En weer hadden we een prachtige herfstweek in Nederland …
And once again we had a wonderful autumn week in the Netherlands …
Maandag – Monday:
Dinsdag – Tuesday:
Donderdag – Thursday:
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Nadat Jetske en ik vorige week dinsdag tijdens onze fotokuier in het bos bij de Poostweg de mountainbiker uit zicht hadden zien verdwijnen, lieten wij het fietspad achter ons …
We vervolgden onze weg in westelijke richting en staken enkele minuten later de Scherpschutterslaan over. Wat een verschil met eind oktober, waar toen de bomen nog voorzien waren van een kleurrijk bladerdek, leek nu de kerstversiering al te zijn opgehangen …
Ineens herinnerde ik me dat we nu op een pad kwamen dat er eind oktober niet al te best bij lag, en dat was nu -bijna twee maanden later- weinig anders. Het eerste stukje ging nog wel …
Enkele meters verderop restte ons niets anders dan voetje voor voetje langs de haag te schuifelen, want bij een misstap zakte je tot de enkels in de modder. Jetske had daarbij het geluk dat ik voorop liep, waarbij ik zo ongeveer alle sneeuw van de haag in mijn nek kreeg …
Nadat we deze hindernis hadden genomen, kwamen we uit bij het bruggetje met die bijzondere overkapping en het hek in met midden, dat ik eind oktober voor het eerst had gezien …
Aan de zuidkant was de sneeuw van de overkapping al gesmolten, aan de noordkant gaf het laatste beetje sneeuw het poortje nog net wat meer cachet …
Dichterbij gekomen zagen we dat er voetafdrukken in het dunne laagje sneeuw op het bruggetje stonden …
Ik weet het … het hoort niet, maar ik kon het niet laten … De voetafdrukken liepen door aan de andere kant van het hek, en dus kon ik het niet laten om even aan het hek te voelen. In oktober zat het op slot, nu zwierde het in één keer open …
Tja, en dan kruipt het bloed waar het eigenlijk niet kan gaan … Of we nu wilden of niet, we moesten nu toch even met eigen ogen zien wat er zich aan de andere kant van hek en heuvel bevond …
Wel, ik kan jullie vertellen dat we het intussen weten, maar uit privacy-overwegingen gaan we daar nu eens lekker niks over zeggen …
Wil je weten waarom het jaartal 1748 op het hek staat? Dan verwijs ik je naar het logje over het rondje Lauswolt dat ik eind oktober heb geschreven.
Nu ik sinds gisteren ben overgeschakeld op de eindejaarsmodus, kan ik best even terugblikken de sneeuwwandeling die ik vorige week dinsdag met mijn fotomaatje heb gemaakt, dan blijven we hier in elk geval wat in de winterstemming …
Omdat er die ochtend in onze omgeving een laagje verse sneeuw was gevallen, besloten we na de koffie om een kijkje te nemen in de bossen bij Olterterp-Beetsterzwaag. Dat bleek geen verkeerde keuze te zijn, zodra we op de Poostweg uitstapten, lachten zon en sneeuw ons vriendelijk toe …
Het leek mij wel aardig om in deze feeërieke omstandigheden samen het rondje om Lauswolt te maken, zoals ik dat ook op 25 oktober heb gedaan. In plaats van een herfstkuier aan de Scherpschutterslaan zou het nu een prachtige winterkuier worden. Omdat ik van me de vorige keer nog goed kon herinneren hoe lang deze kuier was, stelde ik voor om het eerste deel van de route maar over het fietspad af te leggen, dat liep net wat makkelijker dan de glibberige bospaden …
Kort nadat we een ons tegemoet komende mountainbiker waren gepasseerd, hoorden we achter ons ineens een heftig gepiep en gekraak. Even dacht ik dat die fietser onderuit was gegaan, maar dat viel mee, hij had slechts nogal abrupt geremd en kwam ons nu opnieuw tegemoet …
Omdat Jetske hem tijdens de eerste passage van dichtbij had gefotografeerd, vroeg hij haar of ze de foto naar hem wilde mailen. Natuurlijk wilde Jetske dat wel doen, maar later bleek dat de mountainbiker een fout mailadres had gegeven. Jammer dan …
Kijkend, klikkend, pratend en lachend vervolgden we onze weg door het bos, dat er hier en daar sprookjesachtig mooi uitzag. Door het fraaie spel van het zonlicht door de besneeuwde takken viel er om de paar meter wel wat te fotograferen …
Donderdag het vervolg van deze sneeuwwandeling, maar eerst valt er morgen in het kader van “De lange witte winter” een dik pak sneeuw op dit weblog …
Intussen had ik weliswaar al een vermoeden waar ik me bevond, maar dat werd pas bevestigd toen ik even later aan de bosrand stond. Aan mijn linkerzijde strekte zich een glooiende en gladgeschoren golfbaan uit, aan mijn rechterzijde stond het vermaarde Hotel Lauswolt. Het beste nieuws was echter nog, dat er een bankje stond waar ik een tijdje lekker heb kunnen zitten, zodat mijn benen weer wat kracht konden verzamelen, want het was duidelijk dat ik nog een flinke wandeling voor de boeg had …
Enigszins uitgerust heb ik korte tijd later mijn weg weer vervolgd. Kijk, hieronder staat het beroemde Koetshuis op het Landgoed Lauswolt, waar in januari 2007 de basis werd gelegd voor het kabinet Balkenende (CDA), Bos (PvdA) en Rouwvoet (Christen Unie) …
