Vandaag en morgen wat foto’s die ik vanuit de tuin heb gemaakt. De buurt wordt de laatste tijd onveilig gemaakt door een paar krassende kauwen, een stel gillende gaaien en een paar schetterende eksters. Kortom: het is hier af en toe knap luidruchtig …
Begin maart zat één van de eksters aan het eind van de middag een tijdlang op de nok van het dak van één van de buren. Daar vandaan vloog hij korte tijd later naar de boom die op ca. 30 m pal ten oosten van ons huis aan de straat staat …
Met dank aan de onvolprezen zoomlens van mijn Powershot SX70 IS lukte het moeiteloos om de ekster close in beeld te nemen …
Dat duurde echter niet zo erg lang. De ekster zat nog maar net in de boom, toen een tweede ekster luidruchtig schetterend in de boom neerstreek. Even wat uitzoomen was toen het devies …
Na wat geschetter en gefladder volgde een verrassend mooi minnespel. Maar dat is voor morgen …
– wordt vervolgd –
Na enkele minuten verhief meneer Merel zich van zijn plekje. Hij vloog onder de pergola door en landde in een ondiep gedeelte van de vijver. Terwijl we elkaar voortdurend in het oog hielden, begon hij daar uitgebreid te badderen. Daarna vloog hij naar een boom bij de buren, waar hij zijn verendek in de late middagzon liet drogen …
Korte tijd later leek de sneeuwjacht even pauze te houden. Dat was voor mij het moment om alvast even datgene te doen wat ik nooit oversla, wanneer er sneeuw ligt … Even lekker blootsvoets een kuiertje in de tuin maken. Dat heb ik eigenlijk altijd al een fijne activiteit gevonden. Maar sinds ik in 2004 de diagnose MS heb gekregen, vind ik vooral de warmte-tintelingen achteraf nog veel lekkerder …
Rond elf uur ’s avonds was dit het beeld van de situatie rond de vijver. Aan de vloeiende lijnen in de sneeuw is mooi te zien dat het oppervlak voortdurend glad gestreken werd door de harde wind. Ook de vijver is bedekt met een laagje sneeuw, dat daar meteen in een vieze drab verandert. Het luchtpompje houdt een mooi rond wak open …
Maandagochtend lag de tuin er zo bij. De sneeuw bood vanwege de harde wind en het kleine formaat van de vlokjes nog steeds nauwelijks enige tekening. De meeste sneeuw was tot duintjes bijeen gewaaid op het terras en in het achterste deel van het paadje. Het paadje dat langs de vijver naar achteren leidt, was mooi schoon gewaaid. Daar waren de voegen tussen de tegels mooi te zien …
Gistermiddag hebben Aafje en ik nog even een ritje door het sneeuwrijke lage midden van Fyslân gemaakt. Onderweg besloot ik o.a. even een tussenstop te maken bij de spoorbrug Grou over het Prinses Margrietkanaal. Na alle ijspret van gisteren deed het me pijn in ’t hart, maar we hadden geen beter moment kunnen treffen. Er naderde net een klein konvooi van twee ijsbrekers en twee vrachtschepen die zich door het ijs ploegden …
En vandaag kwam er met 
Op mijn weblog houdt de winter voorlopig nog wel even aan. Ik heb als kind van de winter weer een fantastische week gehad, waarin ik meer dan 1100 foto’s heb gemaakt. Al hetgeen hierboven kort is weergegeven, zal hier de komende tijd nog uitgebreid voorbij komen. De liefhebbers van voorjaar en zomer zullen het geduldig moeten uitzitten of voorlopig hun heil elders zoeken … 😉
Afanja's Weblog 