Het zware werk wordt bij de tunnelbouw aan de Peelrug gedaan door machines als zandauto’s, shovels en rupskranen …
Om ervoor te zorgen dat alle werk goed en op de juiste plek wordt uitgevoerd, worden zo af en toe de koppen even bij elkaar gestoken …
En zo vindt er regelmatig ergens in de bouwput werkoverleg plaats …
Nu ik ben overgeschakeld op de eindejaarsmodus, heb ik eerst de herfstbladeren die mijn header de laatste weken sierden maar eens opgeruimd. De nieuwe header toont de ondergaande zon achter de scheve kerktoren van Aldeboarn, zoals ik die in december 2013 heb gefotografeerd …
Het was jammer dat de molen al gesloten was, toen wij daar vorige week aankwamen. Dat gemis werd gelukkig al snel goed gemaakt, toen Tijmen en Pepijn de pony’s ontdekten, die tegenover de molen in een weilandje stonden …
Pepijn stond er in eerste instantie wat onwennig bij, maar nadat Tijmen de pony’s een paar maal een plukje gras had gegeven, had Pepijn de kunst al snel afgekeken en stak hij ook wat gras door het hekwerk …
In de Jan Durkspolder heb ik de laatste tijd weinig interessants voor de camera gehad, maar onlangs trof ik er een fraaie buizerd aan, die net lang genoeg wilde poseren om twee foto’s van hem te kunnen maken …
Ik zag hem op het hek zitten, toen ik aan het eind van het doodlopende weggetje bij de gaswinlocatie de auto wilde draaien. De buizerd trok zich van mijn aanwezigheid weinig aan, maar vlak nadat hij blijkbaar iets hoorde in de bosschage achter zich, vloog hij helaas weg …
Razendsnel zijn ze, die kleine boerenzwaluwen (Hirundo rustica). Als miniatuurstraaljagers schieten ze op zoek naar voedsel voor hun jongen door de lucht. Bij de werkschuur van Staatsbosbeheer in De Deelen heb ik onlangs een tijdlang vruchteloze pogingen ondernomen om er eentje op de foto te krijgen. Maandagmiddag had ik in de buurt van Earnewâld eindelijk het geluk, dat er binnen het bereik van mijn camera een zwaluw op een gloednieuw hek neerstreek …
Meteen nadat ik er een eerste foto van had gemaakt, probeerde ik – zo mogelijk iets meer en profil – een tweede foto van het mooie vogeltje te maken. Maar ja … zelfs in rust zijn ze razendsnel … Het gevolg was dat er op de tweede foto enkel en alleen een leeg hek te zien was …
Terwijl ik afgelopen week weer eens een ritje maakte over de Sodumerdyk tussen Pean en Nes/Akkrum zag ik een grutto op een hek staan. Zodra ik de auto tot stilstand had gebracht en uitstapte om een paar foto’s te maken, begon deze prachtige weidevogel luidkeels alarmkreten te roepen …
Een stukje verderop in het weiland klonk meteen een tweede roep van een grutto die daar rondscharrelde …
Vrijwel meteen zag ik een paar jonge grutto’s tevoorschijn komen, die langs de slootkant op zoek waren naar voedsel …
De volwassen vogel plaatste zich meteen tussen mij en de jongen in en begon ze naar het midden van het weiland te drijven, weg bij die man daar aan de kant van de weg …
De eerste grutto was intussen opgestegen van zijn uitkijkpost op het hek. Nadat hij een paar maal luid roepend bij me langs was gevlogen, streek hij neer op een betonnen paal aan de andere kant van de weg …
Om de rust te laten terugkeren, ben ik op dat moment maar in de auto gestapt om mijn weg te vervolgen, ik had de buit tenslotte alweer binnen. 🙂
Gisteren heb ik samen met mijn fotomaatje Jetske een ritje gemaakt in het grensgebied van de provincies Fryslân en Overijssel. Terwijl we rustig voort hobbelden over een smal landweggetje wees ik Jetske op een paar tureluurs (Tringa totanus) die op een roestig hek stonden …
Nadat Jetske de auto had laten uitrollen, vloog één van de vogels meteen op. De tweede tureluur bleef gewillig poseren, totdat er een fietser passeerde. Dat was voor hem het sein om ook op te vliegen, maar toen had ik hem al een paar maal op de gevoelige plaat vast kunnen leggen …
Afanja's Weblog 