In reactie op deel 1 van de sneeuwrandjes in de Ecokathedraal liet Eveline zich gisteren ontvallen dat ze dit wel eens in zwart/wit zou willen zien. Nu is dit geen verzoekplaatjesblog, maar als ik iemand blij kan maken door eens aan een verzoekje te voldoen, dan heb ik daar geen probleem mee. Kortom: vandaag deel 2 van de sneeuwrandjes in zwart/wit …
Nadat ik de tractor bij het pontje van It Eilân uit beeld had zien verdwijnen, besloot ik dat het misschien wel aardig zou zijn om even een kijkje in de Ecokathedraal bij Mildam te nemen. Er lag misschien net genoeg sneeuw om de gestapelde stenen bouwwerken te voorzien van sierlijke witte randjes. Hoe verder ik echter in zuidelijke richting reed, hoe minder sneeuw er lag. In de buurt van Tijnje was zelfs vrijwel geen sneeuw meer te zien, maar gelukkig begon de wereld in de buurt van Mildam weer wit te kleuren. Zo mooi als in december 2012 was het niet in de Ecokathedraal, maar het witte tapijt en de fijne sneeuwrandjes zorgden toch wel weer voor een bijzonder sfeertje. Enfin, kijk maar even mee …
– wordt vervolgd –
Nu we van het licht winterse weer van de laatste dagen weer in herfstachtige omstandigheden terecht zijn gekomen, duik ik hier de komende dagen maar op virtuele wijze de winter in. Vandaag doe ik dat om te beginnen door me lekker voor de tv te nestelen voor de integrale herhaling van de Elfstedentocht van 1985. Vandaag is het precies dertig jaar geleden, dat er na 22 jaar weer een Elfstedentocht op de schaats kon worden gehouden. In het kader daarvan zendt de NOS vandaag de integrale uitzending, waarin van 5:00 uur tot middernacht verslag werd gedaan van de wedstrijd en de tocht, nogmaals uit op NPO Best. Wie geen abonnement op NPO Best heeft, kan de integrale uitzending bekijken op: de Elfstedentocht van 1985 … It sil (wer) heve!
In 1985 hadden we de wekker gezet om in alle vroegte niks te missen van de start van de wedstrijd. Zo gek heb ik het vandaag niet gedaan, maar vanaf dit moment tot middernacht wil ik toch wel zoveel mogelijk sfeerbeelden van die onvergetelijke dag nog eens bekijken. En voor wie het na dertig jaar intussen toch vergeten was … het weer van toen leek wel op dat van vandaag. De dooi was ingevallen, zodat er in de loop van de dag op diverse plaatsen enkele centimeters water op het ijs kwam te staan …
Om nog wat in winterse sferen te blijven, zal ik hier de volgende dagen wat foto’s laten zien van de sneeuw, die we hier van 5 t/m 7 februari hadden. Ik begin daarbij klein met een paar shots van een hoekje achter in de tuin, waar o.a. een bloempotje is omgevallen …
Vanaf zondag neem ik jullie op virtuele wijze mee naar besneeuwde landschappen bij It Eilân, de Ecokathedraal en bij de Leijen …
Nadat ik donderdag 5 februari ’s ochtends een paar foto’s van ons besneeuwde tuintje had gemaakt, ben ik aan het begin van de middag in de auto gestapt om ook elders nog wat winterse plaatjes te kunnen scoren …
De naam ‘It Eilân’ zegt het al, het gaat hier om een polder die in het grootste deel van het jaar alleen per boot bereikbaar is. Voor auto’s en tractoren ligt er een trekpont, voetgangers en fietsers kunnen gebruik maken van een klein fietspontje …
Het was duidelijk dat de pont vanmorgen al een vaart had gemaakt, later in deze serie zullen we de pont nog even in actie zien, wanneer een boer per tractor huiswaarts keert …
Omdat het fietspontje niet gebruikt kan worden wanneer er ijs op de Goëngahuistersloot ligt, is It Eilân ’s winters altijd bereikbaar via een tijdelijke voetgangersbrug …
Tijdens de wandeling naar de overkant wend ik de blik even naar rechts om een blik op de pont te werpen. Straks bekijken we hem van wat dichterbij …
Nog een paar meter, dan kan ik weer eens voet zetten op It Eilân, waar overigens veel minder sneeuw ligt dan in ons ca. 10 km verder naar het oosten liggende tuintje …
– wordt vervolgd –
Omdat ik gisteren toch in de weercijfertjes zat, ben ik daar meteen nog maar even mee doorgegaan, want ook het weerbeeld van januari 2015 moest nog even op een rijtje worden gezet. Januari was de tweede wintermaand op rij die te warm is verlopen. Bij het KNMI in De Bilt kwam de gemiddelde temperatuur uit op 4,0 ºC tegen normaal over de periode 1971-2000 2,8 ºC. In ons tuintje kwam de gemiddelde temperatuur in januari uit op 3,5 ºC tegen normaal over de periode 1971-2000 ca 2,2 ºC …
Vooral de eerste helft verliep zacht en wisselvallig. Op 9 en 10 januari liepen de maximumtemperaturen op tot resp. 11,5 en 12,1 ºC. In de tweede helft van de maand daalden de temperaturen naar wat meer normale waarden voor de tijd van het jaar. Uiteindelijk heb ik in januari toch nog 10 vorstdagen (minimumtemperatuur lager dan 0,0 °C) kunnen noteren, normaal zijn dat er ongeveer 13, maar vorig jaar telde januari hier slechts 6 vorstdagen …
Behalve zacht was januari in onze contreien ook erg nat en onstuimig. Vooral de tweede decade van de maand verliep behoorlijk stormachtig en nat. In ons tuintje heb ik 110 mm neerslag opgevangen in januari, tegen normaal ca 67 mm …
Op 24 januari viel er voor het eerst sinds ruim twee jaar weer een paar centimeter sneeuw in ons tuintje. Omdat ik toen nog kampte met de naweeën van een longontsteking, heb ik daar niet echt van kunnen genieten. Meer dan een paar snelle plaatjes in de tuin zat er op dat moment niet in, maar gelukkig zou dat gemis in de eerste week van februari nog worden goedgemaakt …
Al met al was januari wat mij betreft weer een maand om maar snel te vergeten.
Het was een hectische en vermoeiende dag gisteren, een dag met twee gezichten. Laat ik me er hier toe beperken, dat ik aan het eind van het eerste en mooiste deel van de dag bij de Leijen halsbrekende toeren heb uitgehaald om wat fonkelende ijskristallen op de gevoelige plaat vast te leggen …
Mijn fotomaatje Jetske heeft op haar weblog “Schrijven met licht” in woord en beeld heel aardig geschetst hoe en waarom het daarbij bijna mis ging …
Vlak nadat de laatste sneeuwvlokjes gisteren rond het middaguur waren neergedwarreld, streek er een tortelduif neer op het voederhuisje op het terras …
Terwijl dat torteltje alvast begon te snoepen van het lekkers dat er onder het dakje te vinden was, landde er een tweede duif op het huisje …
Omdat er wat te weinig ruimte was om samen genoeglijk op de hoogste etage onder het dakje aan te schuiven voor de maaltijd, daalde de tweede duif af naar het onderste plateau …
Nadat het duifje daar wat sneeuw opzij had geschoven, hadden ze allebei de beschikking over een goed gevulde dis …
Afanja's Weblog 