Passage van ’n Canadese gans

Het was opnieuw een grijze week, die maar weinig interessante fotomomenten heeft opgeleverd. Woensdag heb ik na een ritje door de omgeving een half uurtje in de vogelkijkhut in de Jan Durkspolder gezeten. Vogels genoeg, maar ze bleven allemaal op (te) grote afstand …

Daarom heb ik gisteren eens positie gekozen bij het Noordergemaal aan de Bûtendiken tussen Smalle Ee en De Veenhoop. Daar vlogen op afstand o.a. grote groepen ganzen rond, maar er was ook een grote Canadese gans die in zijn uppie vlak langs me kwam vliegen …

Ik sluit af met een filmpje van Wetterskip Fryslân over het Noordergemaal en de omgeving van It Krûme Gat en Petgatten de Feanhoop

Zicht op de ‘Blaustirns’

Het uitkijkplatform bij het strandje aan de Leyensloane viel me helemaal niet tegen. Met mijn rug naar de wind en kop in de zon was het er ook best even lekker zitten. Maar al te lang moest dat niet duren, daarom begon ik weer te fotograferen …


Aan de westkant van de landtong dobberden wat eenden en ganzen in het water. De Canadezen doen het hier blijkbaar goed, want ze bepaalden ook hier het beeld …

Om vogels te fotograferen lijkt dit me niet het beste plekje. Het rietkraagje is weliswaar mooi en sierlijk, de vogels die er waren hielden zich erachter schuil en waren moeilijk in beeld te krijgen. Op zonnige zomerdagen zullen vogels dit plekje waarschijnlijk mijden, want dan is het vaal druk en luidruchtig de omgeving van het strandje …


Aan de oostkant zal het op zomerse dagen niet veel beter zijn. Dan trekt er vaak een lange stoet bootjes vanuit het Opeinder Kanaal in de richting van het riviertje de Lits aan de noordkant van de Leijen (vv). Kortom: het uitkijkplatform is een fijn plekje om eens even lekker te zitten, maar niet optimaal voor de vogelfotografie …


Dan nog maar eens een blik in noordwestelijke richting. Daar is tussen de rietpluimen door de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ bij De Tike te zien. Ik moet er 10 km verder voor rijden om daar te komen, maar dat heb ik er graag voor over, want het is lopend meer dan de helft korter om van de auto bij de hut te komen …

Tot slot richt ik de blik nog even naar het zuiden. In de verte is boven het rietland de auto te zien. Nog maar even niet aan denken, want die staat wel erg ver weg. Nog een stukje verder weg torent aan de andere kant van het kanaal de schoorsteenpijp van de grasdrogerij Opeinde ….

Naar de Leyensloane

Hoewel ik vorige week dinsdag veel had gezien en gefotografeerd, voelden mijn benen woensdagochtend verrassend sterk aan. Dat kwam weer heel goed uit, want het leek opnieuw een prachtige dag te worden. Ik besloot weer eens een kijkje te nemen bij de vogelkijkhut ‘Blaustirns’ bij de Leijen aan de kant van De Tike. Onderweg bedacht ik me echter. Ik zou ook wel eens aan de andere kant van de Leijen kunnen kijken. Daarom sloeg ik in Opeinde rechtsaf om langs het kanaal naar het eind van de Leyensloane te rijden (Google Maps)


Halverwege de Wâldwei en het strandje aan de Leijen houdt de rit met de auto op, vanaf hier begint het fiets- en wandelpad langs het meer. Nadat ik de auto had gedraaid, heb ik nog even naar een paar overvliegende ganzen gezwaaid, daarna ben ik vol goede moed op weg gegaan …

Bijna halverwege zag ik een paar keurig geknotte wilgen aan de andere kant van het Opeinder Kanaal staan. Ze werden mooi weerspiegeld in zachte golfjes. Hmmm … halverwege, en ik begon mijn benen al te voelen. Ik zou natuurlijk nog op mijn schreden terug kunnen keren …


Ik heb intussen even opgezocht wanneer ik voor het laatst naar het strandje aan de Leijen ben gelopen. Dat was op 1juli 2009, ik heb er toen wat foto’s van lichtende nachtwolken gemaakt. Het was een mooi plekje om lichtende nachtwolken te fotograferen, maar ik herinner me dat ik het toen al te ver vond om er regelmatig een kijkje te nemen bij kans op lichtende nachtwolken of poollicht …


Terwijl ik verder liep, werd ik uit mijn mijmeringen gehaald door een flottielje Canadese ganzen in het kanaal. Luid snaterend zetten ze koers van de Leijen richting Opeinde …

Met de close-up van het onderstaande tweetal sluit ik het eerste deel van deze kuier naar de Leijen af …

Voorjaar in De Deelen (1)

Vrijdag heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens samen met mijn fotomaatje Jetske een fotokuier gemaakt in De Deelen. Toen Jetske al aan het begin van de wandeling al op het eerste bruggetje neerknielde om uitgebreide opnamen te maken van de fraai weerspiegelende wolken, had ik het gevoel dat het wel eens een pittige en langdurende kuier kon worden …

150417-1119x

Van alle kanten klonk vrolijk gekwinkelier van diverse vogeltjes. De gezellig kwetterende tjiftjaf nam alle tijd om even rustig voor ons te poseren …

150417-1126x

En dat was al niet anders met de merel, die een stukje verderop vrolijk het hoogste lied ten gehore bracht …

150417-1129x

De idylle werd eigenlijk alleen verstoord door een paar Canadese ganzen, die wat al te luid en zeker te lang achtereen duidelijk lieten weten van wie dat petgat eigenlijk was …

