Een week of twee drie later dan te doen gebruikelijk zijn verschillende plantsoenen in Drachten in de afgelopen week weer voorzien van een kleurig bloementapijt van krokussen. Om het begin van het voorjaar ook in dit opzicht niet ongemerkt voorbij te laten gaan, heb ik gistermiddag wat plaatjes geschoten van de bloemenzee aan de Overstesingel. Verder commentaar lijkt me overbodig, en dat komt me eerlijk gezegd wel goed uit. Kijk maar gewoon even mee …
Van fotokuiertjes zal deze week wel niet zoveel komen, want ik zit momenteel weer in precies hetzelfde schuitje als vorig jaar rond deze tijd. De MS is de laatste tijd sluipenderwijs weer behoorlijk actief. De gevolgen: opnieuw een forse afname van de kracht in mijn benen, vrijwel voortdurend krampende spieren in mijn bovenbenen en weer die allesoverheersende vermoeidheid, die zich o.a. uit in een gebrekkig concentratievermogen. Voorlopig ga ik er maar vanuit, dat ik in de loop van mei mijn balans weer zal hervinden. Zo ging het vorig jaar tenslotte ook. Meer ga ik er derhalve ook niet over zeggen, rustig aan en lekker slapen is eerst het motto. Dus als jullie me eens een dagje missen, dan weet je wat er aan de hand is …
Omdat het vanmiddag opnieuw mooi zonnig weer was, heb ik wel even een ritje gemaakt. Zo lang ik de drukte wat vermijd is dat prima te doen. Belangrijkste doel van dit ritje: mijn eerste grutto van dit jaar spotten en fotograferen, want die ontbreekt tot dusver nog in mijn voorjaarscollectie van 2013 …
Terwijl ik in de buurt van Earnewâld rustig voort tufte, zag ik een fazant lopen. Nu gebeurt dat wel eens vaker, maar meestal tref ik ze om de een of andere reden in een tegenlichtsituatie aan. Dit exemplaar stond nu eens een keer heel mooi in het door cirruswolken gefilterde zonlicht, en hij bleef ook nog even keurig poseren, totdat ik een paar foto’s had gemaakt. Daarna verdween hij weer in het struweel …
Op dat moment hoorde ik door het open raam de roep van een aantal dichterbij komende grutto’s. Omdat uitstappen vanuit onze tegenwoordig eigenlijk wat te lage bolide niet altijd even makkelijk gaat, restte me slechts één kansje om een foto te maken van een drietal van de overvliegende grutto’s. Daarna had ik het nakijken. Een scherpe foto heb ik er niet aan overgehouden, vandaar dat ik er maar even een bewerking op los heb gelaten, dan lijkt het toch nog wat. Belangrijker is dat ik mijn eerste grutto’s van dit jaar nu in elk geval heb gezien en gehoord. Die foto komt nog wel. En laten we wel zijn … die fazant in zijn glanzende en kleurrijke tenue, dat is toch een cadeautje! Mijn dag was weer goed …
Nee, ook na deze op veel plaatsen recordkoude aprilnacht is het nog zeker geen rokjesdag …
Toch wil ik jullie op deze zonnige dage een blik gunnen onder een paar opwaaiende rokjes …
’t Kan geen kwaad, want het zijn maar sneeuwklokjes … 😉
Hoewel ik sinds woensdag niet meer in het nestje heb gekeken, kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat het met de jonge merels beter gaat dan met mij. Ik kan al een paar dagen mijn ene been maar met moeite voor het andere krijgen, maar van dergelijke beperkingen hebben pa en ma merel gelukkig geen last …
Terwijl ma merel waarschijnlijk elders op zoek was naar voedsel voor haar kroost, scharrelde pa aan het begin van de middag wat in de tuin rond. Toen hij daar niets van zijn gading kon vinden, vatte hij post op de deurpost van de schuttingdeur, vanwaar hij de omgeving nauwlettend in de gaten hield …
Waar ze het allemaal vandaan haalt, ik heb geen idee, maar korte tijd later arriveerde ma merel weer met een snavel vol lekkere hapjes. Op haar beurt ging ook zij eerst achter in de tuin zitten om te kijken of de kust veilig was, voordat ze naar het nestje in de klimop vloog …
Daar steeg meteen weer een luid gepiep op toen ma haar traktatie presenteerde. Als de wind het één dezer dagen eindelijk eens laat afweten, dan zal ik videocamera eens een tijdje op het statief op het terras zetten. Spectaculaire beelden zal dat niet opleveren, daarvoor zit het nest te diep verstopt in de klimop, maar het gepiep van de jongen is wel de moeite van een opname waard …
Het is nog steeds koud hier …
It’s still cold in the Netherlands …
In de ochtenduren is er her en der nog steeds wel wat ijs te zien…
In the morning hours you can still see some ice at some places…
Maar we hadden deze week in elk geval weer regelmatig zon en een strakblauwe lucht…
But we’ve had some sun and clear blue skies again this week, and that’s a great …
Nu nog wat zachte lucht en regen om de natuur weer tot leven te wekken …
Now we’re just waiting for some warmth and rain to awake nature …
Wil je meer Skywatch foto’s zien? Gewoon even op het logo klikken …
Wanna see more Skywatch photos? Just click the logo …
Maak er een mooi weekend van!
