Vroeger scheen de maan op 5 december nog wel eens door de bomen
dat zie ik er vandaag niet meer van komen …
’t Is vandaag een kwestie van ‘hoor de wind’
op het dagje van de grote kindervrind …
En vooral ook een dag van ‘buien met hagel en regen’
maar dat alles houdt Sint en Piet vast niet tegen …
Misschien zijn ze bij jullie al geweest
en anders vanavond een gezellig pakjes- en gedichtenfeest.
Het was subtropisch warm in Drenthe dit weekend. Dankzij een verkoelend briesje was het in de schaduw van de Schaapskooi nog redelijk goed uit te houden. Maar eerlijk is eerlijk: het lekkerst is het op het terras zo tegen middernacht … met een temperatuur rond de twintig graden … Ik geniet nog even na, terwijl de gesluierde maansikkel langzaam wegzakt achter de bomen …
Omdat we dinsdag toch op de bevroren vlakte van de Leijen liepen, konden we eigenlijk ook meteen wel even bij het eilandje kijken, we waren nu toch in de buurt. Nu alleen nog het juiste spoor zien te vinden …
Zou dit het te volgen spoor zijn …
Nee, dat gaat van niks naar nergens …
En dit diagonale spoor dan …
Ook niet …, maar intussen hebben we het eilandje wel weer in zicht …
Dan kan het niet anders of we moeten dit spoor volgen …
En zo bereikten we na enig dwalen uiteindelijk toch het eilandje, dat slechts bestaat uit een paar bomen …
Nadat we in de betrekkelijke luwte van de bomen even een shagje hadden gerookt, begaven we ons weer op weg naar het prieeltje …
Even uitkijken bij het oversteken van de baan, want er komen voortdurend schaatsers aan …
We laten de klompen voor wat ze zijn en gaan op zoek naar een kop snert …
Het was mistig toen ik gistermiddag van huis ging, heel mistig. Daarom besloot ik een route te kiezen waar nog wel eens een roofvogel langs de kant van de weg zit. Ik heb namelijk het idee, dat torenvalkjes en buizerds vaak wat langer op hun paal blijven zitten als het koud, miezerig en mistig is. Mogelijk heeft dat te maken met de hoeveelheid energie die ze met dit weer verbruiken. Hoe dan ook, dat idee bleek gistermiddag weer eens te kloppen, want behalve de poepende torenvalk kreeg ik ook nog een buizerd voor de lens …
Onlangs stelde iemand me weer eens de vraag hoe het me toch zo vaak lukt om een torenvalk of een buizerd op de foto te krijgen. Wel, in feite is er maar één manier om een torenvalkje of een buizerd op de foto te krijgen. De meeste successen behaal ik door in bedaard tempo over plattelandsweggetjes te rijden en scherp te letten op de dampalen in de verte. Zodra ik een vogel op een paal zie staan, laat ik de auto rustig uitrollen, totdat ik het doelwit goed in beeld kan krijgen. Zo ging het gisteren zowel met de torenvalk als met de buizerd, die ik ongeveer 20 minuten later zag zitten …
Vaak maak ik eerst al op enige afstand een foto door de voorruit van de auto. Als de vogel daarna nog niet is gevlogen, laat ik de koppeling rustig opkomen om voorzichtig wat dichterbij te komen. Afhankelijk van de plaats waar de vogel zit, laat ik nog tijdens het uitrollen het linker- of rechterraam van de auto naar beneden zakken en positioneer ik de auto zo, dat ik zo makkelijk mogelijk gebruik kan maken van het geopende raam …
Het torenvalkje zat gisteren aan de rechterkant van de weg. Dat is in principe de moeilijkste kant, omdat je de auto bijna dwars op de weg moet zetten om de vogel door het geopende raam te kunnen fotograferen. Gistermiddag had ik geluk, omdat ik de auto bijna naast de paal met de torenvalk kon parkeren. De buizerd maakte het me wat makkelijker. Hij zat aan de linkerkant van de weg, zodat ik hem goed in beeld kon krijgen door de auto al tijdig netjes aan de rechterkant van de weg in de berm te laten uitrollen …
Voorzichtig leunde ik met de camera naar buiten om een paar foto’s te maken. Vrijwel meteen reageerde de buizerd op het geluid van de camera. Vaak is het dan meteen afgelopen, omdat de vogel zich verheft van zijn paal. Deze keer verliep het anders. De buizerd keek me eens aan, waarna hij zijn kop rustig weer weg draaide …
Dat gaf mij de kans om nog voorzichtig een paar meter dichterbij te komen. De buizerd keek eens naar rechts … hij keek eens naar links …
Toen pas ging hij er vandoor als een schim in de mist. Ik vond het prima, want ik had de buit binnen!
