waard …
Not just the silhouettes and the skyline of the small town Joure, but also the soft waving pattern of the clouds were worth a look …

Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Ook vandaag neem ik jullie nog even mee terug naar die mooie herfstkuier van maandagmiddag in het bos bij Heidehuizen. Het was echt prachtig om te zien hoe zon en nevel maandagmiddag in een fraai samenspel bijna sprookjesachtige zonneharpen tevoorschijn toverden …

De belangrijkste ingrediënten voor dergelijke zonneharpen zijn zon en wat (lichte) nevel, en ook niet onbelangrijk: een stukje bos waar het zonlicht door het bladerdek kan spelen. Vooral met het oog dat laatste is de kans om zonneharpen te zien in theorie het grootst in voor- en najaar, omdat het bladerdek dan nog niet of niet meer helemaal dicht is …

Eigenlijk had ik er natuurlijk ook nog wat video-opnamen van moeten maken, zodat ik ook het effect van de lichte bewegingen van takken en twijgjes zou kunnen laten zien, maar daar heb ik op dat moment niet aan gedacht. Dat is dan iets voor een volgende keer … 🙂

Nog maar nauwelijks op pad zag ik maandagmiddag de eerste zonneharp verschijnen in de vochtige boslucht …

Dit was precies waar ik op had gehoopt, toen ik besloot om een fotokuiertje te maken in het bos bij Heidehuizen …

Vorig jaar november liet de herfst zich hier ook al op zijn mooist zien met wat zonneharpen …

Ik blijf het een lust voor het oog vinden, en het zou niet bij dit ene plekje blijven …