150417-1133x

Terwijl Jetske op ongeveer een kwart van het eerste pad opnieuw was neergeknield, omdat ze een pad op haar pad trof, heb ik mijn weg rustig in noordelijke richting vervolgd …

150417-1130x

Onderweg maakte ik in mijn eigen tempo hier en daar nog even een foto van wat uitbottend groen …

150417-1142x

Ter hoogte van het bruggetje over het petgat, heb ik me lekker in de zon en uit de wind op één van mijn favoriete bankjes genesteld. Daar voegde Jetske zich een kwartiertje later bij me …

– wordt vervolgd –

Canadezen

Begin april kwam ik tussen Nij Beets en Tijnje langs een dijk waar twee Canadese ganzen mooi in het zonnetje stonden. Nadat ik een paar foto’s van ze had gemaakt, nam ik me voor om deze foto’s te bewaren voor half april …

130403-1156x

Half april is namelijk de tijd dat Fryslân in 1945 werd bevrijd, en daarbij speelden Canadezen een belangrijke rol. Nadat Appelscha op vrijdag 13 april 1945 als eerste Friese dorp in handen kwam van de geallieerden, rukten The Royal Canadian Dragoons (1st Armoured Car Regiment) gesteund door de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten (NBS) in hoog tempo verder op naar het noorden. Met veel tegenstand kregen de bevrijders niet te maken, de meeste Duitsers die nog in Fryslân zaten, waren op de vlucht. Helemaal zonder schermutselingen verliep het overigens niet …

130403-1154x

Terwijl de inwoners van het ten zuidoosten van Drachten gelegen Ureterp zich opmaakten voor de bevrijding, vond daar op 14 april 1945 nog een gevecht plaats tussen leden van de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten en de laatste terugtrekkende Duitse soldaten. De overmacht van de Duitsers was te groot, waardoor de manschappen van de Binnenlandse Strijdkrachten zich terug moesten trekken. Gelukkig klonken er korte tijd later enkele zware schoten en rolde er een aantal Canadese tanks Ureterp in. Met hun zware wapens wisten de Canadezen het verzet van de Duitsers al gauw te breken, waarna ze meteen doorstootten naar Drachten …

130403-1153x

Drachten werd korte tijd later zonder noemenswaardige incidenten ingenomen door de geallieerden, die hun tocht meteen voortzetten in noordelijke en westelijke richting. De laatste Duitse tegenstand van betekenis op Friese bodem was uiteindelijk bij de Afsluitdijk. Na een hevige strijd gaven de Duitsers zich daar op 18 april over. De provincie was -op de eilanden na- bevrijd. Op 11 juni verlieten de laatste Duitse troepen de Waddeneilanden en waren Fryslân en Nederland weer echt helemaal vrij …

130403-1155x

Op www. archieven.nl trof ik een filmpje aan, dat een impressie geeft van de bevrijding van Drachten in april 1945. De Canadezen trekken de stad in, toegejuicht door de bevolking. De inwoners vieren de bevrijding met een bevrijdingsoptocht, vlagvertoon en een feestelijke bijeenkomst in het sportstadion met toespraken, muziek en samenzang: Bevrijding Drachten april 1945, 04-1945

Een fris voorjaarsritje

Nadat ik dinsdag een ritje en twee voor mijn doen flinke fotokuiers had gemaakt, heb ik gisteren een ritje gemaakt met alleen een aantal tussenstops langs de weg om wat foto’s te maken. Rondom Aldeboarn en het natuurgebied De Deelen zijn het nog steeds voornamelijk ganzen die het land kleuren …

130403-1220x

Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, zat ik wat te mijmeren of ik de camera even op het statief zou zetten om wat video-opnamen te maken van die grote groep brandganzen. Voordat ik een besluit had genomen, hoorde ik de hele groep echter al luid gakkend met ruisende vleugels opstijgen, ik kon nog net één foto maken toen een deel van de groep voor me langs vloog. Ik blijf dat een mooi gezicht vinden, al moet je niet direct onder hun vliegbaan staan, zoals ik onlangs heb ondervonden …

130403-1222x

Een paar kilometer verderop wilden twee Canadese ganzen wel even voor me poseren, terwijl ze lekker in het zonnetje, fier met de kop in de frisse wind op de kruin van een dijk stonden …

130403-1158x

Voor het overige waren het vooral scholeksters en kieviten die zich lieten zien. Zij kleurden vooral de bermen. Blijkbaar valt daar meer en makkelijker voedsel te vinden nu de weilanden er na een intussen al lang durende droge periode nog steeds bruin, dor en schraal bij liggen …

130403-1241x

De meeste scholeksters moeten volgens mij niet zoveel hebben van fotografen, want meestal zetten ze het meteen op een lopen zodra je stopt. Kieviten zijn wat dat betreft net wat makkelijker, zo ook het onderstaande exemplaar, dat zijn in het zonnetje glanzende, subtiel gekleurde verendek wel even wilde tonen …

130403-1246x

Bij de Bokkumer Mar (kaartje Google Maps) waren twee meeuwen aan het stoeien met een plastic zak die in het water dobberde. Dat sluit helaas mooi aan bij het artikel dat Sjoerd van bVision vandaag op zijn weblog heeft staan over de plastic soep die tegenwoordig in de oceanen drijft. Die vervuiling begint tenslotte dicht bij huis …

130403-1253x

Om toch nog wat vrolijker te eindigen, kwam ik tot slot nog langs een keuterboertje, waar een paar schapen met lammetjes op het erf rond dartelden. Ook hier kleurt het gras nog allerminst frisgroen, maar het is toch echt voorjaar …

130403-1211x

Tot nu toe heb ik nog steeds vruchteloos uitgekeken naar de grutto, de kening fan’e greide … Volgende week dan maar!