Maandagmiddag wilde een grote zilverreiger in de buurt van Earnewâld niet even poseren voor de foto. Een paar minuten lang liet hij me alleen zijn witte koppie zien, daarna vloog hij onherroepelijk weg op zijn witte wieken …
Toen ik woensdagmiddag nogmaals over dezelfde weg reed, trof ik slechts een klein stukje verderop opnieuw een grote zilverreiger aan, waarschijnlijk gaat het om hetzelfde exemplaar. Terwijl hij aan de rand van het rietland stond, kon ik een paar foto’s van hem maken, maar zodra hij mij in de gaten had, vloog hij weer op. Ditmaal streek hij een stukje verderop aan de waterkant neer. Daar kon ik hem ten voeten uit portretteren …
En weet je wie ik ietsje verderop ook weer zag …? Jawel, de zwarte ree, maar die bewaar ik nog even tot morgen … 🙂
Tijdens een ritje door de provincie kwam ik vorige week woensdag in de buurt van het Fochtelooërveen langs een bordje “Weperbult”. Omdat het mooi weer was en de benen tamelijk goed aanvoelden, besloot ik daar nu toch maar eens een kijkje te nemen …
De Weperbult is een voormalige vuilstortplaats gelegen in de buurtschap Weper in de gemeente Ooststellingwerf. Hier werd van 1970 tot 1994 het huisvuil uit de provincie Fryslân gestort. Nadat de vuilstort in 1994 buiten gebruik werd gesteld, is hij op natuurlijke wijze ingepast in het landschap …
De berg is afgedekt met dikke folie, een ontgassingsmat, een drainagemat en schone teeltaarde. Het gas dat ontstaat uit vuilnis, is er voor het grootste deel uit gehaald. En er ligt een beheerssysteem met ringsloten zodat er geen giftige stoffen uit de berg in het grondwater sijpelen. Er zijn struiken geplant en bloemen gezaaid …
Over de top van de berg ligt een voetpad, aan de voet een fietspad en een ruiterpad. Kosten: iets meer dan 18 miljoen euro. Daar zitten de kosten bij inbegrepen voor de toekomstige controles van het grondwater, het afvalwater en de gassen. De komende honderd jaar moet Afvalsturing Fryslân de berg namelijk in de gaten blijven houden …
Vanaf de Weperbult heb je een mooi uitzicht over de omliggende landerijen. Over het Fochtelooërveen heen kijkend, is in de verte de Drentse hoofdstad Assen te zien, waar het politiebureau als beeldbepalend landschapselement hoog boven alles uittorent …
De zon zorgde samen met gestaag voortdrijvende wolken voor een fraai lichtspel op de omliggende akkers en weilanden …
Morgen neem ik jullie mee naar de top van de bult, waar een groot stalen kunstwerk staat van de Friese kunstenaar Ids Willemsma staat, dat hier in september 2004 werd geplaatst ter gelegenheid van de afronding van het project …
Hoewel het eergisteren grijs en druilerig weer was, werd het toch een mooie maandagmiddag. Behalve het treffen met een grote zilverreiger had ik in de buurt van Earnewâld nog een bijzondere ontmoeting …
Er scharrelde een groepje reeën rond in een stuk blauwgrasland … en dat waren in dit geval niet zomaar wat reeën …
Bij het drietal op de eerste foto voegde zich na een tijdje de gitzwarte ree, die ik hier de laatste jaren al een paar maal eerder heb gezien …
In totaal hebben onze paden elkaar toch zeker al een keer of vier, vijf gekruist, de laatste keer dat ik hem zag, was op 7 november …
Op die dag is het me voor het eerst gelukt om een paar foto’s van hem te maken, maar helaas kreeg ik hem niet echt scherp in beeld …
Afgelopen dinsdag zat het eindelijk eens mee, de reeën bleven zo ongeveer een kwartier lang mooi binnen het bereik van mijn camera …
Terwijl ik lekker tegen de auto stond te leunen, stond ik heel even oog in oog met die prachtige gitzwarte ree …
Geluk? Zeker!
Maar geluk moet je zo nu en dan wel afdwingen, want ook in tijden van grote vermoeidheid komen de onderwerpen niet naar je toe. En dus zit er maar één ding op: als het even kan, dagelijks een ommetje maken met de camera in de aanslag.
Hoewel de vermoeidheid nog niet uit het lichaam was en is verdwenen, heb ik gistermiddag toch maar even een ommetje gemaakt in de buurt van Earnewâld. Daar zag ik op een bepaald moment een klein wit koppie boven het maaiveld uitsteken …
Een tijdlang drentelde de grote zilverreiger, die bij dat koppie hoorde, heen en weer in een sloot die een stuk verderop in het land parallel aan de weg liep …
Toen ik de hoop al had opgegeven om nog meer van de grote sierlijke vogel te zien te krijgen, verhief hij zich ineens uit de sloot …
Met krachtige wiekslag vloog hij luid krijsend in de richting van het verderop gelegen rietveld …
Nog een paar slagen en weg was hij op zijn witte wieken …
Omdat er vanwege de grijze en druilerige weersomstandigheden een lelijke waas over de foto’s lag, heb ik ze lichtjes bijgewerkt in Photoshop.