Ik kon hem zelfs nog even in zijn vlucht vangen, dat ik daarbij last had van de voorstijl van het autoraam is jammer, maar het is niet anders. Op een kopie van de foto heb ik die donkere streep intussen weggepoetst, maar ik heb besloten om toch het origineel maar te publiceren, omdat een dergelijke foto ook bij de jacht hoort …
Zie je een buizerd of een torenvalk nu eens wat aan de late kant en/of rijd je eigenlijk net wat te snel, trap dan niet meteen op de rem voor een snelle stop, want dan is de vogel gegarandeerd gevlogen. Gewoon doorrijden en een stuk verderop even keren is het motto. Daarna begint het verhaal opnieuw met een rustige, stapvoetse benadering …
Tot slot nog even een opmerking over de foto van de poepende torenvalk. Dat ik dat moment zo fraai op de foto heb gekregen is puur toeval. Ik was in de veronderstelling dat hij overeind kwam om weg te vliegen, en ik hoopte hem met gespreide vleugels te vangen. Daarvoor was ik even later net wat te laat, maar ik was met deze toevalstreffer uiterst tevreden. 🙂
Nadat ik maandagmiddag in de Ecokathedraal het geluk had om een bonte specht en een boomklever te fotograferen, kreeg ik tijdens de fotosessie van dinsdagmiddag bij de Leijen opnieuw een vreemde vogel voor de camera. Vanuit het prieeltje bij Doktersheide wordt de blik eigenlijk altijd automatisch naar het verderop gelegen eilandje getrokken. ‘Eilandje’ is wellicht wat veel gezegd, want veel meer dan een paar bomen en een rietkraagje lijkt het niet te zijn. Maar dit terzijde. Vaak worden de bomen bevolkt door aalscholvers. Ditmaal echter niet …
De zoomfunctie moest eraan te pas komen om te zien wat er boven in één van de bomen zat, en zelfs toen viel het nog niet mee. Dat lijkt me in dit geval echter geen schande, want toen ik de situatie ter plekke eens even bekeek op Google Maps, kwam ik tot de conclusie dat de bomen zich op ruim 750 meter van het prieeltje bevinden …
De digitale zoom moest er dus aan te pas komen om goed te kunnen zien dat ik hier te maken had met een grote zilverreiger op niveau. De foto’s zijn ook nu weer niet van hoogstaande kwaliteit, maar ik wilde jullie dit tafereeltje niet onthouden …
Ter hoogte van de boom, die de zware sneeuwlast van maart 2005 niet kon dragen, hoorde ik plotseling het geroffel van een specht …
Dankzij een paar nieuwe roffels zag ik hem wonderwel snel zitten. Juist op het moment dat ik hem ook door het oog van de camera in beeld had, draaide hij zich om en vloog hij weg …
Toen ik een half uurtje later even lekker in het zonnetje van een rokertje zat te genieten, zag ik ineens iets bewegen op een boomstam iets verderop …
Het duurde even, maar uiteindelijk kreeg ik toch de bron van die beweging in het vizier. Heel even zat ik oog in oog met een boomklever …
Terwijl het beestje weer ijverig over boomstam en takken heen en weer flitste, lukte het om nog twee foto’s van hem te maken …
Alsof het allemaal nog niet mooi genoeg was geweest, begon de bonte specht ook nog weer te hameren. Ditmaal kreeg ik hem in een mooie karakteristieke houding voor de lens. Het was alleen jammer dat de zon op dat moment net achter de wolken verdween …
Kwalitatief halen mijn vogelfoto’s het nog steeds niet bij die van een aantal andere bloggers, maar met een bonte specht en een boomklever binnen een uurtje was mijn dag weer helemaal goed. 🙂
We verlaten de ‘nieuwbouw’ van de Ecokathedraal en gaan op weg naar de oudere bouwwerken, die hier en daar al flink zijn overwoekerd door diverse planten, vooral bodembedekkers en klimmers doen het goed. De door het bos slingerende paadjes worden enigszins begaanbaar gehouden, door al te hinderlijke wildgroei af en toe wat bhij te snoeien, maar verder wordt er geen onderhoud gepleegd. Goed schoeisel is aan te bevelen, want de paadjes slingeren zich niet alleen tussen de bomen en bouwwerken door, maar er moet ook gedaald en geklommen worden, en dat valt zeker met de veelal glibberige herfstbladeren op de paadjes nog lang niet mee …
Enfin, de foto’s spreken voor zich, daarom laat ik jullie verder zonder commentaar even ronddwalen in de kleine jungle van de Ecokathedraal …
Morgen nog een paar vogels die ik maandag in de Ecokathedraal heb gespot.
Afanja's Weblog 