Voor de oorsprong van het Friese landhuis Lauswolt moeten we terug naar de zeventiende eeuw. Het landgoed is genoemd naar de oorspronkelijke bezitters, de familie Lauswolt uit Beetsterzwaag. Naar verluidt liet de welgestelde herenboer Jan Janszoon Lauswolt, grootgrondbezitter te Beetsterzwaag hier in 1748 een met geboomte omgeven boerderij bouwen. Het ontoegankelijke eilandje en het hek op de brug met het jaartal 1748 zijn denkelijk alles wat nog herinnert aan die oude boerderij …
Lauswolt bestond op dat moment behalve uit boerengrond nog grotendeels uit heideveld en woeste grond, en dat zou zo blijven tot het moment dat Jonkheer Augustinus Lycklama à Nijeholt er in 1868 voor negentigduizend gulden een groot herenhuis liet bouwen. Naast het herenhuis verschenen een stal, het eerder genoemde koetshuis en een koetsierswoning. Later volgden een park, bloemenkas, groentetuin en tuinmanswoning. De parken zijn in de loop der jaren alleen maar omvangrijker geworden en er werden bossen aangelegd …
Van het einde van de negentiende eeuw tot halverwege de twintigste was het landgoed achtereenvolgens in het bezit van Rijnhard Baron van Harinxma thoe Slooten (neef van Lycklama) en zijn dochter Adriana Janke, maar in het begin van de jaren vijftig ging het bezit naar de Algemene Friesche Levensverzekering Maatschappij. Deze heropende het pand in 1954 in de functie die het nog altijd heeft: als hotel …
Tegenwoordig maakt Lauswolt onderdeel uit van de Bilderberggroep. De officiële benaming luidt nu Bilderberg Landgoed Lauswolt. Het hotel is niet vrij toegankelijk, maar als je de juiste paden weet te bewandelen, ben je toch zo binnen, volgens mij …
In de voortuin van het hotel bevinden zich al enkele jaren een paar kunstkoeien. Het laagje goudverf zal wel symbool staan voor de gouden kranen die badkamers, wastafels en toiletten waarschijnlijk sieren … 😉
Morgen het laatste stukje van deze verrassende fotokuier, dan wuiven we even naar Rutger … 🙂
Meer informatie over de geschiedenis van Lauswolt e.o. is hier te lezen.
Na een aantal grijze dagen op rij, scheen de zon hier donderdagochtend even. Let wel, ik schrijf bewust ‘even’, want toen ik zo ver was om ergens een zonnig fotokuiertje te maken, trok de lucht alweer helemaal dicht en korte tijd later regende het zelfs even …
Vrijdag kreeg ik een herkansing, en die heb ik met beide handen aangegrepen. Aan het begin van de middag besloot ik even naar de Poostweg tussen Olterterp en Beetsterzwaag te rijden. Daar startte ik mijn herfstkuier over de Scherpschutterslaan …
Een paar maal per jaar maak ik hier toch wel een kuiertje. Bijna altijd ga ik dan al snel linksaf naar het Witte Meer, beter bekend als de ijsbaan van Beetsterzwaag. Ditmaal besloot ik de ijsbaan letterlijk links te laten liggen en wat verder door te lopen over de Scherpschutterslaan …
Al kijkend en fotograferend liep ik een tijdje over de knisperende herfstbladeren die de Scherpschutterslaan als een dik tapijt bedekten. Toen ik op zeker moment eens achterom keek, realiseerde ik me dat ik al een stuk verder was gelopen, dan ik me eigenlijk had voorgenomen …
Ik kon nu twee dingen doen: op mijn schreden terugkeren en gewoon over de Scherpschutterslaan terug lopen naar de auto, of het eerste het beste pad naar rechts nemen, zodat ik een stukje verderop terug kon lopen over het pad dat parallel loopt aan de Scherpschutterslaan en dat grenst aan Rutger Hauer’s stulpje …
Korte tijd later stond ik voor een wit hek dat de toegang tot een landhuis afsloot …
– wordt vervolgd –
In het verleden heb ik verschillende keren mooie foto’s van libellen kunnen maken bij het Witte Meer bij Olterterp. Met dat doel was ik er zaterdag ook naar toe gegaan …
Het pakte echter wat anders uit, libellen waren er bijna niet te zien, maar kikkers des te meer. Behalve in het water lieten ze zich ook op het droge zien. Al snel sprong er een kikker bij me op het bankje, die vastbesloten was om alleen zijn achterkant te laten zien …
Korte tijd later sprong er onderweg naar het water eentje voor me langs …
Nieuwsgierig bleef hij enige tijd vlak voor me zitten, zodat we een tijdje oog in oog zaten. Je zou er bijna wat van gaan denken …
De show werd gestolen door een grote kikker die een tijdlang roerloos bleef zitten op een stuk boomstam in het water …
Deze kikker liet zich rustig benaderen voor een fraai dubbelportret …
Het was een heerlijk uurtje daar aan de waterkant …
Gistermiddag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een fotokuiertje gemaakt bij het Witte Meer, een ondiepe plas midden in het bos bij Olterterp, die in de volksmond beter bekend is als de ijsbaan van Beetsterzwaag …
Terwijl ik lekker op één van de bankjes aan de waterkant zat, bekroop me ineens het gevoel dat ik werd begluurd …
Al snel werd duidelijk dat ik van deze gluurder weinig te duchten had … 😉
Afanja's Weblog 