Een nonnetje in de mist

Het was al enige tijd geleden dat er een fotogenieke mist over het landschap hing op een dag, dat ik een goede dag had. Gisteren was het zover. Omdat Aafje een kleine oogoperatie* moest ondergaan, had ik als chauffeur van dienst de tijd niet aan mezelf, maar ik heb er wel van genoten …

Ik besloot het mezelf niet moeilijk te maken, daarom reed ik even naar it Krûme Gat bij het gemaal tussen Smalle Ee en de Veenhoop. Daar zijn in ieder geval verschillende mooi ‘weglopende lijnen’. Daar begon ik dan ook mee, nadat ik de auto had geparkeerd. Rondom was gekwaak en gefluit van eenden te horen. Er was op dat moment echter maar eentje die zich liet zien. Laat dat nou net een nonnetje in de mist zijn. Mijn dag was meteen al goed …

* De operatie was keurig verlopen aldus de behandelend arts. Vanmorgen had de patiënt last van ‘flikkeringen in het geopereerde oog’. Een telefoontje naar het ziekenhuis leerde, dat dit er vaak bij hoort en dat het na verloop van tijd (…) weer zal verdwijnen. Daar gaan we dan eerst maar van uit.

Winterlicht over de Wolwarren

Na mijn bezoekje aan de Jan Durkspolder ben ik maandag aan het begin van de middag nog even naar de Wolwarren onder Oudega gereden. De grote plas bij de vogelkijkhut lag nog helemaal open, maar hier langs de Wolwarren lag zoals ik had verwacht een eerste laagje ijs …

Vorig jaar kon ik op 10 januari de eerste schaatsers op deze kleine ijsvlakte fotograferen (foto hieronder). Het was de eerste van in totaal 3 dagen, waarop er op verschillende stukken ondergelopen land in de omgeving geschaatst kon worden. Het bleef anderhalve week licht winters weer, waarin ik ruim 1000 foto’s met sneeuw- en ijspret heb kunnen maken …

Dit jaar zou de oogst wel eens beperkt kunnen blijven tot een tiental foto’s, waarop niet meer te zien is dan een dun laagje ijs omgeven door rietkraagjes. De rietkraagjes zijn wel mooi uitgelicht door de zon, die op dat moment al omfloerst werd door hoge bewolking. Winter lijkt voorlopig ver weg …

Een blauwe reiger op ’t dak

Gisteren schreef ik al, dat er dinsdagmiddag een blauwe reiger op het dak zat. Hij zat op het huis van buren waar een andere blauwe reiger een jaar of 25 geleden eens een vijver heeft leeggevist. Ook bij de overburen werd een deel van de vis in die week uit de vijver gesnoept. Alleen onze vijver werd niet bezocht …

Het is sindsdien overigens niet de eerste keer dat we een blauwe reiger op bezoek hebben gehad. Een enkele keer was er zelfs eentje zo brutaal om op het platte dak van de bijkeuken te gaan zitten. Dichterbij onze vijver is een blauwe reiger nog nooit geweest. Vermoedelijk weerhouden onze pergola’s, waarvan eentje deels boven de vijver, ze ervan om bij onze vijver te landen …

Ook deze passant leek geen plannen te hebben om hier te lunchen. Ik was net begonnen aan een kleine fotoserie, toen hij tot actie overging. Hij deed een poep …, hij deed een plas …

Ik wist, dat met het dumpen van die overbodige ballast, zijn vertrek niet ver meer af was …

En dat bleek ook te kloppen. Een ogenblik later sloeg hij zijn grote vleugels uit. Zodra hij snelheid had gemaakt, vloog hij met een bocht naar links vlak bij me langs, alsof hij me nog even wilde groeten …

Tussenstop bij zeilschool Pean

Na ons bliksembezoekje aan It Eilân, vervolgden we onze weg in westelijke richting. Op enig moment zat er op de smalle Peansterdyk een ongeduldige chauffeur achter ons. Om hem de ruimte te geven en daar zelf ook nog wat plezier aan te beleven, maakte Jetske zich eerst nog even breed, om daarna de afslag naar zeilschool Pean te nemen …

Langs het weggetje op het terrein van de zeilschool vonden we een mooi plekje om even een paar foto’s te maken van een bui, die vanuit de richting Grou naderde over de Paenster Ee …

Zodra de bui ons had bereikt, vonden we het welletjes. We poetsen de lenzen en vervolgde onze weg over de smalle Friese dreven …

Is het echt zo nat?

