Toen ik onlangs weer eens in een bedaard gangetje voort hobbelde over de Alle Om Slachte (Google Maps) tussen Earnewâld en Oudega, zag ik een lange rij jongvee lekker in het hoge gras liggen …
Dat leek me wel een plaatje waard …, maar nog voordat ik uit kon stappen, kwam het hele spul in volle draf op me af rennen …
Binnen luttele seconden stonden ze in een lange rij aan andere kant van de sloot naar me te kijken …
Nieuwsgierig …? Wij …? Hoe kom je erbij …? 😉
De fotosessie met de ooievaar duurde bijna een half uur, en zeker de helft van die tijd stond mevrouw ooievaar daarbij op één poot …
En het was heus niet zo, dat ze alleen keurig rechtop bleef staan om te poseren …
Nee, integendeel: het huishoudelijk werk en de opvoeding van de jeugd gingen ondertussen gewoon door, en ook dat deed ze, terwijl ze rustig op die ene poot bleef staan …
Totdat één van haar jongelingen blijkbaar wat al te opstandig werd en even tot de orde geroepen moest worden …
Pas toen ze hem even flink de oren leek te wassen, zette ze ook haar tweede poot weer in het nest …
De jongeling leek nog even heftig te protesteren tegen de vermaning die hij zojuist voor het oog van de camera had gekregen …
Toen mevrouw ooievaar zich daar duidelijk niets van aantrok en haar kroost bleef negeren, keerde de rust uiteindelijk terug …
Er lijkt in elk geval pit in de volgende generatie te zitten, dat biedt weer hoop en vertrouwen voor de toekomst … 😉
Het had er alle schijn van dat ik me vorige week donderdag net wat te vroeg meldde voor een fotosessie aan de Dominee Bolleman van der Veenweg bij Earnewâld. Mevrouw ooievaar leek zich nog op te houden in haar boudoir …
Ze was duidelijk nog bezig haar toilet voor de dag te maken, want ze moest natuurlijk wel even in stijl op de foto …
Toen ze me na enige tijd – toch wel enigszins gestoord in haar bezigheden – ontwaarde, richtte ze zich met een tamelijk verheven blik tot mij …
Alsof ze wilde zeggen: “Nou vooruit maar dan, mijn make-up is nog niet wat hij zou moeten zijn, maar maak dat staatsieportret dan maar …”
Al die tijd stond ze fier op één poot, en dat zou ook nog even zo blijven gedurende de fotosessie …
– wordt vervolgd –
Vorige week donderdag heb ik weer eens een tijdje naar één van de vele ooievaarsnesten in de buurt van Earnewâld zitten kijken. Deze foto vormt de inleiding tot de rest van de serie, die morgen volgt …
Na een zachte winter volgde een eerste lentemaand die aan de koude kant was. Vooral aan het begin van de maand was het koud en dook de temperatuur ’s nachts regelmatig onder het vriespunt, zodat er zeker ’s ochtends weer regelmatig een dun laagje ijs op de vijver lag. In de eerste nacht van de maand werd met -5,4 ºC meteen de laagste temperatuur van de maand bereikt …
Naast deze nacht met matige vorst kon ik nog 12 maal een nacht met lichte vorst noteren in maart. Omdat we een groot deel van de maand te maken hadden met een noordelijke stroming, bleven de temperaturen overdag veelal onder de tien graden hangen. De hoogste temperatuur werd op 26 maart bereikt met een maximum van 14,5 ºC. Met een gemiddelde temperatuur van 4,8 ºC was het net wat kouder dan het langjarig gemiddelde van 5,0 ºC over de periode 1971-2000, maar het was bijna een volle graad kouder dan maart 2015 …
Neerslag van betekenis viel er vooral aan het begin en het eind van de maand. Met helder blauwe luchten leek het van achter de ramen bij de warme cv vaak alsof het heerlijk voorjaarsweer was, maar dat viel eenmaal buiten toch vaak tegen …
De meeste neerslag viel in maart aan het begin en aan het eind van de maand. In totaal viel er in ons tuintje in maart 59 mm regen, waarmee maart qua neerslag als een normale maand de boeken in gaat …
Wat me in maart toch vooral weer blij stemde, was dat de ooievaarsnesten rond Earnewâld in de loop van de maand vrijwel allemaal weer bewoond werden …
Toen ik vorige week na een bezoekje aan de Jan Durkspolder huiswaarts reed, zag ik tussen Oudega en Earnewâld in een weiland grenzend aan het erf van een rietdekkersbedrijf een groepje reeën staan grazen. Ze stonden ver weg en ik heb wel eens reeën in een fotogenieker decor gefotografeerd, maar ik ben er toch maar even gaan staan, want ik vind zo’n groepje sierlijke reeën altijd weer de moeite waard …
De Nederlandse landgeit bepaalde eeuwenlang het gezicht van de geitenstapel in ons land. Het ras is goed aangepast aan ons klimaat. Door kruising met meer productieve buitenlandse rassen heeft de Nederlandse landgeit op het punt van uitsterven gestaan. In de vijftiger jaren van de vorige eeuw waren er nog maar enkele exemplaren overgebleven. Vanaf die tijd heeft een groeiende groep enthousiaste fokkers het ras voor uitsterven behoed. Er zijn nu ongeveer 2000 geiten en 200 bokken ingeschreven in het stamboek van de Landelijke Fokkersclub Nederlandse Landgeiten (LFNL).
Rond Earnewâld kun je op verschillende plaatsen Nederlandse landgeiten aantreffen rond met rietkragen omzoomde petgaten. Dit welwillende exemplaar stond vorige week samen met een aantal soortgenoten aan de Dominee Bolleman Van der Veenweg …
Afanja's Weblog 