Het was jammer dat de molen al gesloten was, toen wij daar vorige week aankwamen. Dat gemis werd gelukkig al snel goed gemaakt, toen Tijmen en Pepijn de pony’s ontdekten, die tegenover de molen in een weilandje stonden …
Pepijn stond er in eerste instantie wat onwennig bij, maar nadat Tijmen de pony’s een paar maal een plukje gras had gegeven, had Pepijn de kunst al snel afgekeken en stak hij ook wat gras door het hekwerk …
In de Jan Durkspolder heb ik de laatste tijd weinig interessants voor de camera gehad, maar onlangs trof ik er een fraaie buizerd aan, die net lang genoeg wilde poseren om twee foto’s van hem te kunnen maken …
Ik zag hem op het hek zitten, toen ik aan het eind van het doodlopende weggetje bij de gaswinlocatie de auto wilde draaien. De buizerd trok zich van mijn aanwezigheid weinig aan, maar vlak nadat hij blijkbaar iets hoorde in de bosschage achter zich, vloog hij helaas weg …
Razendsnel zijn ze, die kleine boerenzwaluwen (Hirundo rustica). Als miniatuurstraaljagers schieten ze op zoek naar voedsel voor hun jongen door de lucht. Bij de werkschuur van Staatsbosbeheer in De Deelen heb ik onlangs een tijdlang vruchteloze pogingen ondernomen om er eentje op de foto te krijgen. Maandagmiddag had ik in de buurt van Earnewâld eindelijk het geluk, dat er binnen het bereik van mijn camera een zwaluw op een gloednieuw hek neerstreek …
Meteen nadat ik er een eerste foto van had gemaakt, probeerde ik – zo mogelijk iets meer en profil – een tweede foto van het mooie vogeltje te maken. Maar ja … zelfs in rust zijn ze razendsnel … Het gevolg was dat er op de tweede foto enkel en alleen een leeg hek te zien was …
Terwijl ik afgelopen week weer eens een ritje maakte over de Sodumerdyk tussen Pean en Nes/Akkrum zag ik een grutto op een hek staan. Zodra ik de auto tot stilstand had gebracht en uitstapte om een paar foto’s te maken, begon deze prachtige weidevogel luidkeels alarmkreten te roepen …
Een stukje verderop in het weiland klonk meteen een tweede roep van een grutto die daar rondscharrelde …
Vrijwel meteen zag ik een paar jonge grutto’s tevoorschijn komen, die langs de slootkant op zoek waren naar voedsel …
De volwassen vogel plaatste zich meteen tussen mij en de jongen in en begon ze naar het midden van het weiland te drijven, weg bij die man daar aan de kant van de weg …
De eerste grutto was intussen opgestegen van zijn uitkijkpost op het hek. Nadat hij een paar maal luid roepend bij me langs was gevlogen, streek hij neer op een betonnen paal aan de andere kant van de weg …
Om de rust te laten terugkeren, ben ik op dat moment maar in de auto gestapt om mijn weg te vervolgen, ik had de buit tenslotte alweer binnen. 🙂
Gisteren heb ik samen met mijn fotomaatje Jetske een ritje gemaakt in het grensgebied van de provincies Fryslân en Overijssel. Terwijl we rustig voort hobbelden over een smal landweggetje wees ik Jetske op een paar tureluurs (Tringa totanus) die op een roestig hek stonden …
Nadat Jetske de auto had laten uitrollen, vloog één van de vogels meteen op. De tweede tureluur bleef gewillig poseren, totdat er een fietser passeerde. Dat was voor hem het sein om ook op te vliegen, maar toen had ik hem al een paar maal op de gevoelige plaat vast kunnen leggen …
Na de februaristaking in 1941 was de april-meistaking van 1943 de tweede grote staking in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog. Deze april-meistaking was een reactie op een bekendmaking van de Duitse bezetters, die inhield dat alle bijna 300.000 Nederlandse militairen, die in mei 1940 tegen de Duitse invallers hadden gevochten, zich opnieuw moesten melden en teruggevoerd zouden worden in krijgsgevangenschap. Bij de Machinefabriek Stork in Hengelo brak een wilde ongeorganiseerde staking uit, die zich als een olievlek over het land verspreidde. Vooral in de noordelijke provincies werd het protest met veel geweld neergeslagen door de Duitsers. In heel Nederland vielen 175 dodelijke slachtoffers, waarvan zestig in de drie noordelijke provincies: 22 Friezen, 31 Groningers en 7 Drenten …
