Ergens tussen Drachten en Opeinde …



Ergens tussen Drachten en Opeinde …



Volgens mij is er in deze tijd van het jaar vrijwel geen sloot, vijver of plas waar geen meerkoeten (Fulica atra) broeden. Zo ook in de sloot die mij maandag scheidde van de ree in riet en ruigte …

Waar de frisgroene pompeblêden vanuit de diepte tevoorschijn kwamen, zat een antracietkleurige meerkoet op een voor meerkoetse begrippen tamelijk stevig en degelijk verankerd nest wat om zich heen te kijken …

De partner zwom een eind verderop langs de rietkraag, waarschijnlijk op zoek naar voedsel voor hem of haar …

Vanmorgen heb ik met frisse tegenzin maar weer eens een ritje en enkele korte fotokuiertjes gemaakt. Koud was het niet, maar erg lekker evenmin … …

Dit tot een dieptepunt weggezakte hek was wel zo ongeveer het fotografische hoogtepunt van de rit …

Terwijl we vorige week zaterdag aan het eind van de ochtend nog genoeglijk aan de koffie zaten, streek er ineens een kievit neer op de bevroren sloot voor het huis …

Af en toe wat glibberend begon hij met zijn parmantige kuifje wapperend in de koude wind aan een verkenningstochtje, waarbij hij af en toe trachtte iets op te pikken van de harde ijsvloer …

Zelden heeft een kievit zijn kleurrijk glanzende verendek zo mooi aan me getoond als dit exemplaar …

Tevreden met mijn foto’s van de grutto, heb ik ook nog even een kijkje genomen bij het naastgelegen weiland …]

Daar liep een aantal fraai gehoornde koeien in de wei … stevige dames die garant staan voor een goed stukje vlees …

Verderop zag het weiland er helaas een stuk minder romantisch uit, daar leek een stortplaats te liggen …

Toch jammer dat een boer dat zo doet, want het doet toch afbreuk aan het verder fraaie plattelandsbeeld …

Het regent regenbogen de laatste dagen. Deze verscheen gistermiddag op het moment dat ik over De Mersken rijdend weer eens onderweg was naar het Weinterper Skar …

Een stukje verderop wist ik hem op een wat fotogenieker plekje vast te leggen …

Het resultaat: kleurrijke spanning … 🙂

Nadat de grote zilverreiger (Ardea alba) aan de slootkant een visstekje leek te hebben gevonden, startte ik de auto om hem heel voorzichtig voort te laten rollen tot ik net voorbij het midden van de haaks op de weg liggende sloot was …

Tot mijn grote blijdschap liet die mooie, sneeuwwitte vogel zich ook nu niet door mij storen. Tot het uiterste geconcentreerd stond hij lange tijd aan de zacht rimpelende waterkant, om dan ineens …

“Shit … weer mis …!”