Schreef ik nou gisteren echt dat het een natte boel is? Jawel, dat klopt, het is een natte boel. Dat was gisteren ook goed te zien op de foto’s. En dat is niet zo gek met een neerslagtotaal van ca. 1120 mm in onze contreien in 2024. Ongeveer 150 mm daarvan viel in november en december. Maar alles is betrekkelijk …

Fotomaatje Jetske en ik begonnen onze dag vorige week vrijdag 3 januari met een korte kuier op It Eilân. Vorig jaar deden we dat op 8 januari, in dat opzicht zijn beide dagen mooi te vergelijken. De omstandigheden verschilden echter nogal. In 2024 (links) kwam de max. temperatuur niet boven het vriespunt. Vorige week vrijdag (rechts) werd het bijna 3°C …

Dat het vorig jaar kouder was, is ook te zien aan de sloot waar we we beide keren langs liepen. Daar lag een jaar geleden een laagje ijs op, vorige week zwommen er een paar zwanen in. Maar er was meer …

Door een combinatie van factoren was het waterpeil in Fryslân zo hoog dat er overstromingsgevaar dreigde voor een paar dorpen. Daarom zette het waterschap enkele retentiepolders onder water om de druk op de kaden te verminderen. Eén van de onder water gezette polders was It Eilân (foto links). Waar vorig jaar een halve meter water stond, maakte Jetske nu een korte wandeling …

Nog een laatste setje om te laten zien dat het vorig jaar begin januari een stuk natter was dan dit jaar. De retentiepolders waren hard nodig om b.v. het nabijgelegen dorp Aldeboarn droog te houden. Zó nat is het dit jaar gelukkig niet. Met de donkere foto’s van het natte maisland heb ik jullie gisteren eigenlijk een beetje op het verkeerde been gezet … 😉

Het vroor vervolgens vorig jaar een paar nachten licht tot matig, waardoor er twee dagen later geschaatst werd op sommige ondergelopen landerijen …

’t Is een natte boel

Nadat Jetske haar cameratas met een ferme zwaai in de auto had gelegd, lieten we De Delen achter ons. Over de volle anderhalve kilometer van de smalle Hooivaartsweg was de noordelijke berm onlangs bewerkt. Daardoor was die berm zo zacht dat het onverantwoord was om daar met het natte weer doorheen te rijden. Jetske kon op een gunstig plekje even wachten om een tegenligger alle ruimte te geven …

Niet alleen in die ene berm was het een natte boel, diverse weilanden en vooral veel stukken maisland maakten een verzopen indruk …

Maar het is nog altijd een stuk minder nat dan vorig jaar rond deze tijd …

En toen kwam de regen

Ik kom tot een afronding van het zonnige kwartiertje dat Jetske en ik vorige week vrijdag hadden in De Deelen. Naar mate de bui dichterbij kwam, werd de lucht donkerder …

Daardoor werden de kleuren van door de felle zon belichte bomen en struiken op de oostelijke oever nog wat intenser. Intussen was de bui zo dichtbij gekomen, dat de eerste druppels kringetjes in het water begonnen te tekenen …

Ik liep terug naar het begin van het petgat, waar ik nog snel een paar foto’s maakte van het boothuis van Staatsbosbeheer aan de overkant van het water. Van enkele druppels was intussen al lang geen sprake meer …

Ik zat al lekker droog in de auto, toen Jetske even later ook weer tevoorschijn kwam van haar wandeling langs het petgat. De brede glimlach op haar gezicht verried haar tevredenheid over haar cameratas op wieltjes, vertelde ze even later. Ook op het modderige pad kon ze er goed mee uit de voeten en liep ze vele malen lichter dan met haar zware rugtas met camera’s in het recente verleden …