Slecht weer heeft me de afgelopen dagen binnen gehouden. Vandaag begon de dag eindelijk weer eens lekker zonnig, maar intussen is de lucht alweer dicht getrokken en regent het alweer. Omdat er vandaag ook nog wat andere zaken op het programma staan, die me een fotokuier in de weg staan, heb ik maar weer een toepasselijke greep in het archief gedaan …
Aan het eind van een grijze en bewolkte dag begin december 2016 heb ik bij het meest zuidelijke ven in het Weinterper Skar (Google Maps) wat foto’s gemaakt van de zonsondergang. Dat was nog net in de tijd dat weer, wind en het tijdstip van de dag me maar zelden van een fotokuier konden weerhouden. Die tijd komt helaas niet weer, maar gelukkig heb ik een rijk gevuld archief …
* update: de regen is zojuist overgegaan in natte sneeuw (komt die sneeuwschuiver toch nog van pas) 😜
Ik had november willen afsluiten met een paar kleurrijke foto’s uit het archief. De actualiteit besliste helaas anders …
Gisteren hebben we op afstand afscheid moeten nemen van een oude vakantievriend. Nico is op 79-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van Corona. Zoals het monument op de plek waar we elkaar leerden kennen ooit is gevallen ten tijde van een storm …
Het was een feest om je te leren kennen, Nico. Voor mij was je een voorbeeld van doorzettingsvermogen en levensvreugd. Je zult gemist worden, vooral door Janske en de (klein)kinderen, maar ook door vele anderen.
Vandaag neem ik jullie even mee terug naar 25 november 2005, vandaag precies 16 jaar geleden dus. Het was een dag die veel reizigers in grote delen van het land waarschijnlijk nog helder voor de geest zal staan. De verschillen in het weer in ons kleine landje waren zelden zo groot als op die dag. In het zuiden en oosten viel een pak sneeuw, in het midden viel regionaal extreem veel regen en in het westen stormde het. Alleen in het noorden van het land was het veel rustiger en scheen zelfs een deel van de dag de zon. Maar ook in Drachten gebeurde iets bijzonders …
Bij het kappen van een boom was die vrijdagochtend op het industrieterrein in Drachten een telescoopkraan van de firma Vrieswijk gekanteld De giek van de kraan kwam daarbij terecht op het pand van Brezan Automateriaal. Het dak raakte beschadigd, maar er raakte niemand gewond …
Toen ik ter plekke kwam, werden er naast de gekantelde kraan rijplaten op het flankerende grasveldje gelegd om de basis voor een bergingsoperatie te leggen. De kraan stond op het moment van het ongeluk op het terrein van de Gasunie en ondersteunde een hovenier die bezig was vier populieren te kappen die aan het Anker staan …
Bij de eerste boom ging het meteen mis. Tijdens het los zagen, draaide de boom om zijn as. De boom bleek te zwaar te zijn en nam de kraan mee in plaats van andersom. Nog een geluk dat ze bij de eerste boom aan de oostkant begonnen en niet vanaf de andere kant. In dat laatste geval was kraan of boom misschien op het ernaast staande gasverdeelstation terecht gekomen …
Het gevaarte is in de loop van de middag met behulp van twee andere kranen weer op zijn wielen gezet. Het gevaarte werd in de loop van de middag weer overeind gezet met twee andere telescoopkranen van Vrieswijk. Dat heb ik echter niet helemaal afgewacht, omdat het me te koud werd …
Een groot deel van de dag was het fris, maar zonnig geweest in Drachten. Halverwege de middag schoof het centrum van het lagedrukgebied ‘Thorsten’ stilaan verder naar het zuiden en verscheen er bewolking aan het zwerk. Het was bijna surrealistisch om ’s avonds in het Journaal te zien hoe Fryslân vrij was gebleven van een zware sneeuwstorm en het grootste verkeersinfarct dat ons land tot dan had gekend, terwijl het hier zo zonnig en rustig weer was. Om 18.00 uur stond er 802 kilometer file, pas om 05.20 uur de volgende ochtend waren alle files opgelost. Honderden reizigers (ook per trein) brachten de nacht door in opvangcentra …
Het gemis aan sneeuw in onze contreienop die 25e november werd later dat jaar goedgemaakt met vooral later op Tweede kerstdag sneeuwbuien en de vorming van een sneeuwdek.
Het was grijs en donker in de Jan Durkspolder. Maar een mens moet af en toe wat, daarom heb ik toch maar even een kuiertje naar de vogelkijkhut gemaakt …
Vlak nadat ik er was gaan zitten, vloog er aan de andere kant van het water een grote zilverreiger op …
Korte tijd later dobberden er twee slobberende slobeenden voorbij …
De laatste waarneming was dat er vijf grauwe ganzen in het water neerstreken …
Had ik in korte tijd toch maar weer acht vogels gekiekt, die zich in onze tuin nooit laten zien … Op naar de koffie!
Afanja's Weblog 