Een van de grootste drama’s voltrok zich op maandag 3 mei 1943 bij de buurtschap Trimunt op de grens van de provincies Fryslân en Groningen. Daar bij Trimunt werkten de Duitsers aan het radarstation “Löwe”. Soldaten ontdekten daar enkele dwars over de weg liggende bomen, kennelijk omgehakt om met melkbussen geladen wagens de weg naar de zuivelfabriek te versperren. “Sabotage!”, concludeerden zij opgewonden …
De SD in Groningen werd gewaarschuwd en spoedig arriveerde een overvalwagen. Als represaillemaatregel tegen de van sabotage verdachte bevolking werden zestien mannen die zich toevallig in de buurt ophielden door de Duitsers opgepakt en in een militaire barak bij het radarstation opgesloten. Niet lang daarna gaf de commandant het moorddadige bevel: “Erschieβen …”
Andries Hartholt, zijn 3 zoons Dirk, Albert en Hendrik Hartholt en zijn aanstaande schoonzoon Berend Assies, Eeuwe de Jong, Sibbele de Wal, de broers Karst en Jan Doornbosch, Gerrit van der Vaart, Geert Jan Diertens, de onderduikers Frits van de Riet en Johannes Glas en de broers Uitze, Jelle en Steven van der Wier werden standrechtelijk doodgeschoten. De dertienjarige Steven van der Wier, die van z’n moeder even mocht gaan kijken wat er aan de hand is, zet het op een lopen, met z’n klompen in de hand. Tevergeefs, hem wordt een salvo achterna gejaagd en de jongen overlijdt ter plaatse …
Ter herinnering aan dit afschuwelijke drama is er een monument opgericht aan de Kloosterweg bij Trimunt. Het monument bestaat uit een gedenksteen van rode natuursteen, omgeven door veldkeien en zestien eiken …
Omdat vrijheid nog altijd niet vanzelfsprekend is, staan we vanavond weer twee minuten stil ter nagedachtenis aan allen – burgers en militairen – die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld sinds het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen in oorlogssituaties en bij vredesoperaties.
Leven met MS is bij voortduring leven in en met een wankel evenwicht, dat is de afgelopen week wel weer gebleken. Hoewel we de hele winter al te maken hebben gehad met relatief hoge temperaturen, hebben de nog wat hogere temperaturen waar we sinds vorig weekend in zitten de wankele balans in mijn lijf en leden weer flink verstoord. Als gevolg daarvan ben ik alweer een week zo ongelooflijk moe, daar kun je je als gezond mens geen voorstelling van maken. Tja, en dan moet je kiezen of delen …
In de afgelopen jaren heb ik er eigenlijk altijd voor gekozen om in zo’n periode maar te delen: even kort de natuur in en vervolgens een stukje tekst en één of meer foto’s op mijn weblog publiceren. Dat lukte me de afgelopen week absoluut niet, omdat ik bij thuiskomst geen fut meer had om wat dan ook maar te doen. Daarom heb ik er maar voor gekozen om zoveel mogelijk buitenlucht en zonlicht op te doen en me eens even niet druk te maken om mijn weblog en al evenmin om dat van anderen …
Met dank aan diegenen die de afgelopen dagen hun zorg en/of verwondering hebben uitgesproken over het uitblijven van nieuwe bijdragen op mijn weblog (vooral de reacties van mijn familieleden waren weer hartverwarmend), heb ik me voorgenomen om de balans de komende dagen geleidelijk weer enigszins te herstellen. Kortom: ik zal trachten mijn weblog weer dagelijks van nieuwe inhoud te voorzien, en her en der weer wat bij te lezen …
Met de aanblik van deze balancerende ooievaar, die na de huisuitzetting op 20 februari moedig stand houdt op een van de getopte lichtmasten op de gaswinningslocatie bij Earnewâld, wens ik jullie allen een goed weekend!
Afanja's Weblog 