Wishing you all a wonderful weekend!
Nadat ik dinsdag een ritje en twee voor mijn doen flinke fotokuiers had gemaakt, heb ik gisteren een ritje gemaakt met alleen een aantal tussenstops langs de weg om wat foto’s te maken. Rondom Aldeboarn en het natuurgebied De Deelen zijn het nog steeds voornamelijk ganzen die het land kleuren …
Nadat ik de bovenstaande foto had gemaakt, zat ik wat te mijmeren of ik de camera even op het statief zou zetten om wat video-opnamen te maken van die grote groep brandganzen. Voordat ik een besluit had genomen, hoorde ik de hele groep echter al luid gakkend met ruisende vleugels opstijgen, ik kon nog net één foto maken toen een deel van de groep voor me langs vloog. Ik blijf dat een mooi gezicht vinden, al moet je niet direct onder hun vliegbaan staan, zoals ik onlangs heb ondervonden …
Een paar kilometer verderop wilden twee Canadese ganzen wel even voor me poseren, terwijl ze lekker in het zonnetje, fier met de kop in de frisse wind op de kruin van een dijk stonden …
Voor het overige waren het vooral scholeksters en kieviten die zich lieten zien. Zij kleurden vooral de bermen. Blijkbaar valt daar meer en makkelijker voedsel te vinden nu de weilanden er na een intussen al lang durende droge periode nog steeds bruin, dor en schraal bij liggen …
De meeste scholeksters moeten volgens mij niet zoveel hebben van fotografen, want meestal zetten ze het meteen op een lopen zodra je stopt. Kieviten zijn wat dat betreft net wat makkelijker, zo ook het onderstaande exemplaar, dat zijn in het zonnetje glanzende, subtiel gekleurde verendek wel even wilde tonen …
Bij de Bokkumer Mar (kaartje Google Maps) waren twee meeuwen aan het stoeien met een plastic zak die in het water dobberde. Dat sluit helaas mooi aan bij het artikel dat Sjoerd van bVision vandaag op zijn weblog heeft staan over de plastic soep die tegenwoordig in de oceanen drijft. Die vervuiling begint tenslotte dicht bij huis …
Om toch nog wat vrolijker te eindigen, kwam ik tot slot nog langs een keuterboertje, waar een paar schapen met lammetjes op het erf rond dartelden. Ook hier kleurt het gras nog allerminst frisgroen, maar het is toch echt voorjaar …
Tot nu toe heb ik nog steeds vruchteloos uitgekeken naar de grutto, de kening fan’e greide … Volgende week dan maar!
Toen pa en ma merel vanmiddag allebei het nest even hadden verlaten, heb ik -moeizaam balancerend om niet in de vijver te kieperen- mijn camera even tussen de takken en het gebladerte van de klimop geduwd om min of meer op goed geluk een paar foto’s te maken van de jonge merels. Onderstaand de beste foto, waarop twee piepjonge merels te zien zijn …
Ik was nog maar net in de buurt van het nest, toen ma merel een paar maal luidkeels waarschuwend door de tuin vloog. Daarna streek ze in een boom in de tuin van de buren neer, waar vandaan ze mij en het nest goed in het oog hield. Ik ben maar zo snel mogelijk weer bij het nestje vandaan gegaan …
Afanja's Weblog 