Na een minimumtemperatuur van -0,4°C lag er vanmorgen voor ’t eerst een laagje ijs in het vogelbadje …
Neerkijkend op hun deels vastgevroren soortgenoten lijken de laatste bladeren zich amechtig vast te klampen aan de hazelaar. Sommige bladeren hebben nu nog het geluk dat ze op het net boven de vijver neerdwarrelen …
Ik kijk ernaar uit dat ook de laatste bladeren zijn gevallen en het net weer van de vijver verwijderd kan worden. Laat de winter dan maar komen, er ligt me niet snel teveel ijs …
Eindelijk liet de zon zich vandaag weer eens volop zien. Ik heb de gelegenheid te baat genomen door het nuttige en het aangename maar weer eens te verenigen. Na een vluchtig oprit- en terrasbezoekje om mijn fotomaatje te verrassen, heb ik voor het eerst sinds eind september weer eens een fotokuiertje gemaakt in de Ecokathedraal bij Mildam …
In het voorportaal werd nog steeds driftig gebouwd aan diverse nieuwe stapelwerken, maar die besloot ik vandaag over te slaan. Ik had mijn zin erop gezet om vandaag weer eens tot bij de oude ‘Inca-tempels’ achterin de Ecokathedraal te komen, en om dat te halen kon ik maar beter niet teveel rond dwalen …
Nadat ik de majestueuze Porta Celi was gepasseerd, lachten de zon en een zee aan herfsttinten me toe. Ik laat jullie zonder verder commentaar even lekker rond dwalen tussen de oude tempels onder het zonnig herfstig bladerdek …
De foto’s van de koeien in de mist in november 2011 werden gisteren door velen in fotografisch opzicht wel gewaardeerd als vooruitgang ten opzichte van het saaie weer van de laatste weken, maar de hinder voor het verkeer drukte de pret voor menigeen …
Daarom probeer ik het vandaag eens over een andere boeg, want november kent vele gezichten. Zo saai als het weer deze novembermaand verloopt, zo wisselend verliep het in november 2005 …
Op 18 november 2005 trok er een fotogeniek buiengebied over de provincie. Een paar uur lang heb ik het gebied ten westen van Drachten die middag doorkruist, op zoek naar mooie wolkenformaties en fraaie valstrepen van neerdalende regen …
Pas tegen zonsondergang, toen er nog slechts donkere wolkenmassa en zwarte schimmen tegen de horizon te zien waren, ben ik die middag met een tevreden gevoel huiswaarts gekeerd …
Ook vandaag is het weer naargeestig, grijs en saai weer. Als het dan toch grijs moet zijn, laat het dan ook maar echt grijs zijn wat mij betreft. En daarmee bedoel ik, laat het dan maar eens een dagje mistig zijn …
Mist is weliswaar lastig voor het verkeer, maar het kan ook mooie plaatjes opleveren. Er is alleen één probleem: het aantal dagen waarop het mistig is, is de afgelopen 30 jaar flink afgenomen …
Het is natuurlijk nog wel eens mistig, zoals op 3 en 4 november, maar de mist die er nog wel is, is niet meer zo dik als vroeger. Dat is geen gevolg van de klimaatopwarming, maar het heeft wel gevolgen voor de klimaatopwarming …
Dat er minder mist is, komt vooral doordat de luchtkwaliteit beter is vergeleken met vroeger. Dit komt door de afgenomen luchtvervuiling, voornamelijk zwavel, die bij de stook van steenkolen en vuile olie vrijkwam. Mist ontstaat als waterdeeltjes zich kunnen hechten aan iets anders, zoals zwevende stof- en roetdeeltjes. De vorming van een mistdruppeltje begint als er zich water afzet op een stofdeeltje, zonder stofje kan zich geen druppel vormen. En zonder druppeltjes geen mist …
Doordat er minder mist is, warmt de aarde weer wat sneller op. Mistdruppeltjes houden namelijk zonnestraling tegen, zodat het overdag koeler blijft. De afname van nevel en mist heeft daarmee een kleine bijdrage geleverd aan de snelle opwarming in Europa sinds de jaren 1980 …
De foto’s stammen uit november 2011 en november 2014.
November verloopt hier tot nu toe uitermate grijs en somber. Geen fotogenieke buien, druppels in de zon of fotogenieke mist …, het is allemaal niks de laatste tijd. Daarom heb ik maar even een greep in het archief gedaan …
Deze foto’s heb ik in november 2006 gemaakt van een enkele druppel, die achter in de tuin hing te schitteren aan een knop van de haagbeuk. En dan zie je wat een beetje zon kan doen …
Kijk, op zo’n moment valt er ook in november wat te beleven. Omdat er voor de komende nog geen weersverbetering op het programma lijkt te staan, morgen weer wat anders uit het novemberarchief ……
Je zou je bij onze vijver momenteel zomaar in het jaargetijde kunnen vergissen. De dotterbloem bloeide dit jaar begin april, vlak na het ingaan de zomertijd. Tot mijn niet geringe verbazing staat hij nu, vlak na het ingaan van de wintertijd, opnieuw in bloei. Dat is ook niet zo gek natuurlijk. De gemiddelde temperatuur kwam in oktober in onze tuin uit op 11,5°C, tegen een langjarig gemiddelde van 9,9°C over de periode 1971-2000 …
Een beetje uitzoomend komen er dan plotseling echter ook lampionnetjes in beeld. Die horen dan weer meer bij het eind van de zomer en het begin van de herfst. Hoe dan ook, de gele bloemen van de dotter vormen samen met de oranje lampionnetjes een mooi kleurenensemble …
Ik sluit af met toch wel een typisch herfstbeeld: fel oranje lampionnetjes die het onder een dun, intussen geel bladerdek, droog proberen te houden. Kijkend naar de druppels die onder de lampionnetjes hangen, is dat niet helemaal gelukt …